Αποτελεσματικότερη συγκέντρωση στις πανελλήνιες εξετάσεις: tips για τους υποψηφίους

Η περίοδος πριν και κατά τη διάρκεια των Πανελληνίων Εξετάσεων είναι φορτισμένη με ανάμεικτα συναισθήματα για τους υποψηφίους. Συχνά, γίνεται λόγος για την κατάσταση άγχους και για τους τρόπους με τους οποίους θα περιορίσετε τις αρνητικές επιπτώσεις της. Εξίσου σημαντικό είναι, να εστιάσετε σε συμβουλές που θα σας βοηθήσουν να αυξήσετε τη συγκέντρωση σας κατά τη διάρκεια των επαναλήψεων και ανάμεσα στις εξετάσεις...

Μερικές είναι:

• Καλή διατροφή, επαρκής ύπνος και προσοχή στις επιπτώσεις από την υπερκατανάλωση καφείνης.
• Ισορροπημένη κατανομή ανάμεσα στο χρόνο για επαναλήψεις και στο χρόνο για σας.
• Επιλογή των διαλειμμάτων που σας βοηθούν να επιστρέψετε στη μελέτη: καλό θα είναι να μην είναι στατικά αλλά να περιέχουν φυσική δραστηριότητα και να μην είναι πολύ μεγάλα, επειδή υπάρχει κίνδυνος να βαρεθείτε να επιστρέψετε στη μελέτη.
• Το μπάνιο το βράδυ, μπορεί να είναι μια χαλαρωτική δραστηριότητα πριν τον ύπνο και κάποια άτομα χρησιμοποιούν αρωματικά έλαια που τα κάνουν να νιώθουν ευχάριστα συναισθήματα που μειώνουν το άγχος. Το μπάνιο το πρωί, βοηθά στο ξύπνημα και προσθέτει αίσθηση φρεσκάδας κατά τη διάρκεια της μέρας.
• Γέλιο, χιούμορ και ευχάριστα θέματα συζήτησης.
• Εστιάζετε σε μια δραστηριότητα κάθε φορά (π.χ. το να τρώτε και να διαβάζετε ταυτόχρονα δεν ενδείκνυται γενικά).
• Μην πανικοβάλεστε από το αίσθημα ότι δεν θυμάστε τίποτα. Την ώρα της εξέτασης, βολέψτε άνετα το σώμα σας στο χώρο  και θα διαπιστώσετε ότι η συγκέντρωσή σας θα επανέλθει. 
• Κρατήστε μακριά τις αρνητικές σκέψεις, π.χ. εάν σε κάποιο μάθημα νομίζετε ότι δεν αποδώσατε όπως προσδοκούσατε, αντί να σπαταλάτε χρόνο με τις αρνητικές σκέψεις, προσπαθήστε να κρατήσετε θετικά συναισθήματα για το επόμενο μάθημα.

Τέλος, μην ξεχνάτε ότι κάθε άτομο είναι διαφορετικό και ότι το ίδιο γνωρίζει καλύτερα τα πιο δυνατά και τα λιγότερο δυνατά σημεία του. Η υιοθέτηση της κάθε συμβουλής εξαρτάται από τις δικές σας ανάγκες και εντάσσεται με διαφορετικό τρόπο στο δικό σας πρόγραμμα. Με αυτές τις προτάσεις, έχουμε στόχο να ενθαρρύνουμε τα άτομα να σκεφτούν δημιουργικά και να συνδυάσουν περισσότερες επιλογές!

Καλή Επιτυχία σε όλους! 

Χριστίνα Καλαβρή,
Ψυχολόγος με ειδίκευση Εγκληματολογίας,
απόφοιτη Παντείου Πανεπιστημίου.

Εκπαιδευτικοί-μαθητές-γονείς: Συνεργάτες στην κατάκτηση γνώσεων και στην αποτελεσματικότερη έκφρασή τους! (Από την ομιλία στο Φροντιστήριο Ξένων Γλωσσών Καπετάνιου στα Ψαχνά)

Το Σάββατο 3 Μαρτίου 2018, συμμετείχα σε μια πολύ ενδιαφέρουσα εκδήλωση του Φροντιστηρίου Ξένων Γλωσσών Καπετάνιου, παρουσιάζοντας σύντομη εισήγηση σχετικά με την καλή συνεργασία εκπαιδευτικών-μαθητών-γονέων. Ευχαριστώ πολύ τους διοργανωτές και τους συμμετέχοντες για την προσοχή τους και τις ενδιαφέρουσες ερωτήσεις τους.

Οι εκπαιδευτικές διαδικασίες βασίζονται σε σχέσεις που τα παιδιά συνάπτουν με τους σημαντικούς ενηλίκους και με τους συνομηλίκους τους. Εντός ασφαλών, οικείων και συνεργατικών σχέσεων, τα παιδιά υιοθετούν νέες συμπεριφορές και κατακτούν νέες γνώσεις. 

Σε αυτές τις σχέσεις, μέσα από τις οποίες προωθούνται διαδικασίες μάθησης, περισσότερο ή λιγότερο δομημένες, ο ρόλος των ενηλίκων περιγράφεται από τους ειδικούς με τη μεταφορά της "σκαλωσιάς"*, επειδή οι ενήλικοι βοηθούν πρόθυμα τα παιδιά σε αυτά που δεν μπορούν να καταφέρουν μόνα τους και στη συνέχεια αποχωρούν, εξίσου πρόθυμα, ώστε τα παιδιά να λειτουργήσουν αυτόνομα, εφαρμόζοντας και γενικεύοντας τη νέα γνώση.
Έτσι, στην κατάκτηση νέων γνώσεων, οι ενήλικοι αξιοποιούν τις κλίσεις των παιδιών, οργανώνουν ευκαιρίες ενεργητικής μάθησης, παρουσιάζουν στα παιδιά τις αλληλουχίες βημάτων για την επίλυση προβλημάτων και βοηθούν τα παιδιά να διαχειρίζονται την αναστάτωση τους και να επικεντρώνονται  στους στόχους τους. Οι διαδικασίες με τις οποίες τα παιδιά κατακτούν γνώσεις είναι διαδραστικές και ξεκινούν με μεγαλύτερη καθοδήγηση από τους ενηλίκους, η οποία προοδευτικά μειώνεται καθώς τα παιδιά μαθαίνουν να χρησιμοποιούν με δική τους πρωτοβουλία τις νέες γνώσεις. Προς την ίδια κατεύθυνση, οι λεκτικές επιβραβεύσεις από τους σημαντικούς ενηλίκους, ενισχύουν τα κίνητρα των παιδιών για μάθηση, τα οποία από εξωτερικά στη συνέχεια γίνονται εσωτερικά.

Ένα εξίσου σημαντικό μέρος της συνεργασίας εκπαιδευτικών-μαθητών-γονέων, είναι η ενθάρρυνση των παιδιών όταν καλούνται να παρουσιάσουν τις γνώσεις τους ώστε να αξιολογηθούν οι επιδόσεις τους στις εξεταστικές διαδικασίες. Επιπλέον, οι εξεταστικές διαδικασίες, αποτελούν καλές ευκαιρίες επαναλήψεων. Προκειμένου να μειωθεί το άγχος όλων των πλευρών, είναι σημαντικό η αυτοπεποίθηση των παιδιών να είναι βασισμένη σε ρεαλιστικές προσδοκίες και όλες οι πλευρές να έχουν κοινή, ξεκάθαρη εικόνα του χρόνου που χρειάζεται να αφιερωθεί και των στόχων που πρέπει να επιτευχθούν σε κάθε στάδιο. 

Χ. Κ.


(*Τα μοντέλα προέκυψαν εφαρμόζοντας στην πρακτική ιδέες του Vygotsky για την ανάπτυξη των παιδιών και το ρόλο των ενηλίκων. Για τον αναγνώστη που ενδιαφέρεται, η αντίστοιχη θεωρία και πρακτική στην εκπαίδευση μπορεί να αναζητηθεί ως "scaffolding"...) 

Η «ψευδαίσθηση» ως κίνητρο για δράση και η δημιουργική ζωή…

Εισαγωγικά

Μερικές φράσεις, όταν ερχόμαστε για πρώτη φορά σε επαφή μαζί τους, μοιάζουν σαν να έχουν ενώσει σε ένα, όλα τα τραγούδια που σιγομουρμουρίζαμε χωρίς να τα έχουμε ποτέ ακούσει… Από μια πρόσθεση μπορεί να προκύψει αφαίρεση, αλλά μερικές φορές κι από την αφαίρεση μπορεί να προκύψει πρόσθεση…

Διαβάζοντας με πολλή προσοχή το «Δυσσέας, Οδοιπορικό μνήμης» του Αργύρη Ελληνικού, για τις ανάγκες της εκδήλωσης «Βραδιά Λογοτεχνίας» στα Πολιτικά, ανακάλυψα θησαυρούς που αξίζει να μοιραστεί κάποιος με τους αναγνώστες ενός ιστολογίου ψυχολογίας. Ωστόσο, δεν θα κάνω περιγραφές και κριτικές… Τα λόγια, όσο εύστοχα κι αν είναι, έχουν τον κίνδυνο να είναι πολλά ή λίγα, ενώ αυτό που αξίζει είναι, η ανακάλυψη του γιατρού, ζωγράφου και συγγραφέα από τον αναγνώστη (και τονίζω αυτήν την ανακάλυψη ιδιαίτερα για το νεανικό κοινό που πιθανόν αναζητά ενδιαφέροντα ερεθίσματα και ιδιαίτερες συγκινήσεις σε νέα έργα με κλασική αξία)… Το άρθρο αυτό, στην πραγματικότητα, είναι κάτι πολύ παραπάνω από μια προσπάθεια αποκατάστασης, επειδή, στον περιορισμένο χρόνο της εκδήλωσης, δεν είχαμε την ευκαιρία να μοιραστούμε με το κοινό ολόκληρη την ιστορία με «το βιολί»... Κι επειδή αγαπάμε το ωραίο με απλότητα, ευχαριστώ πολύ το συγγραφέα, που δέχτηκε με ευχαρίστηση να συζητήσουμε για τα παιδαγωγικά μηνύματα αυτού του μοναδικού έργου κι ελπίζω ότι θα δοθεί σύντομα η ευκαιρία να παρουσιάσουμε στο κοινό κι άλλα ενδιαφέροντα θέματα...

«Ο παράδεισος, το να είναι κανείς ευτυχισμένος,

έχει να κάνει με τη δημιουργική ζωή,

την  αντίληψη του δυσάρεστου

και τη μετουσίωσή του σε ευχάριστο».

(Αφιέρωση του συγγραφέα Αργύρη Ελληνικού, υπογράμμιση Χ.Κ.)

Ένα χαρακτηριστικό της δημιουργικής ζωής, είναι, το να μετουσιώνουμε τις άσχημες καταστάσεις σε ελπίδα και χαρά της ζωής... Από αυτή τη διαδικασία, φαίνεται ότι μπορεί να προκύψει μια αίσθηση συνέχειας, νοήματος και ανόδου…

Από την πλευρά της επιστήμης της ψυχολογίας, θα μπορούσαμε να πούμε ότι δεν είναι όλες οι «ψευδαισθήσεις» της ίδιας «τάξεως»… Θέλω με αυτό να πω ότι, για τα «παρεξηγημένα» συναισθήματα και φαινόμενα της ανθρώπινης ψυχής, εξακολουθούν να υπάρχουν οι μέσες διαβαθμίσεις στις οποίες εκείνα μπορούν να λειτουργήσουν ευεργετικά για τον ψυχισμό, ως άμυνες ή/ και, ακόμη καλύτερα, ως κίνητρα για δράση*. Ο ορισμός της ψευδαίσθησης, σε ένα λεξικό, θα περιοριζόταν, πιθανότατα, στην περιγραφή μιας ψεύτικης αίσθησης, μιας κατάστασης που αποδεδειγμένα δεν υπάρχει. 

Στο άρθρο αυτό, κάνουμε λόγο, όχι για διαδικασίες ωραιοποίησης αλλά για το πώς από αυθεντικές εμπειρίες (εάν διαβάσει κάποιος το Δυσσέα μπορεί να διαπιστώσει ότι μπορεί να πρόκειται ακόμη και για γυμνές αλήθειες) μπορεί να προκύπτει η ελπίδα, μέσα από την αισιοδοξία, και για τις συνθήκες υπό τις οποίες η ελπίδα αυτή μπορεί να επαληθευτεί…

Στο Δυσσέα, ο Ελληνικός,

«Συναισθηματική νοημοσύνη» και στόχοι της διαχείρισης συναισθημάτων στο σχολείο

Με αφορμή την 6η Μαρτίου, ως «Πανελλήνια ημέρα κατά της βίας στο σχολείο/

του σχολικού εκφοβισμού», παρουσιάζουμε, στο ιστολόγιό μας, ένα άρθρο που αναφέρεται στην ολοκλήρωση των στόχων της εκπαίδευσης με την ένταξη των «συναισθημάτων» στην ημερήσια διάταξη…

Η εφαρμογή προγραμμάτων σχετικά με τη διαχείριση των συναισθημάτων στο σχολείο, φαίνεται ότι περιλαμβάνει, τελικά, κάτι παραπάνω από την αναγνώριση, μελέτη και καλύτερη διαχείριση των εκφράσεων των συναισθημάτων και των συναισθηματικών πλευρών μιας κατάστασης.

Είναι, βέβαια, πολύ σημαντικό, ανάμεσα στα διαφορετικά συναισθήματα που βιώνουμε κάθε στιγμή, να μπορούμε να ανακαλύψουμε σχέσεις μεταξύ σκέψεων, συναισθημάτων και συμπεριφορών (ιδίως όταν αυτές οι σχέσεις δεν εντοπίζονται μόνο στο παρόν αλλά και στο παρελθόν και στο μέλλον...), είναι, ωστόσο, εξίσου σημαντικό και το να μπορέσουμε, μέσα από τη διαχείριση των συναισθημάτων, να κάνουμε λόγο για στόχους όπως είναι η βελτίωση του σχολικού κλίματος, η παραγωγικότητα των μαθητών, η δημιουργικότητα, η κριτική σκέψη, η καλύτερη επικοινωνία, η κουλούρα συνεργασίας, η επίλυση προβλημάτων και η ανάπτυξη των ηγετικών ικανοτήτων.

Επανεξετάζοντας τη δυνατότητα εκπαίδευσης των παιδιών σε συγκεκριμένες δεξιότητες μέσα από το παιχνίδι και τη χρήση τεχνολογικών μέσων

Είκοσι χρόνια πριν, καθώς έπεφταν οι τιμές των ηλεκτρονικών υπολογιστών, συζητούσαμε για τις δυνατότητες που ανοίγονταν στην εκπαίδευση μέσα από τη χρήση τους. Σήμερα, γνωρίζουμε σαφώς περισσότερα σχετικά με τα οφέλη και τους κινδύνους της χρήσης ηλεκτρονικών υπολογιστών (και της εισόδου στο διαδίκτυο) κι έχουμε ένα ρυθμισμένο, από το νόμο, πλαίσιο, για τη χρήση υπολογιστών (και ανάλογων φορητών συσκευών) στο σχολείο.

Στο άρθρο αυτό, αναφερόμαστε στις δυνατότητες για εκπαίδευση μέσα από το παιχνίδι στον ηλεκτρονικό υπολογιστή:

Πιο συγκεκριμένα, με τη χρήση τεχνολογικών μέσων στην εκπαιδευτική διαδικασία, μπορούμε να κινήσουμε το ενδιαφέρον των μαθητών με πιο «ζωντανά» μαθήματα, να προωθήσουμε την εξατομικευμένη μάθηση, να δώσουμε δυνατότητες επικοινωνίας και δικτύωσης και να ενισχύσουμε τις δεξιότητες επίλυσης προβλημάτων.

Το παιχνίδι στον ηλεκτρονικό υπολογιστή, μπορεί να εξασφαλίσει εξατομίκευση στη μάθηση, λειτουργώντας ως προσωπικός «προγυμναστής» των μαθητών, κάνοντας επαναλήψεις στα σημεία που «εντοπίζει» ότι ο κάθε μαθητής έχει αδυναμία.
Πρόκειται για μια ενδιαφέρουσα εφαρμογή, ωστόσο, σήμερα, γνωρίζουμε καλά ότι τα παιδιά μαθαίνουν ενεργώντας και μάλιστα, ότι μαθαίνουμε περισσότερα όταν διδάσκουμε κάτι σε κάποιον άλλο. Σε ορισμένα εκπαιδευτικά παιχνίδια στον ηλεκτρονικό υπολογιστή, τα παιδιά έχουν την ευκαιρία να παίξουν το ρόλο «δασκάλου» στο παιχνίδι, ενισχύοντας τον ενεργό τους ρόλο στη μάθηση. Για παράδειγμα, μπορεί να χρειαστεί να εκπαιδεύσουν ένα "ζωάκι".

Η σημασία των οπτικών μηνυμάτων στην καλή ψυχολογία

Συχνά, υποτιμούμε το ρόλο που έχουν τα εξωτερικά, οπτικά ερεθίσματα σε αυτό που νιώθουμε «μέσα μας». 

Μάλλον αποδίδουμε το άγχος και την αρνητική μας διάθεση σε «εσωτερικά αίτια», σε χαρακτηριστικά της προσωπικότητας, σε γεγονότα του παρελθόντος ή του μέλλοντος, αλλά πιο σπάνια, πιστεύω ότι είμαστε σε θέση να αποτιμήσουμε τη σημασία των «ενδείξεων» του χώρου σε αυτά που νιώθουμε… Φαίνεται, όμως, ότι, ορισμένες ενδείξεις του περιβάλλοντος, μπορούν να λειτουργήσουν ως «μηνύματα» και να επηρεάσουν τα συναισθήματα και τη διάθεσή μας με θετικό ή αρνητικό τρόπο. Για παράδειγμα, ένα θετικό οπτικό μήνυμα, μπορεί να είναι μια χαλαρή στιγμή σε έναν όμορφο χώρο, ενώ ένα αρνητικό οπτικό μήνυμα δεν σημαίνει απαραιτήτως το μήνυμα μιας «άμεσης απειλής», αλλά θα μπορούσε να είναι απλά ένα εγκαταλειμμένο μέρος, με εμφανή τα σημάδια παρακμής…

Στην πραγματικότητα, ο καθένας, έχει ένα μοναδικό τρόπο με τον οποίο «φιλτράρει» τα ερεθίσματα που προσλαμβάνει και αποκτούν νόημα γι΄ αυτόν. Και κάθε στιγμή, νιώθουμε ταυτόχρονα πολλά συναισθήματα... Τα συναισθήματα αυτά, περιλαμβάνουν σωματικές, πρωτίστως, αντιδράσεις που διαρκούν λίγο ή περισσότερο (οι αιτίες τους μπορούν να γίνονται αντιληπτές ή όχι και είμαστε σε θέση να αποτιμήσουμε το μέγεθος της σωματικής διέγερσης σε αναλογία με το ερέθισμα που το προκάλεσε), ενώ η διάθεση είναι μια πιο γενική κατάσταση που μπορεί να διαρκεί για μερικές ημέρες.

Πώς, όμως, τα οπτικά, «εξωτερικά μηνύματα», επιδρούν στα συναισθήματα;

"Διάβασμα των παιδιών με ΔΕΠ/Υ" (Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής-Υπερκινητικότητας): Δέκα σημαντικά σημεία πριν ξεκινήσουμε…

Ας ξεκινήσουμε με μια περιγραφή οικεία στον εκπαιδευτικό, αλλά όχι πάντα αυτονόητη για το γονέα που ανησυχεί τι έχει το παιδί και ποια από τα συμπτώματα που παρατηρεί συνδέονται μεταξύ τους.

Ένα "πολύ ζωηρό" παιδί, έχει ΔΕΠ/Υ;

Γενικά, το παιδί, έχει ένα σύνδρομο που ονομάζεται ΔΕΠ/Υ όταν:

έχει συχνή και έντονη κινητικότητα που συνδυάζεται με αδεξιότητα και είναι συναισθηματικά ασταθές και απαντά σε μια ερώτηση πριν καν την ακούσει ολόκληρη (παρορμητικότητα) και αντιμετωπίζει δυσκολίες με τα μαθήματα του, έχοντας διαφορετικό ρυθμό στη μάθηση. Μόνο ο ειδικός, ωστόσο, μπορεί να αποφανθεί πότε οι παραπάνω συμπεριφορές οδηγούν στη διάγνωση, αφού μοιάζουν με τα χαρακτηριστικά της παιδικής ηλικίας. Στην ουσία, η ΔΕΠ/Υ περιγράφει έναν διαφορετικό τρόπο του ατόμου να μαθαίνει, που, με απλά λόγια, θα μπορούσαμε να πούμε ότι δεν ακολουθεί τους συνηθισμένους κανόνες σχετικά με το τι είναι «κύριο» ή «δευτερεύον» ή όσα θα επέβαλλε η συνηθισμένη τάξη/ οργάνωση σε σχέση με τα έργα και το χρόνο που χρειάζεται να αφιερώσει κάποιος σε αυτά.

Εξαιτίας ορισμένων αντικειμενικών δυσκολιών, που ακολουθούν το άτομο σε όλη τη ζωή του, προκύπτουν συγκεκριμένες προτεραιότητες που αφορούν τη σχέση με τους γονείς στα θέματα μελέτης των μαθημάτων στο σπίτι:

Το κίνητρο της επιτυχίας, ο ρόλος της συνεργασίας και η αξιολόγηση*: δέκα προτάσεις για την κινητοποίηση και τη βελτίωση των ακαδημαϊκών επιδόσεων

1. Μέσα μας, όλοι έχουμε μια έμφυτη τάση να γινόμαστε καλύτεροι!

2. Μάλιστα, το να πειραματιζόμαστε και να προσπαθούμε να βελτιώσουμε τις δεξιότητές μας, είναι μια διαδικασία που μας δίνει αίσθημα ανωτερότητας/ υπεροχής και μπορούμε να πούμε ότι αποτελεί μια ανάγκη εξίσου σημαντική με τις άλλες ανάγκες που θεωρούμε ως βασικές!

3. Αυτή η τάση μας να γινόμαστε καλύτεροι, ενισχύεται μέσα από την κοινωνικοποίηση, δηλαδή, μέσα από την αλληλεπίδρασή μας με άλλα άτομα μέσα στα τυπικά (ή τα πιο «άτυπα») εκπαιδευτικά πλαίσια! Σε κάποιες επιστημονικές προσεγγίσεις, όλες οι κοινωνικές αλληλεπιδράσεις  που πραγματοποιούμε καθημερινά θεωρούνται ένα «σχολείο»!

"Διάβασμα στο σπίτι"*

Οι εργασίες στο σπίτι, μπαίνουν από τους εκπαιδευτικούς, ώστε οι μαθητές να κάνουν πρακτική εξάσκηση σε νέες δεξιότητες, να προετοιμάζονται για την ύλη που ακολουθεί και κυρίως, να μαθαίνουν να γίνονται υπεύθυνοι και αυτόνομοι στη μελέτη των μαθημάτων τους, ακολουθώντας οδηγίες και αναπτύσσοντας «στρατηγικές». Η συμβολή των γονέων, είναι σημαντική σε αυτή τη διαδικασία, αφού, εμπλεκόμενοι ενεργά, ιδιαίτερα βοηθώντας τα παιδιά τους στις μικρότερες τάξεις, έχουν την ευκαιρία να παρακολουθούν την εκπαίδευση των παιδιών τους, να τα υποστηρίζουν ενεργά και να συμβάλλουν στην ανάπτυξη «στρατηγικών» αυτονόμησης.

Στην πραγματικότητα, το κάθε παιδί είναι μοναδικό, ακόμη κι όταν πρόκειται για αδέρφια, συνεπώς, η συμπεριφορά των γονιών στο διάβασμα των παιδιών τους, διαφέρει ανάλογα με το χαρακτήρα του κάθε παιδιού. Είναι, ωστόσο, πολύ σπάνιο, το να αυτονομηθεί ένα παιδί, όσον αφορά τη μελέτη των μαθημάτων του στο σπίτι, χωρίς να χρειαστεί ποτέ καμία βοήθεια από τους γονείς του ή από το μεγαλύτερο αδερφάκι του. Για το διάβασμα των παιδιών, χρειάζεται να έχουμε υπομονή και να δείχνουμε πάντοτε έμπρακτα ότι είμαστε διαθέσιμοι, ώστε να τα κάνουμε να νιώθουν ασφάλεια και να αντιμετωπίζουν χωρίς άγχος τις υποχρεώσεις τους. Η αυτοπεποίθηση, είναι μια επιπλέον δεξιότητα που αναπτύσσεται σε αυτή τη διαδικασία και έχει επίσης σημαντικό ρόλο στη μείωση του άγχους. 
Φαίνεται όμως, ότι υπάρχουν ορισμένες πιο ειδικές συμβουλές, οι οποίες, μπορούν σίγουρα να μειώσουν το άγχος και των δυο πλευρών, να απλοποιήσουν αλλά και να κάνουν περισσότερο απολαυστική, αυτήν την κοινή προσπάθεια:

"Εύστοχη επικοινωνία"

Ανάμεσα στα πλεονεκτήματα της τεχνολογίας είναι και το ότι, η γνώση που προσθέτουμε, θα είναι "εκεί", όταν, κάποιος άλλος, θα είναι σε "ετοιμότητα" να την αναζητήσει και να επιλέξει κάτι που νομίζει ότι θα του φανεί, κάποτε, χρήσιμο... Δεν είναι, βέβαια, εύκολο, να γράφεις, προσπαθώντας να μειώσεις την απόσταση με τους άλλους και να τους λες, με απλά λόγια, πράγματα που ίσως τους αφορούν και ταυτόχρονα προσφέρονται για γενικεύσεις...

Τελικά, "εύστοχη επικοινωνία", δεν είναι εκείνη που στοχεύει να πείσει τους άλλους ή "να διδάξει κάτι σε κάποιον", αφού, ο καθένας, μαθαίνει στη βάση των ενδιαφερόντων του και των προηγούμενων γνώσεών του, εφόσον του έχει δημιουργηθεί, πρώτα, η περιέργεια για κάτι... 
Αυτό που μπορούμε να κάνουμε, στα εξειδικευμένα ιστολόγια, είναι, να προωθούμε τα επαγγέλματά μας, δηλαδή, να ανοίγουμε συζητήσεις σχετικά με τα αντικείμενα στα οποία μπορούμε να βοηθήσουμε τους άλλους, όχι σαν "έτοιμες λύσεις", ούτε επειδή θα επιχειρούσαμε, με τα γραπτά, να αντικαταστήσουμε την εξατομικευμένη δουλειά που κάνουμε πρόσωπο-με-πρόσωπο, αλλά περισσότερο, ως αφορμές για σκέψεις, είτε οι επιστημονικές μας προσεγγίσεις βρίσκονται κοντά, είτε, όπως νομίζω ότι συμβαίνει συχνότερα, έρχονται ακόμη και σε "σύγκρουση" με την απλοϊκή ή κοινή "λογική"...

Σε αυτό το επίπεδο, το μήνα ΝΟΕΜΒΡΙΟ, θα συνεχίσουμε την προσπάθειά μας, δίνοντας έμφαση στη θεματική "εύστοχη επικοινωνία", με παρουσιάσεις που αναφέρονται και στην επίλυση προβλημάτων...

Καλό Μήνα σε όλους!
Χ.Κ.

Τελικά, πώς καλλιεργούνται οι επιθυμητές συμπεριφορές;

Πρώτα απ' όλα, ως "επιθυμητές συμπεριφορές", θα αναφερθούμε, γενικά, στις συμπεριφορές εκείνες, οι οποίες, διευκολύνουν την κοινωνική αλληλεπίδραση και τη συνεργασία και περιλαμβάνουν την υπευθυνότητα, τις δεξιότητες και τις θετικές στάσεις που προωθούν την καλή επικοινωνία, την αυτοπειθαρχία και την αυτορύθμιση των ατόμων.
Ξεκινώντας από την προϋπόθεση της "οριοθέτησης", δηλαδή, το στόχο τήρησης των απαραίτητων εκείνων κανόνων που διέπουν τις διαπροσωπικές σχέσεις και με απώτερο στόχο να προσεγγίσουμε την (αυτο)εκπλήρωση των δυνατοτήτων αυτονόμησης των παιδιών, ένα είναι το σίγουρο: ότι, οι επιθυμητές συμπεριφορές, καλλιεργούνται όταν επικεντρωνόμαστε στις "μεσότητες", παρά όταν προσπαθούμε με "υπερβολές" να καλύψουμε "ελλείψεις" (ή το αντίστροφο). Παρακάτω, θα δούμε πώς...

Θα ανοίξουμε,όμως, εδώ, μια σύντομη παρένθεση.

Αυτό το (υπερ)απλουστευτικό σκεπτικό της "αντιστάθμισης/ αναπλήρωσης", φαίνεται, ότι δεν αφορά μόνο τη διαπαιδαγώγηση των παιδιών αλλά και τις συμπεριφορές μας ως ενηλίκους γενικότερα. Θα παραθέσω μερικά παραδείγματα:

Τα "μηνύματα των καιρών"* ως αφορμές για διαχρονικά συμπεράσματα...

 Συμμετέχοντες του συνεδρίου ειδικής αγωγής από τα Ψαχνά
(Στη μέση ο καθηγητής Γεώργιος Δράκος)

Το επιστημονικό συνέδριο "Αναζητώντας τα "μηνύματα" των καιρών στα σχολικά περιβάλλοντα", που πραγματοποιήθηκε με ιδιαίτερη επιτυχία και με την ποιότητα που χαρακτηρίζει όλες τις δράσεις του Προγράμματος Εξειδίκευσης στην Ειδική Εκπαίδευση, Λογοθεραπεία, Συμβουλευτική*, ξεκίνησε με αφιέρωμα στον καθηγητή Γεώργιο Δράκο ως πρωτεργάτη της Ειδικής Εκπαίδευσης στην Ελλάδα και με απονομή τιμητικής πλακέτας από τους μαθητές του.

Με το βλέμμα του ιστολογίου μας "Σε επίπεδο πεποιθήσεων", σας παρουσιάζουμε τα παρακάτω συμπεράσματα από τις εξαιρετικές εισηγήσεις που παρακολουθήσαμε αυτό το διήμερο:

Πράξεις VS σκέψεις, μέρος πρώτο: "ασπίδες στο άγχος"

Η ζωή είναι... ένα εργαστήριο...

Το να νιώθουμε καλά, εξαρτάται από τους παράγοντες που μας επιτρέπουν να κάνουμε αυτά που "πρέπει" και αυτά που επιθυμούμε αλλά και από τους παράγοντες που μας παρεμποδίζουν από το να κάνουμε όλα αυτά που μας επιτρέπουν να είμαστε οι εαυτοί μας. Γενικά, όμως, η ζωή, είναι πράξεις! Είναι σαν ένα εργαστήριο, όπου μαθαίνεις τα πάντα με την πρακτική και είσαι αυτό που θέλεις να είσαι, επειδή το επιβεβαιώνεις, με τις ανάλογες πράξεις, καθημερινά.

Οι πράξεις, κατά τη γνώμη μου, αποτελούν και ιδανικές "ασπίδες" απέναντι στις αρνητικές σκέψεις, όπου, ως "αρνητικές σκέψεις", ορίζω, το "αναμάσημα" αμφιβολιών που αφορούν την αυτοπεποίθηση, το "αίσθημα κενού" ή το αίσθημα ότι "δεν υπάρχει νόημα" και τις απαισιόδοξες σκέψεις γενικότερα. 
Συχνά, το άγχος, εκφράζεται με απροσδιόριστους φόβους για το μέλλον που. εάν παρατηρήσουμε καλύτερα, περιέχουν δυσλειτουργικά σκεπτικά, όπως, ότι δεν θα τα καταφέρουμε καλά σε κάτι και σκέψεις ότι οι άλλοι μας απορρίπτουν ή δεν μας στηρίζουν. Τέτοιους είδους σκέψεις, όμως, έχουν παρατηρηθεί και σε ορισμένες περιπτώσεις κατάθλιψης.

Ποιες θα μπορούσαν να είναι οι πράξεις που λειτουργούν προληπτικά ή αλλιώς ως "ασπίδες";

"Ζηλεύουν μόνο όσοι έχουν χαμηλή αυτοεκτίμηση;"

Τι είναι, στην πραγματικότητα, η ζήλια; 

Υπάρχουν συναισθήματα που είναι χρωματισμένα, πέρα για πέρα, αρνητικά; 

Μάλλον αξίζει να εξερευνήσουμε, λίγο περισσότερο, τα αντικείμενα της ζήλιας μας, αφού, ίσως εκείνα να έχουν ορισμένες διαστάσεις στις οποίες θα θέλαμε να μοιάζουμε με αυτά! Θέλω να πω ότι, ίσως, αυτό το "τσίμπημα" της ζήλιας (και της άμιλλας), μπορεί να μας κάνει, τελικά, καλύτερους ανθρώπους, εάν, βέβαια, θελήσουμε να το δούμε με λίγο πιο ξεκάθαρο βλέμμα...

Ας πάμε, όμως, καλύτερα, στον Αριστοτέλη, αφού σ' εκείνον οφείλουμε την ιδέα ότι, αυτά που νιώθουμε, θα πρέπει να τα νιώθουμε τη σωστή στιγμή, για το σωστό λόγο και στο σωστό βαθμό... 

Ο Αριστοτέλης, λοιπόν, στα Ηθικά Ευδήμεια, μας αποσαφηνίζει μερικά παραδείγματα του "άριστου μέτρου", το οποίο προτείνει για την "έξη" μας στις αρετές, αντιπαραβάλλοντας το με τα δυο "άκρα". Μεταξύ αυτών των παραδειγμάτων, ανακάλυψα, κάποτε, τους ορισμούς, των εννοιών "φθόνος", "χαιρεκακία" και "δίκαιη αγανάκτηση". 

Τους οποίους, κι εξηγώ απευθείας: στον Αριστοτέλη, η κάθε αρετή, έχει δυο δυνατότητες να μην είναι αρετή, την "έλλειψή" της και την "υπερβολή" της. Ένα πιο άμεσο παράδειγμα, είναι η έννοια της "σπατάλης" ως υπερβολής, της "μεγαλοπρέπειας" ως μέσου και της "τσιγκουνιάς" ως έλλειψης. 

Για τα συναισθήματα, τα πράγματα φαίνεται ότι είναι λιγάκι πιο πολύπλοκα, ωστόσο, ο Αριστοτέλης μας παραθέτει την έννοια του "φθόνου" ως υπερβολής, δηλαδή όταν κάποιος εύχεται και επιδιώκει το κακό του άλλου (επειδή τον ζηλεύει), την έννοια της "χαιρεκακίας" ως έλλειψης, δηλαδή όταν κάποιος δεν ενεργεί για το κακό του άλλου αλλά χαίρεται όταν του συμβαίνει, και ως μέσον την έννοια της "δίκαιης αγανάκτησης".

Βέβαια, για να αναλογιστούμε πόσες είναι οι φορές στη ζωή μας που αγανακτούμε δίκαια, χρειάζεται να έχουμε κριτική ικανότητα και να μπορούμε να δούμε πολλές καταστάσεις από πολλές πλευρές. Ως εκ τούτου, δεν θα μπορούσαμε να πούμε ότι "ζηλεύουν μόνο όσοι έχουν χαμηλή αυτοεκτίμηση". Ίσως, η "χαμηλή αυτοεκτίμηση", να είναι, απλά, ένας παράγοντας "απαγορευτικός", κατά κάποιον τρόπο, για κάποια άτομα, να δοκιμάζουν εναλλακτικές, τις οποίες κάποια άλλα άτομα δοκιμάζουν πιο εύκολα, με αποτέλεσμα να αυξάνουν τις πιθανότητες να επιτύχουν περισσότερους από τους στόχους που θέτουν. 

Προσωπική μου άποψη, είναι, ότι υπάρχουν επίπεδα πνευματικότητας, τα οποία ο άνθρωπος δεν μπορεί να τα κατακτήσει όταν κυριαρχεί ο εγωισμός του κι ότι, όταν τα προσεγγίζει αρκετά (κι αυτή η προσέγγιση έχει και διάρκεια), αυτό είναι αποτέλεσμα θείας χάρης. 

Τι θα έλεγε, όμως, ο Αριστοτέλης; Πιστεύω, ότι θα συμφωνούσε, σίγουρα, ότι κανείς δεν είναι τέλειος! Γι' αυτόν το λόγο τόνιζε, τόσο πολύ, τη σημασία της "έξης", δηλαδή της πρακτικής άσκησης με στόχο τις καλές συνήθειες: επειδή, κανείς δεν μπορεί να κρίνει και να κριθεί, επειδή δεν ξέρουμε το "τέλος", τελικά, αυτό που μας καθορίζει είναι οι πράξεις που συνηθίζουμε να κάνουμε...

Εάν θέλει κάποιος να είναι συνετός, τότε θα πρέπει να κάνει συνετές πράξεις...

Εάν θέλει κάποιος να είναι δίκαιος, τότε θα πρέπει να κάνει δίκαιες πράξεις... 

Εάν θέλει κάποιος να είναι καλός, τότε θα πρέπει να κάνει καλές πράξεις...

(Εάν θέλει κάποιος να μην είναι φθονερός, τότε θα πρέπει να μην κάνει πράξεις με στόχο να βλάψει τους άλλους...)

Χ. Κ.

_______

*Αυτό το άρθρο, ανήκει στην κατηγορία "προωθώντας τη μάθηση", που είναι και η θεματική του μήνα Οκτωβρίου στο ιστολόγιο μας, επειδή στοχεύει στην αποσαφήνιση ορισμένων εννοιών... 

Πώς να κάνουμε την κλασική διδασκαλία πιο διαδραστική και ενδιαφέρουσα με μικρές αλλαγές!

Οι ηλικίες 3 έως 8 ετών, φαίνεται ότι έχουν συγκεκριμένες απαιτήσεις ώστε να παρακολουθήσουν τη διδασκαλία. Θα λέγαμε ότι σε αυτές τις ηλικίες, χρειάζεται περισσότερο να κρατήσει ο εκπαιδευτικός ζωηρό το ενδιαφέρον για το αντικείμενο που διδάσκει, συχνά, λειτουργώντας περισσότερο ως εμψυχωτής, κινητοποιώντας τα παιδιά να συμμετέχουν ενεργά στο μάθημα: να επαναλάβουν ορισμένες λέξεις, να απαντήσουν σε ερωτήσεις αναφέροντας τις σχετικές εμπειρίες τους, να παρατηρήσουν, να περιγράψουν… Μια τέτοια εμπλοκή με τη σχολική ύλη, απαιτεί κατάλληλη προετοιμασία του εκπαιδευτικού και συνεχή ανατροφοδότηση/ ενθάρρυνση όλων των ατόμων μέσα στην ομάδα. Αυτό σημαίνει, ότι πρέπει να εμπλέκονται εξίσου όλα τα επίπεδα των μαθητών της τάξης, συνεπώς, ο βαθμός δυσκολίας αντί να αυξάνει προοδευτικά, θα πρέπει να επανέρχεται και να ανεβαίνει εναλλάξ, ώστε να μην χάνουμε το ενδιαφέρον και τα κίνητρα των μαθητών των «πίσω θρανίων». Βέβαια, οι σύγχρονες εκπαιδευτικές μέθοδοι, θέλουν τους μαθητές να εργάζονται ομαδικά, σε μεγαλύτερα τραπέζια όπως επίσης και να εμπλουτίζουν τα μαθήματα τους με «δράσεις» και «εκπαιδευτικές επισκέψεις».

Ωστόσο, για να κάνουμε ένα καλό μάθημα, δεν είναι απαραίτητο να είμαστε σε μια διαρκή αναζήτηση «δράσεων» και «πρωτότυπων εμπειριών». Πρώτα απ’ όλα, οι μαθητές, πρέπει να νιώθουν ασφαλείς με όσα ήδη γνωρίζουν, επειδή η νέα γνώση, έχει την τάση να οικοδομείται στη βάση της προηγούμενης, δηλαδή, σε συνέχεια ή ακόμη και σε σύγκρουση με την παλιά! Αλλά και επιδιώκοντας να κάνουμε το μάθημα πιο ενδιαφέρον, αρκεί το επιπλέον υλικό, η αξιοποίηση των εμπειριών, η διατήρηση της οπτικής επαφής με όλους τους μαθητές και η εμπλοκή όλων των αισθήσεων! Ακολουθούν 10 …«εμπιστευτικές πληροφορίες»!

Κινδυνεύουν, στ’ αλήθεια, οι αξίες;

Εάν πράγματι κανένα «κακό» δεν είναι απολύτως διαχωρισμένο από το «καλό», τότε, σίγουρα, εξακολουθεί να αφορά όλους μας, η οπτική που επανεξετάζει τις «κρίσεις» λίγο-πολύ ως «δοκιμασίες», από τις οποίες προέρχονται και οι θετικές αλλαγές. Έτσι, είτε ως ευκαιρίες για κριτική (και για αυτοκριτική), είτε ως ευκαιρίες για «πειραματισμό», οι «κρίσεις» ενεργοποιούν τη δημιουργικότητα και αναζωπυρώνουν το ενδιαφέρον για τη δράση.

Μερικά χρόνια πριν, ξεκινώντας να παρακολουθώ και να συμμετέχω σε ομαδικές δράσεις που αφορούν την προώθηση της μάθησης και των πολιτιστικών εκδηλώσεων στις κοινότητες, είχα παρατηρήσει ότι, εκτός από την ποσοτική αύξηση αυτών των δραστηριοτήτων, ταυτόχρονα, υπάρχει και μια ποιοτική αναβάθμισή τους, καθώς τα άτομα συνειδητοποιούν ότι τα ίδια είναι που αποτελούν, τελικά, τους «πόρους» των κοινοτήτων τους, επειδή μπορούν να ανταλλάσσουν ιδέες, να βελτιώνουν τις στρατηγικές τους μέσα από τη δοκιμή και να θέτουν πιο πολύπλοκους στόχους. Αυτή η πολιτική, κατά βάση, δραστηριότητα, αφού τελικά δεν θα μπορούσαμε να μην λαμβάνουμε υπόψη το «σκοπό» των υποκειμένων στις αναλύσεις μας, συχνά αναφέρεται στις αξίες.

Κινδυνεύουν, όμως, στ’ αλήθεια, οι αξίες; Και εάν δεν κινδυνεύουν, τότε είναι εκείνο που δίνει αυτή την αίσθηση;

Μυστικά για καλή διάθεση που έμαθα από Άτομα με Αναπηρίες

Και μετά την «ψυχολογική αποτοξίνωση» τι ακολουθεί; Μια ιδανική, ενδιάμεση, στάση είναι, οπωσδήποτε, μια διαδικασία «καλής ακρόασης»: το να επιχειρήσουμε, δηλαδή, μια δημιουργική ανα-στοχαστική διαδικασία, ενώπιον μιας τρίτης, ουδέτερης και κατάλληλα εκπαιδευμένης πλευράς (για να … «ευλογήσουμε» τα «γένια» μας κι εμείς οι ψυχολόγοι)… Εάν λοιπόν, με ή χωρίς το στάδιο της ακρόασης, βρισκόμαστε σε σημείο όπου καταφέραμε και μειώσαμε, κάπως, τις «εισερχόμενες» πηγές των «εντάσεων», τώρα, είναι η ώρα, που θα κοιτάξουμε ορισμένες «προσθήκες» συνηθειών για καλύτερη διάθεση και ορισμένες «με-το-μαλακό-αλλαγές»… Έτσι, είναι, αφού μια καλή «ανάλυση», οφείλει, πάντα, να ακολουθείται από μια ακόμα καλύτερη «σύνθεση»…

Για τη συνέχιση του αφιερώματος στους απλούς τρόπους για να έχουμε καλύτερη διάθεση, επέλεξα να σας παρουσιάσω, τα δέκα πράγματα που έμαθα στα εργαστήρια δημιουργικής απασχόλησης Ατόμων με Αναπηρίες, όπου εργάστηκα εθελοντικά, για τουλάχιστον 350, πραγματικά αξέχαστες, ώρες…

Πώς να γίνετε καλύτεροι στην πειθώ, μέρος δεύτερο: «ιδιόρρυθμα» χαρακτηριστικά της πειθούς…

Τα φαινόμενα πειθούς και επιρροής, εμπνέουν για συγκεκριμένους ιστορικούς και κοινωνικοπολιτικούς λόγους, τις πρώτες κιόλας έρευνες της κοινωνικής ψυχολογίας. Η κοινωνική ψυχολογία, εξετάζει αυτά τα φαινόμενα, προσπαθώντας να αρθρώσει τη σχέση μεταξύ, ατομικών/ ψυχολογικών παραγόντων, δηλαδή παραγόντων που αφορούν την ιδιοσυγκρασία και τις γνωστικές διαδικασίες, με τις σχέσεις των ατόμων και την υπαγωγή τους σε ομάδες με «θέση» και με τους ευρύτερους κοινωνικούς παράγοντες της κουλτούρας, της ιδεολογίας και των αξιών που σχετίζονται με τα κοινωνικά πλαίσια. Γενικά, μπορεί να γνωρίζουμε, ήδη, κάποια από τα χαρακτηριστικά των διαδικασιών πειθούς και επιρροής, από την εφαρμογή τους στη διαφήμιση και στις πωλήσεις.

Ποια είναι όμως, τα «ιδιόρρυθμα» χαρακτηριστικά, αντιφατικά εκ πρώτης όψεως, που έχουν αυτές οι διαδικασίες;

Μια μέρα "εις το «λαϊκό νηπιαγωγείο»" του 1929

...Το 1929, η συνεργάτιδα «Νταίζη», έγραφε στην εφημερίδα «Ακρόπολις»:

«Αυτές τις μέρες, επισκέφθηκα ένα λαϊκό νηπιαγωγείο… Τα παιδάκια είναι καθισμένα σε μικρές ψάθινες καρέκλες και κοιτάζουν στα μάτια τη δεσποινίδα Μαρία, που θα τους διηγηθεί ωραίες ιστορίες και θα τους κάνει το μάθημα παίζοντας.
Η δασκαλίτσα γράφει με την κιμωλία στο μαυροπίνακα την ιστορία του Αντρέα που φυτεύει λευκές και γαλάζιες ανεμώνες και τις ποτίζει μοναχός του. Οι λέξεις π ο τ ι σ τ ή ρ ι, λ ο υ λ ο ύ δ ι α, ν ε ρ ό, χ ώ μ α, είναι γραμμένες με μεγάλα γράμματα. Η δεσποινίς Μαρία τις διαβάζει δυνατά, χωρίζει κάθε συλλαβή, χαράζει γραμμές…
-Τι έκανε ο Αντρέας;
Τα παιδιά επαναλαμβάνουν
-Φύτεψε ανεμώνες κλπ.
Αυτή είναι η καινούργια μέθοδος…

Στα διαλείμματα όλα μαζί παίζουν μέσα σε ένα μεγάλο περιβόλι και φυτεύουν τις ανεμώνες «που φύτεψε ο Αντρέας»…

Οι περισσότερες ώρες της διδασκαλίας γίνονται στο ύπαιθρο. Οι δασκάλες δείχνουν στους μικρούς δυο παιδιά που παίζουν με την άμμο σε διάφορες πόζες και πρέπει τα παιδιά να ανακαλύψουν τις θέσεις που έχει το γόνατο, το πρόσωπο, τα χέρια. Τα συνηθίζουν από μικρά να νιώθουν την προοπτική, τη θέση που έχει κάθε πράγμα. Και η διδασκαλία αυτή δεν τα κουράζει, αλλά τα ευχαριστεί.
Στα διαλείμματα παίζουν στο περιβόλι δύο ολόκληρες ώρες…

Το σύστημα αυτό είναι θαυμάσιο, γυμνάζει τα παιδιά, αναπτύσσει τη φαντασία τους και τα διδάσκει πολλά πράγματα που δεν θα ξεχάσουν ποτέ επειδή εντυπώνονται στη μνήμη τους. Το παιδί είναι ενθουσιασμένο παίζοντας να σχηματίσει μια φράση, να ζωγραφίσει εκ του φυσικού ένα λουλούδι ή ένα ζώο, να κάνει ένα λογαριασμό εκ του προχείρου (αν αγοράσει τόσα μήλα ή ζαχαρωτά τι θα του στοιχίσουν) κτλ.
Και με αυτόν τον τρόπο σπουδάζει χωρίς να κουράζεται το μυαλό του.
Το λαϊκό αυτό νηπιαγωγείο έχει μια μεγάλη αίθουσα όπου τα παιδιά παίρνουν το πρόγευμά τους. Τα πιο μεγάλα, υπηρετούν στο τραπέζι με ενθουσιασμό…»

Δεν έχω ως στόχο να κάνω κριτικές ή συγκρίσεις. Το άρθρο δεν αναφέρεται άλλωστε σε μεθόδους διαχείρισης εντάσεων ή κρίσεων ή στο εάν υπάρχουν παιδιά που είναι "διαφορετικά" από αυτήν την ομοιομορφία που προσλαμβάνουμε ως αναγνώστες, αφού περιορίζεται στις πλευρές που ενθουσιάζουν την αρθρογράφο…

Έχω ατελείωτη αγάπη στο να ψάχνω «θησαυρούς» σε παλιά βιβλία και εφημερίδες…

Σε αυτό το άρθρο, μου αρέσει η φυσικότητα που τα παιδιά μαθαίνουν, μου δίνει την αίσθηση ότι δεν υπάρχει άγχος, ότι γίνονται πολλές επαναλήψεις των πραγμάτων που τα παιδιά μαθαίνουν, μια αίσθηση οικειότητας των ερεθισμάτων που χρησιμοποιούνται και απλά του ότι δεν υπάρχει η συνεχής αναζήτηση για κάτι πιο «φανταχτερό» ως εκπαιδευτικό ερέθισμα…

Οι ιδέες του να μαθαίνουν τα παιδιά μέσα από τη φυσική αλληλεπίδραση, δεν είναι τελικά τόσο καινούργιες όσο θέλουμε να παρουσιάζουμε τελικά… Αυτό που με ανησυχεί συχνά όμως, είναι, εάν στην εποχή μας, έχουμε πραγματικά τη διάθεση να μάθουμε στα παιδιά αρκετά πράγματα «από την αρχή»: να τους δώσουμε χρόνο για στοχασμό, χρόνο για να νιώσουν ασφαλή με όσα γνωρίζουν πριν τρέξουμε παρακάτω, χρόνο για αυτές τις επαναλήψεις των «αυτονόητων» πραγμάτων που τα αφήνουν για λίγο περισσότερο να είναι παιδιά…

Χ. Κ.

Κινητοποιώντας τα σύγχρονα παιδιά στην ανάγνωση βιβλίων: μέρος δεύτερο, ιδέες κι εμπειρίες από τη συμμετοχή σε δράσεις φιλαναγνωσίας

Το τριήμερο 5-7/4, συμμετείχα εθελοντικά στις δράσεις φιλαναγνωσίας της κυρίας Μαρίας Αναστασίου, υπεύθυνης της Βιβλιοθήκης Καθενών, στα πλαίσια της συμμετοχής της βιβλιοθήκης στο εκπαιδευτικό και πολιτιστικό πρόγραμμα "Συλλέγω Εμπειρίες" (Ταξίδι προς το κέντρο πολιτισμού "Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος"). 

Μάλιστα, η δράση της 5ης Απριλίου, πραγματοποιήθηκε στο χώρο του ΚΕ.Φ.Ι.ΑΠ., με τη συνεργασία καλλιτεχνών και εθελοντών της ομάδας δημιουργικής απασχόλησης του Δήμου Διρφύων-Μεσσαπίων. 

Σε αυτές τις δράσεις, συλλέξαμε όλοι εμπειρίες, μικροί και μεγάλοι: εμπειρίες αισθητηριακές, εμπειρίες συνεργασίας και εμπειρίες έμπνευσης και δημιουργικότητας, αφού η φιλοσοφία των δράσεων αυτών αφορά τη σύνδεση συγκεκριμένων αναγνωσμάτων με εμπειρίες, μέσα από τη δημιουργία πλαισίων όπου όλα τα παιδιά μπορούν να αξιοποιήσουν τις γνώσεις και τις εμπειρίες τους αλλά και να συνδυάσουν την ανάγνωση των βιβλίων και με νέες, ομαδικές, θετικές εμπειρίες...