Το σεβασμό, προφανώς τον κερδίζουμε. Σε κάποιους, όμως, τον
οφείλουμε, κατά κάποιον τρόπο, προκαταβολικά, επειδή έχουν αναλάβει, κάποιον «δύσκολο»
ρόλο…
Πρώτα απ’ όλα, το σεβασμό, τον αξίζουμε όλοι: οι «μικροί»,
οι πιο «μεγάλοι», οι γονείς αλλά και τα παιδιά, οι δάσκαλοι αλλά και οι
μαθητές, αυτοί που ξεκινούν κάτι νέο, αυτοί που ξέρουν καλά τη «θεωρία» αλλά
και αυτοί που ξέρουν καλά την «πράξη», αυτοί που περιορίζονται στα καθήκοντά
τους, αυτοί που δεν περιορίζονται στα καθήκοντά τους αλλά κάνουν και κάτι παραπάνω
και αυτοί που έχουν κάνει «λάθη». Γενικά, ο σεβασμός, όπως και η εμπιστοσύνη,
χρειάζεται να υπάρχουν «προκαταβολικά» στις σχέσεις, ωστόσο, από ένα σημείο κι
έπειτα, μπορούμε να πούμε ότι, ταυτόχρονα, κερδίζονται στην πορεία.
Φαίνεται, όμως, σαν να υπάρχει κι εδώ, κάποια διάσταση,
μεταξύ θεωρίας και πράξης:
Είναι άλλο η θεωρία, άλλο η πράξη, όπως είναι άλλο ο κανόνας
κι άλλο η εξαίρεση. Αυτοί που ξέρουν καλά τη θεωρία, ξέρουν ότι, σε πραγματικές
συνθήκες, οι απαιτήσεις κάθε περιστατικού και περίστασης, έχουν έναν διαφορετικό,
δυναμικό, τρόπο, να διαμορφώνουν τους κανόνες, μέσα από τις εκάστοτε εξαιρέσεις…
Θέλω να πω ότι, είτε μιλάμε για τις περιπτώσεις εκείνες που είναι πιο
«εύκολες», είτε για τις περιπτώσεις εκείνες που είναι οι πιο «δύσκολες», το να
μπορώ να αγωνιστώ για το δικαίωμα του άλλου, σημαίνει ότι αυτό που κερδίζω,
είναι κέρδος, τελικά, για όλους.
Δεν θέλω να με σεβαστεί κανείς προκαταβολικά, επειδή δεν
μπορώ να απαιτήσω να λειτουργούν, σαν «συστατική επιστολή», όσα με κόπο, έχω
καταφέρει… Ο σεβασμός, είναι, άλλωστε, θέμα του «άλλου»: εξαρτάται από το αν
έχει τη θέληση να τον δώσει. Κανείς δεν υποχρεούται να γνωρίζει τους κόπους,
ούτε το «βιογραφικό» του άλλου, κανενός άλλου, …μέχρι να το γνωρίσει (…κι αν
επιθυμεί να το γνωρίσει)! Όπως και κανείς, δεν μπορεί να κατοχυρώσει, με όσα
πράγματα κι αν κάνει (κι αν αυτά πούμε ότι είναι μόνο «καλά») ότι στο μέλλον,
θα είναι εξίσου άξιος και αντάξιος των προσδοκιών του εαυτού του και των
ανθρώπων που πιστεύουν σ’ αυτόν.
Ο καλύτερος τρόπος για να είσαι καλός, είναι να κάνεις καλές
πράξεις.
Ο καλύτερος τρόπος για να είσαι συνετός, είναι να κάνεις
συνετές πράξεις.
Ο καλύτερος τρόπος για να είσαι δίκαιος, είναι να κάνεις
δίκαιες πράξεις…
Ο σεβασμός, όμως, και η εμπιστοσύνη, αξίζουν σε όλους. Και
αυτός που θέλει να τα δώσει, διαθέτει αυτό το μεγαλείο, ακριβώς επειδή δεν
επιβάλλονται!
Θα ήθελα, τέλος, να προτείνω κάτι: για να είμαστε σίγουροι,
ότι είμαστε δίκαιοι, όσον
αφορά τα θέματα σεβασμού, πιστεύω ότι θα πρέπει, να παραβάλλουμε επίσης, το πώς
μεταχειριζόμαστε αυτούς που έχουν περιορισμένες λεκτικές ικανότητες και το πώς
μεταχειριζόμαστε τους διαφορετικούς από ‘μας… Το να αναγνωρίσουμε αξία στον
άλλο, ως σύνολο, είναι πιο χρήσιμο και πιο σημαντικό από το να κάνουμε κριτική…
Χ. Κ.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου