Προοπτικές του εθελοντισμού & φιλικοί δεσμοί (με αφορμή τη Διεθνή Ημέρα Εθελοντισμού: 5 Δεκεμβρίου 2017)

Ο Εθελοντισμός είναι σίγουρα τρόπος ζωής… Μια περίπτωση εθελοντισμού είναι να συμπληρώνεις αυθόρμητα το κομμάτι που νιώθεις ότι υποστηρίζει το ρόλο για τον οποίο αμείβεσαι… Γενικά, είναι σαν να κάνεις φιλοσοφία με πράξεις: διαπραγματεύεσαι ταυτόχρονα το «είναι» και το «δει»… Όταν νιώθεις αδύναμος, ο εθελοντισμός σου ανοίγει δρόμο να πηγαίνεις απέναντι και βλέπεις τον εαυτό σου δυνατό, κι όσο προχωράς πιο μέσα, σου επιτρέπει να βλέπεις το λαβύρινθο από πάνω…

Από την άλλη πλευρά, οι εμπειρίες μας σε σχέση με την προσφορά στους άλλους, όσο άδολα/ ξεκάθαρα κίνητρα κι αν έχουμε, περιλαμβάνουν σε καθημερινή βάση αμφιβολίες, παράπονα και απογοητεύσεις, επειδή, έχουμε να κάνουμε με άλλους ανθρώπους κι οι άνθρωποι έχουμε πάντα τα γεγονότα της ζωής μας που δεν μας αφήνουν να είμαστε συντονισμένοι σαν «μηχανές». Στην αρχή, στρέφεσαι στον εθελοντισμό για να απαντήσεις στα υπαρξιακά σου ερωτήματα και, πάνω που νιώθεις καλά, βρίσκοντας ένα πιο σταθερό έδαφος να πατάς, με την ψευδαίσθηση σχεδόν σαν κορυφής, η πέτρα κυλά πάλι από την κορυφή του βουνού*... (Κάπου εκεί ανάμεσα αρχίζεις να διακρίνεις το νόημα: δεν γίνεται να είναι την κάθε μέρα όλα ίδια κι αυτό σου επιτρέπει να χαίρεσαι, ως δώρα, τις εκπλήξεις…)

Τις λίγες στιγμές που νιώθω ότι κρατάω καλά αυτό το νόημα, η βεβαιότητα/ σοφία που θα ήθελα να μοιραστώ από τη συνεργασία μου με άλλους εθελοντές περιλαμβάνει τα παρακάτω:

1. Ότι ο εθελοντισμός χρειάζεται αγάπη με φαντασία αλλά και πνευματικότητα με πειθαρχία,
2. ότι ο εθελοντισμός αποτελεί πολιτική εξάπλωσης των δεσμών αγάπης και φιλίας όχι μόνο μεταξύ ατόμων αλλά και μεταξύ ομάδων,
3. ότι μέσα από τον εθελοντισμό προκύπτουν ρόλοι & γνώσεις που είναι περιουσία για τις κοινότητες επειδή μπορούν να αξιοποιηθούν σε περιπτώσεις κρίσεων και
4. ότι η οπτική «όλοι είναι χρήσιμοι» παραμένει το πολυτιμότερο εφόδιο που κέρδισα στις σπουδές μου (κι αυτό σημαίνει ότι οι όποιες δυνατότητες πολλαπλασιάζονται και οι όποιες αμφιβολίες ελαχιστοποιούνται όσο περισσότεροι πρωταγωνιστές προστίθενται…)

Χριστίνα Καλαβρή,

Ψυχολόγος με ειδίκευση Εγκληματολογίας,

Απόφοιτη Παντείου Πανεπιστημίου

*Η οικεία παρομοίωση με το Σίσυφο πάντα μου άρεσε και τώρα μπορώ να τη χρησιμοποιώ με περισσότερη αυτοπεποίθηση επειδή πρόσφατα την άκουσα από μια εξαίρετη συνάδελφο σε μια ιδιαίτερα εποικοδομητική Ημερίδα Υπαρξιακής Συστημικής Σκέψης…

Έστω ότι μπορεί να μην είναι το πάρτυ της ζωής σου...

Τι είναι αυτό που κάνει τις γιορτές τόσο ξεχωριστές;

Ίσως είναι ένα μείγμα από το παρελθόν και το μέλλον νοσταλγώντας μια αίσθηση σαν πληρότητας… 

Όχι τόσο το να είναι «οι καλύτερες γιορτές της ζωής μας» αλλά, περισσότερο, κάτι σαν την παιδική ή την εφηβική μας ανυπομονησία… Η χαρά της προετοιμασίας και της έκπληξης που αρκεί για να είσαι ικανοποιημένος όταν είσαι μικρός, ταυτόχρονα με εκείνη την αγωνία όταν μεγαλώνεις, να προσθέσεις όλο και κάτι ακόμη, μέχρι την τελευταία στιγμή… Οι γιορτές έρχονται κυκλικά, να μας βρίσκουν πότε έτσι και πότε αλλιώς, εμάς και τους άλλους…

Έστω ότι μπορεί να μην είναι το πάρτυ της ζωής σου… Το θέμα δεν είναι ποιοι θα πρωταγωνιστήσουν…  

Το θέμα είναι ότι αξίζει να «χρωματίζεσαι» αναλόγως, χωρίς να φοβάσαι τα χρώματα… Αξίζει να χρωματιστείς, όχι μόνο με όσα θεωρείς εσύ τα πιο κατάλληλα για την κάθε γιορτή αλλά και με αυτά που χρωματίζονται οι άλλοι… Πιο λαμπερά ή πιο μουντά, πιο γήινα ή πιο αστραφτερά, πιο μοντέρνα και πιο παραδοσιακά… Σε κάθε περίπτωση χρειάζονται δόσεις από τα χρώματα των άλλων… Σε κάθε περίπτωση είναι απαραίτητο το μοίρασμα…

Σήμερα, αφήνουμε πίσω μας το Φθινόπωρο για να μπούμε με πολύχρωμο τρόπο στο Χειμώνα… Καλές γιορτές σε όλους!

Χ. Κ.

Ψυχική Υγεία και Ποιότητα Ζωής: 10 Οκτωβρίου, Παγκόσμια Ημέρα για την Ψυχική Υγεία 2017

«Συχνά νιώθω σαν να παίζω τένις με τρία μπαλάκια, μέσα, όμως, σ’ ένα όνειρο, κι αυτό επειδή μπορώ και χτυπάω κάθε φορά και τα τρία μπαλάκια με μεγάλη ταχύτητα αλλά χωρίς να ξέρω αν θα μπορέσω να το κάνω αυτό για πολύ ακόμη…

Κι η ζωή μου περνά κάπως έτσι…

Κάπως έτσι, άρχισα να καταλαβαίνω ότι, οι ανεκτίμητες στιγμές, θα παραμένουν εκείνες οι λίγες, απλές, χαλαρές, ειρηνικές στιγμές, που δεν χρειάζεται να κάνω τίποτα αναγκαστικά, ούτε βιαστικό, ούτε από αυτά που κάνουμε επειδή «έτσι κάνουν όλοι», ούτε φιλόδοξο, ούτε απαραίτητα «ποιοτικό»…»

Στη σύγχρονη πραγματικότητα, καλούμαστε να λειτουργήσουμε με ταχύτητα και αποτελεσματικότητα σε διάφορες προκλήσεις και αλλαγές, αλλά αυτό δεν σημαίνει απαραίτητα ότι το δοχείο γεμίζει… Φαίνεται ότι, τα σημαντικά ζητήματα είναι, να γενικεύουμε τα μαθήματα της ζωής και να χειριζόμαστε έξυπνα τις αναβολές, ώστε να είμαστε περισσότερο στη θέση αυτών που σχεδιάζουν και λιγότερο στη θέση αυτών που απλά αμύνονται διαχειριζόμενοι αλλεπάλληλες «κρίσεις»… Το ζήτημα, δηλαδή, είναι, να είμαστε οι εαυτοί μας, εκτιμώντας τις μικρές και μεγάλες ανάσες και παραμένοντας θετικά προκατειλημμένοι…

Για να επιτύχουμε τους παραπάνω στόχους, είναι απαραίτητο, σε κάθε στάδιο της ζωής μας, να έχουμε την ευκαιρία να κάνουμε ένα βήμα πίσω ώστε να χαιρόμαστε κοιτάζοντας όσα έχουμε, να επαναπροσδιορίζουμε τις έννοιες προσθέτοντας τα νέα στοιχεία και να επαναξιολογούμε τις προτεραιότητες μας. 

Καλό Καλοκαίρι!

Ήδη ζεστό-ζεστό, το καλοκαιράκι έφτασε πριν καλά-καλά το καταλάβουμε…
Αναγκαστικά, οι ρυθμοί που εργαζόμαστε δεν είναι ίδιοι όπως ήταν πριν από λίγο καιρό…
Θα χρειαστεί να διαπραγματευτούμε καλύτερα, με τα νέα δεδομένα, αυτά που μπορούν να γίνουν σήμερα κι αυτά που μπορούν να γίνουν κι αύριο…
Και πιο πολύ απ’ όλα, θα χρειαστούν περισσότερα –δροσιστικά- διαλείμματα και «οάσεις» μέσα στη μέρα…
Ντυθείτε άνετα, φροντίστε βιταμίνες και ιχνοστοιχεία και πάμε για καλό καλοκαιράκι!
Μας αξίζει και λίγη χαλάρωση…

Καλό μήνα- Καλό Καλοκαίρι σε όλους!

Επιβίωση στη ζωή VS επιβίωση στην τηλεόραση

Τα καλά, μεγάλα "θηράματα", τα "χτυπάς" μόνο με συνεργατικές διαδικασίες…

Κι εννοώ τους υψηλότερους στόχους.

Αυτοί αξίζουν τον κόπο, επειδή τους μοιράζεσαι και τους απολαμβάνεις με την ησυχία σου… 

Η επιβίωση στην πραγματική ζωή, δεν εξαρτάται (επειδή εμείς δεν θέλουμε να εξαρτάται) μόνο από ένα πιάτο ρύζι, που θα χρειαστεί να "παίξουμε ανταγωνιστικά" για να το πάρουμε από τους "άλλους"…
Όπως έχουμε παρακολουθήσει σε ταινίες φαντασίας, που παρουσιάζουν τον κόσμο μετά από μεγάλες φυσικές καταστροφές, φαίνεται σημαντικό για τα άτομα να διατηρήσουν ό,τι έχει απομείνει από τον πολιτισμό τους ή/ και να δημιουργήσουν κάτι παρόμοιο με ό,τι καταστράφηκε. Αυτό σημαίνει ότι έχουμε κι άλλες, πιο σύνθετες, ανάγκες, προκειμένου να επιβιώσουμε κι αυτές είναι να έχουμε ποιότητα ζωής με ψυχαγωγία, να εκφραζόμαστε καλλιτεχνικά, να παίζουμε (χωρίς έπαθλα), να στολίζουμε το χώρο μας και να δημιουργούμε νέα πράγματα από τα ήδη υπάρχοντα....

Η επιστήμη της ψυχολογίας μας διδάσκει ότι, 

Σαν χορός...

Μετά τη βροχή, βγαίνει πάντα το ουράνιο τόξο…

Ο κουραστικός χειμώνας, φτάνει στο τέλος του μετά από αυτόν το μήνα… Για όσους από εμάς που παραλίγο να θυμίσουμε -για λίγο- την «κακή γριά» του παραμυθιού, η οποία έλεγε τα χειρότερα λόγια για όλους τους μήνες του χρόνου, ο ήλιος και το ουράνιο τόξο θα επιβεβαιώσουν και πάλι την υπόσχεση, την ελπίδα…

Να βγείτε να περπατήσετε… Τα περισσότερα συμπτώματα άγχους, εντείνονται επειδή δεν παρακολουθούμε τη φύση, επειδή δεν χαιρόμαστε τον αέρα και τον ήλιο, επειδή δεν χαιρόμαστε τα καθημερινά θαύματα, επειδή δεν γνωρίζουμε από κοντά την πόλη μας, το ρυθμό και τα πρόσωπά της, επειδή κάνουμε τις καθημερινές διαδρομές μας πίσω από τζάμια…

Η ζωή είναι σαν χορός…

Χορέψτε σαν να ζωγραφίζουν κάτω τα πόδια σας, με κάθε βήμα που κάνετε…

Όλα τα βήματα, δεν χρειάζεται να είναι ίδια…

Άλλα είναι πιο μεγάλα, άλλα είναι πιο μικρά, άλλα μισά, άλλα γρήγορα, άλλα αργά, άλλα αδέξια, άλλα χοροπηδητά, άλλα πιο «βαριά»…

Δεν χρειάζεται να αναλύσουμε, να προβλέψουμε, να κρίνουμε τα πάντα…

Απλά να αφεθούμε στο «χορό»…

Ο μήνας ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ, στο ιστολόγιό μας, είναι αφιερωμένος στη διασκέδαση και σε όλα αυτά που θα προετοιμαστούμε να ξεκινήσουμε να (ξανα)κάνουμε τη φετινή άνοιξη…

Καλό μήνα!

Χ. Κ.

"Εύστοχη επικοινωνία"

Ανάμεσα στα πλεονεκτήματα της τεχνολογίας είναι και το ότι, η γνώση που προσθέτουμε, θα είναι "εκεί", όταν, κάποιος άλλος, θα είναι σε "ετοιμότητα" να την αναζητήσει και να επιλέξει κάτι που νομίζει ότι θα του φανεί, κάποτε, χρήσιμο... Δεν είναι, βέβαια, εύκολο, να γράφεις, προσπαθώντας να μειώσεις την απόσταση με τους άλλους και να τους λες, με απλά λόγια, πράγματα που ίσως τους αφορούν και ταυτόχρονα προσφέρονται για γενικεύσεις...

Τελικά, "εύστοχη επικοινωνία", δεν είναι εκείνη που στοχεύει να πείσει τους άλλους ή "να διδάξει κάτι σε κάποιον", αφού, ο καθένας, μαθαίνει στη βάση των ενδιαφερόντων του και των προηγούμενων γνώσεών του, εφόσον του έχει δημιουργηθεί, πρώτα, η περιέργεια για κάτι... 
Αυτό που μπορούμε να κάνουμε, στα εξειδικευμένα ιστολόγια, είναι, να προωθούμε τα επαγγέλματά μας, δηλαδή, να ανοίγουμε συζητήσεις σχετικά με τα αντικείμενα στα οποία μπορούμε να βοηθήσουμε τους άλλους, όχι σαν "έτοιμες λύσεις", ούτε επειδή θα επιχειρούσαμε, με τα γραπτά, να αντικαταστήσουμε την εξατομικευμένη δουλειά που κάνουμε πρόσωπο-με-πρόσωπο, αλλά περισσότερο, ως αφορμές για σκέψεις, είτε οι επιστημονικές μας προσεγγίσεις βρίσκονται κοντά, είτε, όπως νομίζω ότι συμβαίνει συχνότερα, έρχονται ακόμη και σε "σύγκρουση" με την απλοϊκή ή κοινή "λογική"...

Σε αυτό το επίπεδο, το μήνα ΝΟΕΜΒΡΙΟ, θα συνεχίσουμε την προσπάθειά μας, δίνοντας έμφαση στη θεματική "εύστοχη επικοινωνία", με παρουσιάσεις που αναφέρονται και στην επίλυση προβλημάτων...

Καλό Μήνα σε όλους!
Χ.Κ.

Τα "μηνύματα των καιρών"* ως αφορμές για διαχρονικά συμπεράσματα...

 Συμμετέχοντες του συνεδρίου ειδικής αγωγής από τα Ψαχνά
(Στη μέση ο καθηγητής Γεώργιος Δράκος)

Το επιστημονικό συνέδριο "Αναζητώντας τα "μηνύματα" των καιρών στα σχολικά περιβάλλοντα", που πραγματοποιήθηκε με ιδιαίτερη επιτυχία και με την ποιότητα που χαρακτηρίζει όλες τις δράσεις του Προγράμματος Εξειδίκευσης στην Ειδική Εκπαίδευση, Λογοθεραπεία, Συμβουλευτική*, ξεκίνησε με αφιέρωμα στον καθηγητή Γεώργιο Δράκο ως πρωτεργάτη της Ειδικής Εκπαίδευσης στην Ελλάδα και με απονομή τιμητικής πλακέτας από τους μαθητές του.

Με το βλέμμα του ιστολογίου μας "Σε επίπεδο πεποιθήσεων", σας παρουσιάζουμε τα παρακάτω συμπεράσματα από τις εξαιρετικές εισηγήσεις που παρακολουθήσαμε αυτό το διήμερο:

10 Οκτωβρίου, Ημέρα για την Ψυχική Υγεία "Τι μπορούμε να προσφέρουμε σε όλα τα άτομα ώστε να είναι και να νιώθουν καλά;"

Κάθε Παγκόσμια Ημέρα, δεν είναι, βέβαια, η μόνη μέρα του χρόνου την οποία "θυμόμαστε" το θέμα που προτείνεται... Ωστόσο, είναι μια μέρα, που μας δίνει την αφορμή, να δούμε μια διαφορετική "απόχρωση" του κάθε θέματος και να προσθέσουμε ένα επιπλέον "νόημα" σε αυτό... Όλες μαζί οι αποχρώσεις, που προτείνονται, συνθέτουν, τελικά, την αλήθεια, σχετικά με το νόημα της κάθε "ειδικής" ημέρας...

10 Οκτωβρίου-"Παγκόσμια Ημέρα για την Ψυχική Υγεία"

...Υπάρχουν, άραγε, κάποια πράγματα που μπορούν να έχουν σημαντική αξία για όλα τα άτομα και αυτά να μπορούμε να τους τα προσφέρουμε ως "ειδικοί", ώστε και να είναι και να νιώθουν καλά;

Ένα μέρος του ρόλου του ψυχολόγου, είναι οι δράσεις για την προώθηση του επαγγέλματός μας και στοχεύει στην καλύτερη γνωριμία του αντικειμένου και την άμβλυνση των παλαιών προκαταλήψεων σχετικά με τα θέματα ψυχικής υγείας. Αυτό το μέρος, αφορά, κυρίως, τα δικαιώματα των ατόμων σε σχέση με τα θέματα που αφορούν τα πρότυπα για την ψυχική υγεία. Θέλω να πω, πρώτα απ' όλα, ότι ΟΛΑ ΤΑ ΑΤΟΜΑ ΕΧΟΥΝ ΤΑ ΙΔΙΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΣΤΙΣ ΧΑΡΕΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ, δεδομένου ότι και η κατάθλιψη και οι άλλες διαταραχές της ψυχικής υγείας, είναι διαχειρίσιμες και επιδέχονται θεραπεία, αρκεί τα ίδια τα άτομα να ενδυναμωθούν και να διεκδικήσουν το καλύτερο!
Κάνοντας, λοιπόν, μια απόπειρα να διατυπώσουμε μερικές προτάσεις, σχετικά τα πράγματα που έχουν αξία, κρίνω ότι είναι απαραίτητο, να κάνουμε, προηγουμένως, αναφορά σε τρεις συγκεκριμένες προϋποθέσεις: πρώτον, ότι οι βασικές ανάγκες των ατόμων θα πρέπει να είναι καλυμμένες, ώστε αυτά να μπορούν να είναι υπεύθυνα, αυτόνομα, καλά και δημιουργικά, δεύτερον, ότι η "καλή ψυχική υγεία", δεν αναφέρεται ούτε στην ομοιομορφία, ούτε σε ένα και μόνο "πρότυπο", αλλά μπορεί να επιτευχθεί με πολλούς και διαφορετικούς τρόπους και τρίτον, ότι και οι ειδικοί της ψυχικής υγείας, θα πρέπει να γνωρίζουμε καλά τα όρια στα οποία κινούμαστε, λαμβάνοντας υπόψη, ότι τα άτομα, έχουν, σε διαφορετικό βαθμό, ορισμένες ανώτερες πνευματικές ανάγκες, τις οποίες, δεν μπορούμε μόνοι μας, ως σύμβουλοι, να τις καλύψουμε πλήρως, εάν δεν τα ενθαρρύνουμε να συνάπτουν βαθύτερες κι όχι μόνο "επιφανειακές" (κοινωνικές) σχέσεις και να επιδιώκουν, ενεργά, την πνευματική τους καλλιέργεια...

Ας δούμε λοιπόν, μερικά από αυτά που, ως ειδικοί, μπορούμε να προσφέρουμε σε όλα τα άτομα:

Ταυτότητα και "σημεία αναφοράς"

Τα θέματα της ταυτότητας, δεν περιορίζονται στο "εγώ", αφού σχετίζονται με τη "μνήμη", τη "συνέχεια" και το "ανήκειν". Τα άτομα, ανακαλύπτοντας "νέες" διαστάσεις των ταυτοτήτων τους ή βλέποντας τις υπάρχουσες από διαφορετικές πλευρές, αποκτούν "γερές βάσεις" και αυτοπεποίθηση. Αυτή η διαδικασία είναι, κατά κύριο λόγο, θετική/ προσθετική κι όχι αρνητική/ απορριπτική.

Προσωπικοί στόχοι και νοήματα στα διαφορετικά στάδια της ανάπτυξης

Ανάλογα με το στάδιο ανάπτυξης το οποίο διέρχονται, τα άτομα, αντιμετωπίζουν διαφορετικά ερωτηματικά και προτεραιότητες. Επιλύοντας τέτοιους είδους ζητήματα εντός υποβοηθητικών/ συμβουλευτικών σχέσεων, έχουν νέες ευκαιρίες να καλύψουν κενά προηγούμενων σταδίων, να επαναδιαπραγματευτούν και να επιλύσουν προβληματικές καταστάσεις και να ανακαλύψουν τα ξεχωριστά νοήματα κάθε σταδίου της ζωής, νιώθοντας "προσανατολισμένα" στους στόχους τους και "πλήρη".

Εξωτερίκευση των "κρυμμένων" προσόντων

Αυτό είναι το "θαυμαστό" αποτέλεσμα της αποδοχής άνευ όρων (κι όχι "άνευ ...ορίων"): ιδιαίτερα δουλεύοντας στην ειδική αγωγή, γνωρίζουμε με βεβαιότητα, ότι τα κρυμμένα προσόντα όλων των ατόμων, αποκαλύπτονται και ενισχύονται όταν τα αποδεχόμαστε ως συνολικές, ξεχωριστές προσωπικότητες χωρίς να κάνουμε κριτικές και συγκρίσεις, δηλαδή όταν δημιουργούμε ασφαλή πλαίσια έκφρασης και αλληλεπίδρασης. 

Διαχείριση του άγχους

Το θέμα δεν είναι τα άτομα να μην έχουν καθόλου άγχος. Το άγχος, είναι ένα χαρακτηριστικό της καθημερινότητάς μας, ένας φυσιολογικός μηχανισμός εγρήγορσης, ας πούμε... Το θέμα είναι, τα άτομα να μπορούν να ανταπεξέρχονται ικανοποιητικά, διατηρώντας σε ισορροπία, τα καθημερινά επίπεδα άγχους και χωρίς να προδιατίθενται αρνητικά απέναντι στις μικροχαρές της ζωής.

Υποστηρικτικοί περίγυροι ή "συμμαχίες"

Η επίτευξη όλων των στόχων, εξαρτώνται από την καλή, ομαδική, δουλειά. Έτσι είναι και η περίπτωση της ψυχικής υγείας: στις περιπτώσεις εκείνες που έχουμε αιτήματα που χρειάζονται περισσότερη προσοχή, θα πρέπει να δημιουργήσουμε πιο προσεκτικά τους υποστηρικτικούς περίγυρους... 

Συναισθηματική κατανόηση

Ή αλλιώς, να νιώθουμε τα "σωστά" συναισθήματα στις "σωστές" δόσεις. Μάλιστα, η συναισθηματική κατανόηση, συμπεριλαμβάνει και την επίγνωση του πώς η συναισθηματική μας κατάσταση ενδέχεται να επηρεάζει την κριτική μας ικανότητα και γενικότερα τις σκέψεις μας.

Ενθάρρυνση και πίστη

Η πίστη, είναι ένα απαραίτητο, για την αισιοδοξία, στοιχείο, ωστόσο, φαίνεται ότι βρίσκεται ένα επίπεδο πιο πάνω από τις σκέψεις, τους στόχους και τις συμπεριφορές των ατόμων, αφού πηγάζει από "μέσα": πέρα από τις εξωτερικές πηγές στήριξης, οι οποίες είναι οπωσδήποτε πολύ χρήσιμες, τα άτομα, σιγά-σιγά, ανακαλύπτουν ταυτόχρονα με τα νοήματα του κάθε αναπτυξιακού σταδίου και νέες πηγές αυτοπεποίθησης και ενθάρρυνσης, ακόμη και μέσα τα δυσάρεστα γεγονότα της ζωής. 

Αυτή η πνευματικότητα, που σχετίζεται άμεσα με την πίστη, είναι το χαρακτηριστικό που μετουσιώνει τον "αγώνα" σε "ελπίδα", σαν ένα νόμισμα με δυο όψεις (άλλωστε, στις στατιστικές των μεγάλων αριθμών, δεν μπορούμε, τελικά, να πούμε εάν είναι περισσότερες οι "χαρές" ή οι "λύπες", όμως, εάν προσπαθήσουμε αρκετά, ίσως μπορέσουμε να αναγνωρίσουμε τα δώρα της ζωής σε όλες τις περιστάσεις)...

"Διαχείριση των εντυπώσεων" με στόχο την "ουσία"

Πέρα από ένα επιφανειακό "επικοινωνιακό παιχνίδι" εντυπώσεων και ρόλων, τα άτομα, έχουν, τελικά, το δικαίωμα να τονίζουν τις "όψεις" εκείνες των εαυτών τους που επιθυμούν να τονίζουν αλλά και να προσπαθούν να μειώνουν τη σημασία όσων θεωρούν ως "ατελειών"/ "παραφωνιών"/ "αντιφάσεων" τους. Η "διαχείριση των εντυπώσεων με στόχο την ουσία", αναφέρεται στην καλοπιστία και το σεβασμό που, πρωτίστως, οφείλουμε να δείχνουμε σε όλα τα άτομα, ας πούμε επειδή ο καθένας δίνει τη δική του σκληρή μάχη... Γι' αυτό, έχει πραγματικό νόημα να δείχνουμε εμπιστοσύνη σε αυτό που τα άτομα θέλουν να δείχνουν ότι είναι (και τους τρόπους με τους οποίους επιθυμούν να αποκαθιστούν το αίσθημα ανωτερότητας τους όταν αναγνωρίζουν ότι σφάλλουν) και να ενθαρρύνουμε ο ένας τον άλλο στους διαφορετικούς καθημερινούς ρόλους μας, σεβόμενοι τα "παρασκήνια" καθενός... 

Αυθορμητισμός

Νομίζω, ότι σε αυτήν την προσπάθεια, έχει επιπρόσθετο νόημα, το να μελετήσουμε περισσότερο ποιες είναι οι συνθήκες εκείνες που μας "παρεμποδίζουν" να κάνουμε (αυθόρμητα) τα πράγματα σύμφωνα με τα οποία είμαστε πιο κοντά στον (ιδανικό) εαυτό μας, αφού, ο στόχος είναι, να αυξήσουμε (λαμβάνοντας βοήθεια από εκείνους που εμείς θα επιλέξουμε) τις περιστάσεις εκείνες, στις οποίες μπορούμε να κάνουμε τις πράξεις που καθορίζουν αυτό στο οποίο στοχεύουμε να είμαστε...

...και τέλος, αυτό που μπορούμε να προσφέρουμε στα άτομα ως ειδικοί, είναι η παραίνεση να εφαρμόσουν άμεσα "μικρές αλλαγές" προκειμένου να βελτιώσουν την καθημερινότητά τους καθώς...

το ..."σακούλι", όντως, γεμίζει "...φασούλι το φασούλι..."

Χριστίνα Καλαβρή,
ψυχολόγος-εγκληματολόγος

5 Οκτωβρίου: "Παγκόσμια Ημέρα των Εκπαιδευτικών", αφιέρωμα στον Ioannnes Amos Comenius

Ως Παγκόσμια Ημέρα των Εκπαιδευτικών, καθιερώθηκε η 5η Οκτωβρίου, από την UNESCO το 1994, για το σημαντικό ρόλο του εκπαιδευτικού στην κοινωνία. Για την αναφορά στους στόχους της σύγχρονης εκπαίδευσης, εκτιμώ ότι είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρον, να παραθέσουμε ένα μικρό αφιέρωμα στον Ioannes Amos Comenius.

IOANNES AMOS COMENIUS

Ο Τσέχος φιλόσοφος (συγγραφέας, θεολόγος και παιδαγωγός) Ioannes Amos Comenius (1592-1670), θεωρείται ο πατέρας της σύγχρονης εκπαίδευσης και προς τιμήν του διεξάγονται τα ομώνυμα προγράμματα διακρατικών συνεργασιών των σχολείων. Το όνομά του, είναι σύμβολο της διεθνούς εκπαίδευσης και συνεργασίας. Πρόκειται για έναν θεωρητικό και ταυτόχρονα άνθρωπο της πράξης, με ιδέες που μπορούμε να πούμε ότι κατάγονται από τον Αριστοτέλη (έχοντας επηρεαστεί σημαντικά από τον εμπειρισμό και από τον Bacon) και οι οποίες, θεωρούμε ότι τον καθιστούν πρόδρομο της δια βίου μάθησης και της προοδευτικής διδασκαλίας, δηλαδή, της διδασκαλίας ανάλογα με τα στάδια της ανάπτυξης των παιδιών.

Ας συνοψίσουμε, όμως, μερικές από τις ιδέες του Τζον Αμός Κομένιους, που είναι τόσο εξαιρετικές, ιδιαίτερα, εάν λάβουμε υπόψη, ότι εκφράζουν τη σκέψη του 17ου αιώνα...

• Τα πάντα μπορούν να διδαχτούν στους πάντες με ένα σωστό πρόγραμμα και με βάση τις προηγούμενες γνώσεις, τις προσωπικές ενέργειες και τις αισθήσεις των ατόμων.
• Η παιδεία δεν αφορά, τελικά, μόνο το σχολείο και την οικογένεια αλλά ολόκληρη της κοινωνία κι όλες τις διαδικασίες που επιτελούνται σε αυτή. (Πρόκειται για την παιδεία και την καλλιέργεια, ως μια φιλοσοφική θεώρηση, που όλοι θα μπορούν να τη χρησιμοποιούν.)
• Οι γυναίκες είναι το ίδιο, ακόμη και περισσότερο, εύστροφες από τους άντρες και μπορούν να συμμετέχουν εξίσου σε αυτό το σύστημα εκπαίδευσης.
• Αυτό που αλλάζει όσο μεγαλώνουμε είναι, όχι τα αντικείμενα διδασκαλίας που θα πρέπει να παρουσιάζονται, αλλά οι τρόποι οι οποίοι μπορούμε να τα προσεγγίσουμε, οι οποίοι μάλλον επανοργανώνονται ή μετασχηματίζονται. Συνεπώς, η μάθηση θα πρέπει να ρυθμίζεται ανάλογα με τις ικανότητες των παιδιών ανά ηλικία.
• Η διδασκαλία δεν είναι μια διαδικασία προφορική, με την οποία ο ενήλικος γεμίζει το "πνεύμα" του παιδιού, αλλά μια διαδικασία που κινείται αυθόρμητα από το ενδιαφέρον του παιδιού να μάθει, διαδικασία στην οποία ο ενήλικος μπορεί να συμβάλλει προετοιμάζοντας κατάλληλα τα παιδιά.
• Δεν χρειάζεται μόνο η διδασκαλία και η αποστήθιση, αλλά και ο χρόνος μελέτης και προσωπικής αναζήτησης και ο ελεύθερος χρόνος.

• Ο Τζον Αμός Κομένιους, τόνιζε ιδιαίτερα τη σημασία της άσκησης μέσω της πράξης (προφανώς, αυτό που ο Αριστοτέλης ονόμαζε "έξη"): θεωρούσε ότι το σχολείο είναι ένα "εργαστήριο", όπου η πράξη πρέπει να είναι περισσότερη από τη θεωρία και το παράδειγμα θα πρέπει να προηγείται του κανόνα και
• θεωρούσε ότι τα μέτρα για την ανυπακοή των παιδιών θα πρέπει να είναι ήπια, αλλιώς πώς θα τους εμπνεύσουμε την αγάπη για τη μάθηση; "Ο μουσικός, χτυπάει με θυμό τις χορδές της κιθάρας του, όταν είναι ξεκούρδιστες;"

Φράσεις από το έργο του:

"Δεν είναι δυνατόν να βρεθεί κάποιο άτομο τόσο αδικημένο από τη φύση που να μην καταφέρνει λίγο λίγο να βελτιωθεί χάρη στην καλλιέργεια."

"[...]θα γνωρίζουν πώς θα οργανώνουν τις πράξεις τους και σε ποια όρια θα κινούνται και με ποιον τρόπο θα εκπληρώνει ο καθένας τα καθήκοντά του..."

"[...] Το πνεύμα πνέει όπου και όταν θέλει..." (Σημείωση: εδώ εννοεί ότι η εκπαίδευση θα πρέπει να είναι οικουμενική κι όχι ανάλογη με οικονομικά και κοινωνικά κριτήρια, όπως γινόταν στην εποχή του.) 

Με αυτήν την ευκαιρία, θα ήθελα να πω ένα ευχαριστώ σε όλους τους δασκάλους μου, σε όλες τις βαθμίδες εκπαίδευσης κι ακόμη, στους δασκάλους που γνώρισα κι έμαθα πράγματα από αυτούς αφού τέλειωσα το Πανεπιστήμιο...

Καλή και δημιουργική διδασκαλία σε όλους!

Χ. Κ.

Ένα ολοκληρωμένο αφιέρωμα στις ιδέες του Comenius, μπορείτε να αναζητήσετε στο "Jean Piaget: Περί Παιδαγωγικής", σε επιμ. Στ. Σαμαρτζή, Ελληνικά Γράμματα, 2000, Αθήνα

«Ομαλές μεταβάσεις»

Φθινόπωρο ξανά... 
Τώρα που έχω μάλλον μεγαλώσει, δεν έχω αγαπημένες εποχές… 

Αγαπάω, όμως, κάθε ευκαιρία για μια μικρή «νέα αρχή» και περισσότερο, το να περνάω από τα ίδια χρονικά σημεία αναφοράς, καθώς οι εποχές εναλλάσσονται, με μια κυκλικότητα που μας κρατά σε ισορροπία, δίνοντας μας την ευκαιρία να (επαν)επενδύσουμε ίδια νοήματα, συμπληρωματικά με το να χαιρόμαστε το συνηθισμένο χρόνο που, κατά τα άλλα, συνεχίζει να κυλάει ασταμάτητα... 
Γι' αυτό λέμε καλό μήνα κάθε μήνα και "με το καλό" για κάθε νέα αρχή... 

Με αφορμή τις νέες αρχές, λοιπόν, συμπληρώνω τους στόχους μου, με μικρές λεπτομέρειες που θα ήθελα να προσθέσω... Για παράδειγμα, λέω ότι, από ‘δω και πέρα, προτεραιότητα είναι να …έχω λιγότερο άγχος, …βρίσκω περισσότερο χρόνο για τα άτομα με τα οποία περνάω ευχάριστα, …μην είμαι ακατάδεκτη, …χωρίζω σε μικρότερα κομμάτια τους στόχους μου, …φανταστώ κάτι εντελώς νέο και να βρω τρόπο να το εντάξω στην καθημερινότητα, …ασχοληθώ με το σπίτι μου και να προετοιμάζω περισσότερο το χώρο για τις ωραίες στιγμές, …αξιοποιώ ακόμη και τα πιο μικρά πράγματα που έχουν αξία για μένα… αφιερώνω περισσότερο χρόνο στη σκέψη ή στη δράση κ.ό.κ…

Σε άρθρα αυτού του ιστολογίου, έχουμε αναφέρει, ότι οι αλλαγές μιας, ας πούμε νέας, αρχής, δεν χρειάζεται να είναι «ριζικές» για να είναι «αλλαγές»… Δεν χρειάζεται να περιέχουν την απόρριψη και σίγουρα δεν είναι απαραίτητο να είναι αυστηρές, πιεστικές ή απόλυτες… 

Το κλειδί είναι, οι ομαλές μεταβάσεις, επειδή, ακόμη και η αλλαγή (!), οφείλει να δίνει την αίσθηση της συνέχειας... Οι καλύτερες συνταγές, άλλωστε, είναι εκείνες που φέρουν κάτι από το παρελθόν και κάτι από το μέλλον ταυτόχρονα... Κι αυτή η σοφία, θα έλεγα ότι είναι ένα χάρισμα που επιβεβαιώνουμε καθώς μεγαλώνουμε... 

Κατά τη γνώμη μου, σε κάθε νέα αρχή, θα πρέπει να έχουμε κατά νου, πρώτον ότι, αν εχθρός του καλού είναι το «καλύτερο», τότε το «τέλειο» είναι εχθρός του «καλύτερου»… Αυτή η διαπίστωση, προτείνει ένα όριο/ μέτρο, σε κάθε αναβολή της δράσης για χάρη του σχεδιασμού... 

Δεύτερον, ότι δεν είναι απαραίτητο, να αναζητάμε διαρκώς περισσότερες εμπειρίες… Τις πιο πολλές φορές, μάλιστα, αρκεί το να (επαν)οργανώσουμε τα ίδια πράγματα, εξετάζοντάς τα από διαφορετικές πλευρές και όχι να ξεκινάμε συνεχώς νέα πράγματα, λειτουργώντας από την ίδια οπτική γωνία…

Ο ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ, στο ιστολόγιό μας, δεν είναι μόνο «σχολικός» μήνας, αλλά, θα τον αφιερώσουμε, επίσης, στις νέες αρχές και στις (μικρές!) αλλαγές… 

Καλό μήνα σε όλους! Και καλό φθινόπωρο!

Χ. Κ.

Κινδυνεύουν, στ’ αλήθεια, οι αξίες;

Εάν πράγματι κανένα «κακό» δεν είναι απολύτως διαχωρισμένο από το «καλό», τότε, σίγουρα, εξακολουθεί να αφορά όλους μας, η οπτική που επανεξετάζει τις «κρίσεις» λίγο-πολύ ως «δοκιμασίες», από τις οποίες προέρχονται και οι θετικές αλλαγές. Έτσι, είτε ως ευκαιρίες για κριτική (και για αυτοκριτική), είτε ως ευκαιρίες για «πειραματισμό», οι «κρίσεις» ενεργοποιούν τη δημιουργικότητα και αναζωπυρώνουν το ενδιαφέρον για τη δράση.

Μερικά χρόνια πριν, ξεκινώντας να παρακολουθώ και να συμμετέχω σε ομαδικές δράσεις που αφορούν την προώθηση της μάθησης και των πολιτιστικών εκδηλώσεων στις κοινότητες, είχα παρατηρήσει ότι, εκτός από την ποσοτική αύξηση αυτών των δραστηριοτήτων, ταυτόχρονα, υπάρχει και μια ποιοτική αναβάθμισή τους, καθώς τα άτομα συνειδητοποιούν ότι τα ίδια είναι που αποτελούν, τελικά, τους «πόρους» των κοινοτήτων τους, επειδή μπορούν να ανταλλάσσουν ιδέες, να βελτιώνουν τις στρατηγικές τους μέσα από τη δοκιμή και να θέτουν πιο πολύπλοκους στόχους. Αυτή η πολιτική, κατά βάση, δραστηριότητα, αφού τελικά δεν θα μπορούσαμε να μην λαμβάνουμε υπόψη το «σκοπό» των υποκειμένων στις αναλύσεις μας, συχνά αναφέρεται στις αξίες.

Κινδυνεύουν, όμως, στ’ αλήθεια, οι αξίες; Και εάν δεν κινδυνεύουν, τότε είναι εκείνο που δίνει αυτή την αίσθηση;

Γιατί να βγούμε να δούμε την αυγουστιάτικη πανσέληνο;

Η Σελήνη, ανέκαθεν ασκούσε έλξη στον άνθρωπο, καθώς οι διάφορες φάσεις της, επηρεάζουν τη ζωή όλων των πλασμάτων της Γης… Στους περισσότερους μύθους που αφορούν τη Σελήνη, πρόκειται, για μια μυστηριώδη λευκή και όμορφη θεότητα, η οποία, συνδέεται με τον Έρωτα, τις ανεκπλήρωτες επιθυμίες και τους ερωτικούς πόθους... Προφανώς, συνδέεται και με μια μαγική δύναμη, η οποία εντείνεται το καλοκαίρι, την κατεξοχήν εποχή που ανεβάζει την ερωτική διάθεση… Ένα ουράνιο σώμα το οποίο, κοιτάζουμε με δέος, όχι μόνο επειδή ασκεί επίδραση στη διάθεσή μας, αλλά επειδή διαθέτει μια διαρκώς αθέατη πλευρά…

Πόσο μυστήριο μπορεί να κρύβει αυτό το φως στο σκοτάδι; Πόσα τάχα μαγικά βότανα συλλέχθηκαν από "νεράιδες" και πόσα φίλτρα φτιάχτηκαν από "μάγισσες" σε πανσέληνους; Πόσοι ερωτευμένοι ευχήθηκαν, όπως η Σελήνη για τον Ενδυμίωνα, να παραμείνει αγέραστο το αντικείμενο του πόθου τους;

Η τελευταία πανσέληνος του καλοκαιριού, θα είναι φέτος στις 18 Αυγούστου…

Λένε, ότι αν κολυμπήσεις στα νερά της θάλασσας, μέσα στην ασημόσκονη του δρόμου του φεγγαριού, θα έχεις καλοτυχία…

Λένε, ότι είναι η σελήνη των ερωτευμένων…

Όμως γιατί να βγούμε για να δούμε την αυγουστιάτικη πανσέληνο;

Επειδή, είναι μια φυσική αφορμή για να αφήσουμε στην άκρη την εικονική πραγματικότητα και να γίνουμε πιο κοινωνικοί…

Επειδή, θα μπούμε στη διαδικασία να ενημερωθούμε για διάφορες εκδηλώσεις που γίνονται αυτή την ξεχωριστή νύχτα…

Επειδή, θα μπούμε στη διαδικασία να επιλέξουμε κάτι ξεχωριστό και να προετοιμαστούμε γι’ αυτό…

Επειδή, υπάρχει ένας λόγος παραπάνω να επιλέξουμε μερικά ξεχωριστά άτομα να έχουμε στην παρέα μας…

Επειδή, σχετίζεται με την ερωτική διάθεση και αξίζει να αφιερώσουμε περισσότερο χρόνο στο να δημιουργήσουμε ένα πιο ρομαντικό κλίμα…

Επειδή, είναι μια γλυκιά προετοιμασία πριν να αποχαιρετίσουμε το καλοκαίρι…

Επειδή, η ζωή μας χρειάζεται και λίγη μαγεία…

Καλά να περάσετε και μην εστιάσετε μόνο στις φωτογραφήσεις!

Χ. Κ.

World Bloggers` Day

Σαν σήμερα, το 1993 (σύμφωνα με την πηγή sansimera.gr) , έκανε την εμφάνισή του, ως τρόπος έκφρασης, το weblogging.

Πράγματι, το weblogging, αποτελεί τομή στην εξέλιξη της δημοσιογραφίας και των μέσων ενημέρωσης.

Η προσωπική μου εμπειρία είναι ότι, ως webloggers, δημιουργούμε παράθυρα επικοινωνίας: παράθυρα με διαφορετικά μεγεθη και με χρωματιστα τζάμια, με πιο μικρή  ή πιο ευρεία "θέα"...

Χρόνια Πολλά σε όλους!
Χ. Κ.

"Σου γράφω πάλι από ανάγκη..."

Υπάρχουν αρκετες στιγμές στη ζωή μας, που, όσο καλά κι αν νιωθουμε ότι τα κάνουμε σχεδόν όλα, νιωθουμε ταυτόχρονα σαν να συμβιβαζομαστε περισσότερο σε σχέση με αυτα που απολαμβάνουμε, ας πούμε, σαν να τραβάμε "κουπι" και η βάρκα να παραμένει στο ίδιο σημείο...

Η επιστήμη της ψυχολογίας, θα μας εξηγούσε ότι, πράγματι, καθε εξελικτικο στάδιο, αποτελείται από τις κινήσεις μας εκεινες που στοχεύουν στο να "συμμορφωσουμε" τον κόσμο σύμφωνα με τις επιθυμίες μας, ταυτόχρονα με τις κινήσεις μας προκειμενου να "συμμορφωθουμε" σε αυτόν. Κάπως έτσι, επέρχεται ισορροπία και προχωράμε στα ζητούμενα του καθε επόμενου σταδίου και πάλι με υπομονή... Η επιστήμη της ψυχολογίας όμως, είναι κι εκείνη που μας εξηγεί ότι, διερχομενοι επιτυχώς αυτά τα στάδια, είμαστε σε θέση και να αντιληφθουμε με ενα διαφορετικό τρόπο τα πράγματα, δηλαδή με πνευματικότητα και να νιωσουμε, όταν πια περάσουν τα χρόνια, ένα αίσθημα πληρότητας...

Για όλες τις στιγμές λοιπόν, που θα χρειαστεί η υπομονή και οι θυσίες μας, αξίζει να θυμομαστε πόσο νόημα έχει καθετι νέο που περιμένουμε, ακόμη και σ εναν κόσμο που χρειάζεται να "συμμορφωνομαστε" αλλο τοσο, για καθετι που "συμμορφωνουμε"...

Καλή Ανάσταση!

Χ.Κ.

"Ειρηνική επίλυση συγκρούσεων στο σχολείο και στην οικογένεια" (από το ΚΕ.Σ.Ο. της Ιεράς Μητρόπολης Χαλκίδος), τα θέματα της εισήγησης

Περίγραμμα της εισήγησης:

• Εισαγωγικό: Οι μέθοδοι επίλυσης συγκρούσεων που στοχεύουν στην επανόρθωση αντί για την τιμωρία
• Διαδικασίες επίλυσης προβλημάτων βήμα-βήμα: ειδικές τεχνικές
• Σεβασμός, ενσυναίσθηση και ισότητα
• Η σημασία της συναισθηματικής κατανόησης του άλλου: ειδικές δεξιότητες
• Γονεϊκά "στυλ" και "διαχείριση κρίσεων"
• Παραδείγματα εφαρμογής στις συγκρούσεις μεταξύ αδελφών
• Παραδείγματα εκπαίδευσης των παιδιών στο σχολείο
• Αποτελέσματα εφαρμογής των προγραμμάτων ειρηνικής επίλυσης συγκρούσεων
• Συζήτηση /Ειδικά θέματα: τα όρια στις σχέσεις μας και ο ρόλος των κανόνων
• Κλείσιμο: Κάθε στιγμή μπορούμε να κάνουμε την αλλαγή: πώς θα εντάξουμε συστηματικά τις τεχνικές της ειρηνικής επίλυσης συγκρούσεων στην καθημερινότητά μας;

Η ομιλία θα πραγματοποιηθεί το Σάββατο 6 Φεβρουαρίου 2016 και ώρα 18.00, 

Μεσσαπίων 10, Χαλκίδα

(η είσοδος είναι ελεύθερη και θα υπάρχουν δράσεις απασχόλησης για τα παιδιά,

από την ομάδα "Μέλι-Γάλα")

Με εκτίμηση,

Χριστίνα Καλαβρή,

ψυχολόγος-εγκληματολόγος

20 Νοεμβρίου: Δικαιώματα του Παιδιού

Σαν σήμερα, το 1989, ψηφίστηκε από τη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ το κείμενο της Διακήρυξης των Δικαιωμάτων του Παιδιού.

Μάλιστα, ολόκληρο το πρώτο εικοσαήμερο του Νοέμβρη, έχει το μήνυμα της προστασίας των παιδιών από την κακοποίηση. Το πολύ σοβαρό αυτό ζήτημα, αναφέρεται στο συνδυασμό των ευθυνών, αφενός της οικογένειας και αφετέρου της πολιτείας: η ενίσχυση του γονεϊκού ρόλου και η ενδυνάμωση των φορέων κοινωνικοποίησης, είναι βασικά στοιχεία της παιδικής προστασίας και της πρόληψης της κακοποίησης των παιδιών.

Ωστόσο, όλες οι δράσεις, καλό είναι να έχουν μια γενικότερη φιλοσοφία...
Οι δομές προστασίας των παιδιών, έχουν βέβαια σημαντικό ρόλο στις περιπτώσεις που τα δικαιώματα των παιδιών βρίσκονται σε κίνδυνο.
Η σχέση όμως των παιδιών με τους σημαντικούς για εκείνα ενηλίκους είναι άμεση.
Γι' αυτό, η προστασία του θεσμού της οικογένειας γενικότερα, φαίνεται ότι αποτελεί το ιδανικό κέντρο αυτών των δράσεων.
Οι στόχοι αυτοί μπορούν, συμπληρωματικά, να εστιάσουν στη μείωση του άγχους των γονέων, στις κοινότητες συνεργασίας και διαρκούς "επιμόρφωσης" μεταξύ τους, στην ενθάρρυνση των κοινωνικών ρόλων και στη σχέση τους με το σχολείο και τους φορείς κοινωνικοποίησης.

Η αβεβαιότητα και ο ρόλος της ενθάρρυνσης

Αυτές τις μέρες, αναρωτιέμαι τι να σκέφτονται οι ελληνικές οικογένειες σε σχέση με την παιδεία. Η αλήθεια είναι ότι δεν παρακολουθώ τηλεόραση. Ενημερώνομαι από τις εφημερίδες και το ραδιόφωνο: αβεβαιότητα για τη λειτουργία, τα κόστη και τη χωρητικότητα των παιδικών σταθμών, για το πότε θα ανοίξουν τα δημοτικά, ποιες θα είναι οι "διαρροές"της ιδιωτικής παιδείας και πώς θα τις "υποδεχτεί" η δημόσια... Ο τομέας της παιδείας, μας αφορά και μας επηρεάζει όλους.

Διαφορετικές ανάγκες και νοοτροπίες θα συναντηθούν και φέτος κάτω από τις "ομπρέλες" των σχολικών κοινοτήτων, με κοινό στόχο να αποκομίσουν εφόδια, να συνεργαστούν στην εκμάθηση καινούργιων πραγμάτων, με προσωπικό που (ακριβώς επειδή έχει μεγάλες ευθύνες) είναι, ενδεχομένως, αγχωμένο, εξουθενωμένο, και πιθανόν όχι και τόσο ικανοποιημένο από τις συνθήκες εργασίας.

Κι όμως, δεν είμαστε μια χώρα σε διαδικασία αποδόμησης, όπως θα ήταν πιθανόν, στην κρίσιμη περίοδο την οποία διερχόμαστε. Αφενός, το ότι αντιλαμβανόμαστε τα "προβλήματα", σημαίνει ότι υπάρχει ένας "ζωντανός" κοινωνικός ιστός, που κρούει τον κώδωνα του κινδύνου. Κι από τη στιγμή που εκφράζεται δυσαρέσκεια κι αγανάκτηση, αυτό σημαίνει ότι κανείς δεν χαίρεται και δεν επιθυμεί να επωφεληθεί από τη δύσκολη κατάσταση της χώρας του. Αφετέρου, το αντικείμενο μου και κυρίως η επαφή μου με τους συμπολίτες μου (κι όχι μόνο), με έχει κάνει να εντοπίζω εύκολα τις "γερές" κολόνες των κοινοτήτων: οι γυναίκες ως μητέρες κι όχι μόνο, οι εθελοντές, οι λειτουργοί που δραστηριοποιούνται πέραν από τα τυπικά τους καθήκοντα, εμψυχώνουν, σχεδιάζουν, στηρίζουν, επιμορφώνονται και βρίσκουν τις πηγές στήριξης, ο ιδιωτικός τομέας που επίσης προσπαθεί, χωρίς εξωτερική βοήθεια, να συντηρηθεί...

Η βάση της κοινωνίας γνωρίζει καλά τη "συνταγή" της συνεργασίας, της εμψύχωσης και διαθέτει εσωτερικά κίνητρα, γι' αυτό συνεχίζει να παράγει "κόμβους" ώστε να στηρίξει τις δομές της. Η παιδεία είναι άκρως απαραίτητη για τους πολίτες που θα κρίνουν, θα στηρίξουν, θα αλλάξουν το αύριο, γι' αυτό έχει προτεραιότητα. Επομένως, το βάρος πέφτει στους κοινωνικούς ρόλους. Αφορά το σεβασμό, την εμπιστοσύνη, την ενθάρρυνση, τις αξίες. Αλλά πρώτα πρώτα πρέπει να κατανοήσουμε ο ένας τις ανάγκες του άλλου.

Χ.Κ.

Αν ήταν...

Αν ήταν μια φυσική καταστροφή...
...θα συμφωνουσαμε όλοι, να την αφήσουμε πίσω και να πιασουμε δουλειά, να ξαναφτιαξουμε ο,τι φτιάχνεται...
...θα αφηναμε την αγανακτηση και τον πόνο να κατασταλλαξουν "φυσικά", πριν αποδωσουμε ευθύνες...
...θα είχαμε αποτιμησει πιο "αντικειμενικά" τις απώλειες και θα ήταν σαφές ότι μπορούμε να ζησουμε και με αυτές...
...θα υπήρχε έλεος...
...θα ημασταν ενωμένοι απέναντι στην κοινή μοίρα...

Κι ετσι κι αλλιώς, κάποιοι θα τραβουσαν μπροστά και σιγά σιγά οι άλλοι θα ακολουθούσαν, επειδή θα καταλαβαιναμε οτι, όταν το μόνο που έχουμε πια να μοιραστουμε ειναι η πολλη δουλειά, τότε όλοι είναι χρησιμοι...

Αν ηταν μια φυσική καταστροφή, θα νιωθαμε δεος, διοτι πάντα υπάρχουν πράγματα πάνω απο τα ανθρωπινα μέτρα...

Αν ήταν μια φυσική καταστροφή, τα πράγματα θα είχαν μεγέθη, μέτρα σύγκρισης... Οι απώλειες, η συμπονια, η μεταμελεια... Η υβρις, η ατη, η θεια δίκη...
Αλλα και η ταξη, θα επανερχοταν με πιο "φυσικό" τροπο...

...αν ήταν μια φυσική καταστροφή, το κλαμα των παιδιών θα σημαινε την απελπισία... μα αυτό που τώρα με κάνει κομμάτια, ειναι το κλαμα των ηλικιωμενων...

Η κοινωνία θα ξαναγεννηθει, ετσι κι αλλιως, απο τους ιδιους της τους πορους, όπως το καμμενο δάσος, οπου τα νεαρά δέντρα ξεπεταγονται πλάι σε όσα εχουν καεί, και συνυπάρχουν, συμβολιζοντας την ελπίδα, μέσα στη στάχτη... Γι αυτό, ας φυλαξουμε την ψυχραιμια μας κι ας σκεφτουμε καλύτερα ότι, όπως κι αν έρθουν οι συνθήκες, αποτελουμε πρότυπα, για οσους είναι καλύτερα και για όσους ειναι χειρότερα απο εμάς...

Χ.Κ.

Μερες- Σταθμοί: 4τη Ιουνίου...

4 Ιουνίου 1983:
Καθιερώθηκε απο τον ΟΗΕ η Διεθνής μέρα κατά της Επιθετικότητας εναντίον των Παιδιών.

Εξι χρόνια μετά, θα υπογραφοταν το πιο σημαντικό επισημο κείμενο για τα παιδιά, η Διεθνής Σύμβαση για τα Δικαιώματα του Παιδιου, στις 20 Νοεμβρίου 1989.

Οι διεθνείς οργανισμοί και η κοινωνία πολιτών πραγματοποιουν ολο το χρόνο δράσεις για να μειώσουν τη βία, την επιθετικότητα, την εκμετάλλευση, τον αναλφαβητισμο, τις συνέπειες της φτώχειας, των φυσικων καταστροφών, των πολέμων...
Οι παγκοσμιες μερες αφιερωνονται στο να θυμομαστε ολοι και να δίνεται αναφορά των δράσεων αυτων, προκειμένου να συντονιζονται τα κοινα σχεδια δρασης και να διαμορφωθει μια κοινη κουλτούρα προστασίας των παιδιων σε πανανθρωπινο επίπεδο.
Όσες περισσότερες δράσεις προστίθενται κι οσες περισσότερες ημερομηνίες στην ατζεντα, για καποια θεματα αξίζει να αφιερωνουμε έστω και μια μερα παραπάνω...