Αν ήταν...

Αν ήταν μια φυσική καταστροφή...
...θα συμφωνουσαμε όλοι, να την αφήσουμε πίσω και να πιασουμε δουλειά, να ξαναφτιαξουμε ο,τι φτιάχνεται...
...θα αφηναμε την αγανακτηση και τον πόνο να κατασταλλαξουν "φυσικά", πριν αποδωσουμε ευθύνες...
...θα είχαμε αποτιμησει πιο "αντικειμενικά" τις απώλειες και θα ήταν σαφές ότι μπορούμε να ζησουμε και με αυτές...
...θα υπήρχε έλεος...
...θα ημασταν ενωμένοι απέναντι στην κοινή μοίρα...

Κι ετσι κι αλλιώς, κάποιοι θα τραβουσαν μπροστά και σιγά σιγά οι άλλοι θα ακολουθούσαν, επειδή θα καταλαβαιναμε οτι, όταν το μόνο που έχουμε πια να μοιραστουμε ειναι η πολλη δουλειά, τότε όλοι είναι χρησιμοι...

Αν ηταν μια φυσική καταστροφή, θα νιωθαμε δεος, διοτι πάντα υπάρχουν πράγματα πάνω απο τα ανθρωπινα μέτρα...

Αν ήταν μια φυσική καταστροφή, τα πράγματα θα είχαν μεγέθη, μέτρα σύγκρισης... Οι απώλειες, η συμπονια, η μεταμελεια... Η υβρις, η ατη, η θεια δίκη...
Αλλα και η ταξη, θα επανερχοταν με πιο "φυσικό" τροπο...

...αν ήταν μια φυσική καταστροφή, το κλαμα των παιδιών θα σημαινε την απελπισία... μα αυτό που τώρα με κάνει κομμάτια, ειναι το κλαμα των ηλικιωμενων...

Η κοινωνία θα ξαναγεννηθει, ετσι κι αλλιως, απο τους ιδιους της τους πορους, όπως το καμμενο δάσος, οπου τα νεαρά δέντρα ξεπεταγονται πλάι σε όσα εχουν καεί, και συνυπάρχουν, συμβολιζοντας την ελπίδα, μέσα στη στάχτη... Γι αυτό, ας φυλαξουμε την ψυχραιμια μας κι ας σκεφτουμε καλύτερα ότι, όπως κι αν έρθουν οι συνθήκες, αποτελουμε πρότυπα, για οσους είναι καλύτερα και για όσους ειναι χειρότερα απο εμάς...

Χ.Κ.