Τι να κρατήσουμε από την εφηβεία μας!

Η εφηβεία, απλοϊκά, περιγράφεται σχεδόν σαν παιδική … «αρρώστια», σαν μια ηλικία στην οποία τα άτομα είναι ανώριμα, δρουν παρορμητικά, δεν έχουν εμπιστοσύνη στον εαυτό τους, έχουν ατελή εικόνα για τον κόσμο κι άλλα όμοια…

Κι ίσως η μια πλευρά του νομίσματος της εφηβείας μας να περιελάμβανε την ανασφάλεια και την αίσθηση ότι κανείς δεν μας καταλάβαινε και δεν μας γνώριζε τόσο καλά αλλά, η άλλη πλευρά του νομίσματος, σίγουρα περιελάμβανε συναισθήματα ενθουσιασμού, πίστης και αισιοδοξίας!

Τι να κρατήσουμε από την εφηβεία μας;

• Τη διάθεση ότι μπορούμε να φορέσουμε τρία διαφορετικά χρώματα κι ότι αυτά μπορούν να είναι ταιριαστά μεταξύ τους!
• Τον ενθουσιασμό μας, όταν γνωρίζουμε καινούργιους ανθρώπους, και την καλή πίστη!
• Τον ενθουσιασμό μας ότι υπάρχουν κι άλλα μέρη που μπορούμε να ανακαλύψουμε και όμορφες γωνιές σε πλατείες όπου μπορούμε να αράξουμε χαλαρά!
• Την πίστη ότι έχουμε κι άλλα προσόντα και δυνατότητες που ακόμη ανακαλύπτουμε!
• Τη δίψα να μαθαίνουμε και τη χαρά για τις νέες εμπειρίες!
• Τον καταιγισμό ιδεών!
• Και την αισιοδοξία (…που περιείχε κι ένα μικρό «τσίμπημα» εγωισμού) ότι τα προσόντα μας αρκούν για να τη βρούμε την άκρη!

Καλό μήνα σε όλους!

Χ. Κ.

Σχέση μητέρας-κόρης: τρεις λόγοι που την κάνουν δύσκολη...

Η σχέση μητέρας και κόρης αναφέρεται συχνά ως μια "δύσκολη" ή/ και "ανταγωνιστική" σχέση, χωρίς φυσικά να αμφισβητείται η μεταξύ τους αγάπη, η οποία εμπεδώνεται, φυσικά, με το πέρασμα των χρόνων. Ο "ανταγωνισμός", περιγράφει, κυρίως, τη δύσκολη περίοδο της εφηβείας της κόρης, όπου, η ωρίμανση της ως γυναίκα, καθιστά κατά κάποιον τρόπο "αναγκαστική" σύγκρουσή της με τη μητέρα, στην προσπάθεια που καταβάλει ώστε να αυτονομηθεί τελικά, ως μια διαφορετική προσωπικότητα...

Με λιγότερο ή περισσότερο "συνειδητές" εκφάνσεις λοιπόν, παρακάτω, παρατίθενται, με απλά λόγια, τρεις λόγοι που η μοναδική αυτή σχέση, είναι διαφορετική από τη σχέση της μητέρας με το αγόρι:

Γονείς και έφηβοι: στόχος είναι, τα παιδιά να γίνουν αυτόνομα και αισιόδοξα

Όχι άλλη ..."πειθαρχία"!

Πρώτον, τα θέματα πειθαρχίας έχουν σε αυτήν την ηλικία έχουν "λήξει", αφού η "πειθαρχία" σχετίζεται με την υπακοή κανόνων "απ' έξω" και "από πάνω". Οι ανήλικοι, μετά τα 11-12 έτη, έχουν εσωτερικεύσει τους κανόνες και έχουν ένα επίπεδο ηθικής σκέψης που τους δίνει τη δυνατότητα να κατανοούν ότι οι κανόνες είναι απαραίτητοι επειδή ρυθμίζουν τα δικαιώματα στις διαπροσωπικές σχέσεις. Μάλιστα, επειδή πρόκειται για ηλικίες με ευαισθησία στο "δίκαιο" και τα "δικαιώματα", μπορούμε να τους προ(σ)καλέσουμε σε διάλογο όπου, προκειμένου να εκφράσει κάθε πλευρά την οπτική της, είναι υποχρεωμένη να διατυπώσει την οπτική του άλλου.

Επομένως, το "πρέπει να κάνεις αυτό ή το άλλο", δεν "πείθει", στην πραγματικότητα, τους εφήβους επειδή τελικά, χρειάζεται ...