«Υπομονή κι επιμονή»… προστάζει ο σύντομος «χρυσός κανόνας»,
αλλά αρκούν ώστε να επιτυγχάνουμε όλα αυτά που επιθυμούμε;
Άλλο τόσο σημαντικό, φαίνεται ότι είναι, το να ξέρουμε πότε
αποβαίνει πιο χρήσιμο το να εγκαταλείπουμε την προσπάθεια και να ξεκινούμε κάτι
καινούργιο… Όσο σημαντικό λοιπόν, είναι το να παίρνουμε το χρόνο μας, να
συσπειρώνουμε δυνάμεις και να δίνουμε ευκαιρίες στον εαυτό μας, τόσο σημαντικό
είναι επίσης, το να βάζουμε κάπου-κάπου τελείες και να κοιτάζουμε το σύνολο, με
μια διάθεση, μάλλον ουδέτερη προς θετική... Μάλιστα, συζητώντας, πρόσφατα, με
μια φίλη και συνάδελφό μου ψυχολόγο, καταλήξαμε στο ότι, κάποιες από αυτές που
θεωρούμε ως προσωπικές «επιτυχίες» μας, δεν οφείλονταν τελικά και τόσο σε κάποιες
«ξεχωριστές» ικανότητές μας, αλλά στη σωστή εκτίμηση του πότε και για ποια πράγματα
έπρεπε να συνεχίζουμε να προσπαθούμε και ποια άλλα θα προσθέταμε, τελικά, στο «βιογραφικό»
μας ως …«δεν»!
Πέρα, όμως, από τους
προσωπικούς «χειρισμούς» που κάνουμε, σε σχέση με τους στόχους μας, δεν υπάρχει
αμφιβολία, ότι σε όλους μας υπάρχει ένα «κίνητρο» που μας ωθεί να είμαστε
αποτελεσματικοί και να επιδιώκουμε την «υπεροχή», η οποία σχετίζεται με την «επιτυχία»
αυτών των στόχων…
Από επιστημονικής απόψεως, που έγκειται το "κίνητρο της
επιτυχίας";
Πρόκειται, με λίγα
λόγια, για τα συναισθήματα και τις σκέψεις, που μας κάνουν να επιθυμούμε την
αποτελεσματικότητα και το αίσθημα «ανωτερότητας»/ «υπεροχής» του εαυτού μας, μέσα
από τις συμπεριφορές οι οποίες βρίσκουν το στόχο τους.
