Πιο ειδικά, οι δυνατότητες μας να επηρεάσουμε τις σκέψεις μας, καθορίζουν και την έκβαση των ενδεχόμενων "κρισεων".
Παρακάτω, θα δούμε τα όρια των σκεψεων, των οπτικών, τις προϋποθέσεις για μια "νέα αρχή ", τις δυνατότητες διαχείρισης του άγχους και ελέγχου των αρνητικών σκεψεων μεσω τεχνικών.
Κατ` αρχας , οι σκέψεις σχετικά με τις "κρίσεις", γενικά...
Η "κρίση", μεταξύ άλλων, περιγράφει μια περίοδο αποδιοργανωσης. Σε ατομικό επίπεδο διερχομαστε "κρίσεις", όπως κρίσεις διέρχονται επίσης οι θεσμοί, οι οικονομίες...
Η "κρίση", περιγράφει ένα μεταβατικό στάδιο, που συνδέεται με την αναθεώρηση, την ασυνεχεια, την αλλαγή και μας κάνει να νιωθουμε αρνητικά συναισθήματα, καθώς καταδεικνύει τα όρια των οπτικών, των επιλογων, των διαθεσιμων λυσεων και δυνατοτήτων επίλυσης προβλημάτων.
Μια κρίσιμη στιγμή, λοιπόν, είναι εκείνη κατά την οποία οι δράσεις μας είναι καθοριστικες για το αν η εξέλιξη θα πάρει τον έναν `η τον άλλο δρομο...
Αυτό που ομως, θέλω, στο σημείο αυτό, να τονισω, ειναι ότι, μια κρίση, δεν είναι ένα κακό που μας βρίσκει και καταστρέφει τη ζωή μας και ότι, όσο κι αν κάποιες φορές μοιάζει σαν βουνό, η κρίση θα περάσει.
Οι σκέψεις μας επηρεάζουν τα συναισθήματα μας. Τα συναισθήματα μας επηρεάζονται από τις σκέψεις μας. Ένα χαρακτηριστικο παράδειγμα ειναι οι σκέψεις που κάνουμε για τον εαυτό μας: έτσι, δημιουργούνται κύκλοι σκεψεων-συναισθημάτων-συμπεριφορων, οι οποίοι επαναλαμβάνονται κι εγκαθίστανται. Επομένως, προκειμένου να επεμβουμε αποτελεσματικά, οφειλουμε να αποκαταστήσουμε τη λειτουργικότητα αυτών των κυκλων.
Αρνητικες σκέψεις σχετικές με τις ικανότητες και αυτοπεποίθηση: Πιο συγκεκριμένα, οι κύκλοι σκεψεων-συναισθημάτων, όταν εγκαθίστανται για τα καλά μέσω της επανάληψης τους, επηρεάζουν και τις συμπεριφορές αλλά και αυτοεκπληρωνονται από αυτές. Ετσι, εάν πιστεύω οτι δεν είμαι καλός σε κάτι, το αποφευγω, το φοβάμαι κι αυτό με τη σειρά του ατονεί τελικά ως δεξιοτητα.
Σκέψεις σχετικές με την "ευτυχία": Σε κάποιες περιπτώσεις, οι προσδοκίες μας είναι υπερβολικές, με αποτέλεσμα να απογοητευομαστε εύκολα, όταν μας χαρακτηρίζει το σκεπτικό "όλα `η τίποτα". Και βεβαια, όλοι θέλουμε και μας αξίζει να είμαστε ευτυχισμενοι. Αποτελεί, μάλιστα, σύμφωνα με την κοινωνική ψυχολογία, κοινη πεποίθηση, το ότι στον εαυτό μας αναλογουν περισσότερα θετικά, πιο πολλη και καλή τύχη ας πούμε, σε σχέση με τους άλλους.
Ωστόσο, η ευτυχία δεν είναι μια φωτογραφία, που βγάζεις σε μια στιγμή, αλλά αποτελεί ένα σύνολο. Οι όποιες ατυχεις συγκυριες λοιπόν, δεν σημαίνουν ότι η καλή τύχη δεν θα αποκατασταθεί, δεν δυνανται να μας στερησουν την ευτυχια. Άλλωστε, εμεις οι ιδιοι, τελικα, είμαστε οι κύριοι της τύχης μας.
Σκέψεις σχετικές με την "αυτονομία": Συμβαίνει να εξιδανικευουμε συχνά την έννοια της αυτονομίας, να νιωθουμε οτι θα λειτουργούσαμε καλύτερα εάν είχαμε λιγότερες ευθύνες. Ωστόσο, όταν καποιος επιθυμεί κι έχει τα κατάλληλα προσόντα ώστε να είναι αυτό που λέμε "αυτόνομος", δηλαδή να οργανώνει μόνος του τις λειτουργίες που τον αφορούν, αυτό σημαίνει, όχι μόνο ότι είναι "υπεύθυνος", αλλά και "συνυπευθυνος" με αντίστοιχους "αυτονομους" ετέρους. Συνεπώς δεν είναι οι ευθύνες και οι υποχρέωσεις που μας κάνουν να νιωθουμε κοπωση και οτι φτανουμε στα όρια μας, αλλά τα θέματα οργάνωσης και κατανομής ρολων και μέσων, που πρέπει να ρυθμιστουν.
Οι σκέψεις ως "ασπίδες":
Μερικές φορές, σκεφτομαστε κάτι για να μην σκεφτουμε κάτι άλλο. Θέλω να πω ότι επιλεγουμε μια ερμηνεία `η μια απάντηση που αντεχουμε, που μας είναι οικεια. Για παράδειγμα, μπορεί να θυμωνουμε για να μην αφήσουμε τον εαυτό μας να πληγωθει, να πονεσει. Γι` αυτό, πρέπει να επεξεργαζομαστε περισσότερο τις σκέψεις που σχετίζονται με τις συναισθηματικες μας καταστάσεις και να μην βιαζομαστε να απαλλαγουμε απο τα αρνητικά συναισθήματα.
Δυσαρεστες σκέψεις υπάρχει κίνδυνος να γίνουν πεποιθήσεις. Η επανάληψη δίνει στις απλές σκέψεις το στάτους της "πραγματικότητας". Έτσι, ριζωνουν μέσα μας ως βαθειες πίστεις, πεποιθήσεις. Το πρόβλημα όμως, με τις αρνητικές σκέψεις είναι ότι μας κάνουν να μην χαιρομαστε και να αποφεύγουμε τα όμορφα πράγματα, λιγοστευοντας έτσι τις πιθανότητες που υπάρχουν για να σβησουμε τα δυσάρεστα συναισθήματα.
Το άγχος και ο έλεγχος των σκεψεων: Αγχωδεις κρίσεις και κρίσεις πανικού, αποτελούν μηνύματα ότι κάτι δεν είναι λειτουργικό και αφορά τη σχέση σκεψεων και συναισθημάτων. Γεγονότα της ζωής, ιδιοσυγκρασιακοι και κληρονομικοι παράγοντες, μας δινουν περισσότερες `η λιγότερες πιθανότητες να εκδηλωσουμε ανάλογες κρίσεις.
Κάποιες φορές, η έλλειψη ιχνοστοιχειων από τον οργανισμό, η υπερκοπωση, ο κακός ύπνος, η υπερκαταναλωση καφεινης κι αλκοόλ, μπορούν να συμβάλλουν στο "αναμάσημα" των αρνητικών σκεψεων και την πρόσκληση `η επιδείνωση των αγχωδων εκδηλώσεων.
Σε κάθε περίπτωση, η επίσκεψη στον ειδικό είναι απαραίτητη, ωστόσο, μπορούμε να αυτοβοηθηθουμε παίρνοντας τον έλεγχο των δυσαρεστων σκεψεων: οι αρνητικές σκέψεις "φοβούνται" την πρόκληση. Δοκιμαζουμε λοιπόν, να προκαλέσουμε την "αλήθεια" τους. "Πόσες πιθανότητες υπάρχουν να συμβεί κάτι άσχημο; Κι αν συμβεί αυτό, ποιες θα είναι οι συνέπειες; Και ποιο είναι το χειρότερο που μπορεί να συμβεί;"
Συνήθως, οι αρνητικές σκέψεις χαρακτηρίζονται από ποσοστό υπερβολής, είναι σαν παραμορφωτικοι καθρεπτες. Αυτή τη διαστρεβλωση καλουμαστε να εντοπισουμε, αναλυοντας βήμα-βήμα και ελεγχοντας τη "λογική" των αρνητικών σκεψεων, γι` αυτό βοηθάει πολύ να έχουμε έναν ειδικό ως σύμβουλο.
Μην ξεχνάμε ότι ένα μεγάλο μέρος του τρόπου σκέψης μας είναι "μαθημένες" σκέψεις. Και αρκετές φορές, το να μάθουμε κάτι, απαιτεί το να ξεμαθουμε κάτι άλλο. Τα άτομα μαθαίνουν να αντιδρούν με συγκεκριμένα "σχήματα" σκεψεων-συναισθημάτων-συμπεριφορων, απο μικρή ηλικία. Συνεπώς, σε περίπτωση που μια δυσλειτουργία καταδεικνύει τα όρια των μαθημενων μας αντιδράσεων, θα πρέπει να επανεξετασουμε κι ότι μας φαίνεται "φυσικό".
Όπως και να `χει, αυτό σημαίνει ότι δεν μπορούμε να κατηγορουμε τα άτομα, ούτε πρέπει να νιωθουμε ενοχες όταν προκύπτει ένα πρόβλημα. Πρέπει να διερευνουμε όλες τις δυνατότητες επίλυσης, να δινουμε πραγματικά νέες ευκαιρίες και να επιδιωκουμε την ένταξη.
Σκέψεις σχετικές με μια "νέα αρχή": Όταν επιθυμούμε ένα νέο ξεκίνημα, δεν μπορεί αυτό να βασίζεται σε αρνητικά συναισθήματα. Οι παθητικες στάσεις οδηγούν σε μνησικακιες και βασανιζουν τις σκέψεις, ενώ η εμπιστοσύνη, οι ξεκαθαροι διάλογοι, η αποδοχή και οι δυνατότητες επανορθωσης αποτελούν στερεες βάσεις για μια "νέα αρχή".
Οι σκέψεις που βοηθούν τη χαλαρωση: Ξεκινησαμε αυτό το άρθρο, δηλώνοντας πως ο λόγος είναι θεραπευτικος. Ο λόγος απαλυνει τον πόνο, όταν μιλάμε για το γεγονός που μας τον προκάλεσε, αφού με το λόγο ανοιγονται νέες οπτικές. Ο λόγος μικραινει και τους φοβους, ξαλαφρωνει τα αγχη, τις ενοχες.
Οι σκέψεις που βοηθούν τη χαλαρωση, μπορει να σχετίζονται με:
Κατά τη γνώμη μου, ισορροπία είναι όταν είσαι καλά σε έναν τομέα, να μην "πληρώνεις" το "κόστος" στους άλλους.
Η "φύση" μας είναι πολύπλοκη, άλλωστε. Οσο αναγκαία είναι η ατομική ευχαρίστηση, άλλο τοσο αναγκαία είναι η συνύπαρξη, η συντροφικοτητα, οι κανόνες και τα ορια που διέπουν τη ζωή μας.
Το κλειδί βρίσκεται στην σωστή χρήση της αναβολής, σε αντιδιαστολή με το συμβιβασμό `η την απόρριψη. Οσο περισσότερο χρόνο δώσουμε στην επεξεργασία των σκεψεων πριν δρασουμε, τόσο πιο πιθανό είναι να απαντήσουμε κατάλληλα, δηλαδή λαμβάνοντας υπόψη περισσότερες παραμέτρους.
Γενικά όμως, το να "βγαινουμε" από το "εδώ και τώρα", να αναζητουμε διαφορετικές οπτικές και διαστάσεις, κρίνω οτι είναι απαραίτητο. Το λιγότερο που μπορεί να προσφέρει άλλωστε, είναι να μας απασχολήσει με κάτι, όταν έχουμε "θερμες" σκέψεις...
Συνεπώς και οι σκεψεις που αφορουν επιθυμίες και προσδοκίες πρέπει να βρίσκονται υπό διαρκή επεξεργασία, ώστε να μην καταπιεζουμε κι εξαντλουμε τον εαυτό μας και τους ανθρώπους του περιβάλλοντος μας, όπως και να μην ξεπερνάμε τα όρια...
Χριστίνα Καλαβρή,
ψυχολόγος-εγκληματολόγος
Παρακάτω, θα δούμε τα όρια των σκεψεων, των οπτικών, τις προϋποθέσεις για μια "νέα αρχή ", τις δυνατότητες διαχείρισης του άγχους και ελέγχου των αρνητικών σκεψεων μεσω τεχνικών.
Κατ` αρχας , οι σκέψεις σχετικά με τις "κρίσεις", γενικά...
Η "κρίση", μεταξύ άλλων, περιγράφει μια περίοδο αποδιοργανωσης. Σε ατομικό επίπεδο διερχομαστε "κρίσεις", όπως κρίσεις διέρχονται επίσης οι θεσμοί, οι οικονομίες...
Η "κρίση", περιγράφει ένα μεταβατικό στάδιο, που συνδέεται με την αναθεώρηση, την ασυνεχεια, την αλλαγή και μας κάνει να νιωθουμε αρνητικά συναισθήματα, καθώς καταδεικνύει τα όρια των οπτικών, των επιλογων, των διαθεσιμων λυσεων και δυνατοτήτων επίλυσης προβλημάτων.
Μια κρίσιμη στιγμή, λοιπόν, είναι εκείνη κατά την οποία οι δράσεις μας είναι καθοριστικες για το αν η εξέλιξη θα πάρει τον έναν `η τον άλλο δρομο...
Αυτό που ομως, θέλω, στο σημείο αυτό, να τονισω, ειναι ότι, μια κρίση, δεν είναι ένα κακό που μας βρίσκει και καταστρέφει τη ζωή μας και ότι, όσο κι αν κάποιες φορές μοιάζει σαν βουνό, η κρίση θα περάσει.
Οι σκέψεις μας επηρεάζουν τα συναισθήματα μας. Τα συναισθήματα μας επηρεάζονται από τις σκέψεις μας. Ένα χαρακτηριστικο παράδειγμα ειναι οι σκέψεις που κάνουμε για τον εαυτό μας: έτσι, δημιουργούνται κύκλοι σκεψεων-συναισθημάτων-συμπεριφορων, οι οποίοι επαναλαμβάνονται κι εγκαθίστανται. Επομένως, προκειμένου να επεμβουμε αποτελεσματικά, οφειλουμε να αποκαταστήσουμε τη λειτουργικότητα αυτών των κυκλων.
Αρνητικες σκέψεις σχετικές με τις ικανότητες και αυτοπεποίθηση: Πιο συγκεκριμένα, οι κύκλοι σκεψεων-συναισθημάτων, όταν εγκαθίστανται για τα καλά μέσω της επανάληψης τους, επηρεάζουν και τις συμπεριφορές αλλά και αυτοεκπληρωνονται από αυτές. Ετσι, εάν πιστεύω οτι δεν είμαι καλός σε κάτι, το αποφευγω, το φοβάμαι κι αυτό με τη σειρά του ατονεί τελικά ως δεξιοτητα.
Σκέψεις σχετικές με την "ευτυχία": Σε κάποιες περιπτώσεις, οι προσδοκίες μας είναι υπερβολικές, με αποτέλεσμα να απογοητευομαστε εύκολα, όταν μας χαρακτηρίζει το σκεπτικό "όλα `η τίποτα". Και βεβαια, όλοι θέλουμε και μας αξίζει να είμαστε ευτυχισμενοι. Αποτελεί, μάλιστα, σύμφωνα με την κοινωνική ψυχολογία, κοινη πεποίθηση, το ότι στον εαυτό μας αναλογουν περισσότερα θετικά, πιο πολλη και καλή τύχη ας πούμε, σε σχέση με τους άλλους.
Ωστόσο, η ευτυχία δεν είναι μια φωτογραφία, που βγάζεις σε μια στιγμή, αλλά αποτελεί ένα σύνολο. Οι όποιες ατυχεις συγκυριες λοιπόν, δεν σημαίνουν ότι η καλή τύχη δεν θα αποκατασταθεί, δεν δυνανται να μας στερησουν την ευτυχια. Άλλωστε, εμεις οι ιδιοι, τελικα, είμαστε οι κύριοι της τύχης μας.
Σκέψεις σχετικές με την "αυτονομία": Συμβαίνει να εξιδανικευουμε συχνά την έννοια της αυτονομίας, να νιωθουμε οτι θα λειτουργούσαμε καλύτερα εάν είχαμε λιγότερες ευθύνες. Ωστόσο, όταν καποιος επιθυμεί κι έχει τα κατάλληλα προσόντα ώστε να είναι αυτό που λέμε "αυτόνομος", δηλαδή να οργανώνει μόνος του τις λειτουργίες που τον αφορούν, αυτό σημαίνει, όχι μόνο ότι είναι "υπεύθυνος", αλλά και "συνυπευθυνος" με αντίστοιχους "αυτονομους" ετέρους. Συνεπώς δεν είναι οι ευθύνες και οι υποχρέωσεις που μας κάνουν να νιωθουμε κοπωση και οτι φτανουμε στα όρια μας, αλλά τα θέματα οργάνωσης και κατανομής ρολων και μέσων, που πρέπει να ρυθμιστουν.
Οι σκέψεις ως "ασπίδες":
Μερικές φορές, σκεφτομαστε κάτι για να μην σκεφτουμε κάτι άλλο. Θέλω να πω ότι επιλεγουμε μια ερμηνεία `η μια απάντηση που αντεχουμε, που μας είναι οικεια. Για παράδειγμα, μπορεί να θυμωνουμε για να μην αφήσουμε τον εαυτό μας να πληγωθει, να πονεσει. Γι` αυτό, πρέπει να επεξεργαζομαστε περισσότερο τις σκέψεις που σχετίζονται με τις συναισθηματικες μας καταστάσεις και να μην βιαζομαστε να απαλλαγουμε απο τα αρνητικά συναισθήματα.
Δυσαρεστες σκέψεις υπάρχει κίνδυνος να γίνουν πεποιθήσεις. Η επανάληψη δίνει στις απλές σκέψεις το στάτους της "πραγματικότητας". Έτσι, ριζωνουν μέσα μας ως βαθειες πίστεις, πεποιθήσεις. Το πρόβλημα όμως, με τις αρνητικές σκέψεις είναι ότι μας κάνουν να μην χαιρομαστε και να αποφεύγουμε τα όμορφα πράγματα, λιγοστευοντας έτσι τις πιθανότητες που υπάρχουν για να σβησουμε τα δυσάρεστα συναισθήματα.
Το άγχος και ο έλεγχος των σκεψεων: Αγχωδεις κρίσεις και κρίσεις πανικού, αποτελούν μηνύματα ότι κάτι δεν είναι λειτουργικό και αφορά τη σχέση σκεψεων και συναισθημάτων. Γεγονότα της ζωής, ιδιοσυγκρασιακοι και κληρονομικοι παράγοντες, μας δινουν περισσότερες `η λιγότερες πιθανότητες να εκδηλωσουμε ανάλογες κρίσεις.
Κάποιες φορές, η έλλειψη ιχνοστοιχειων από τον οργανισμό, η υπερκοπωση, ο κακός ύπνος, η υπερκαταναλωση καφεινης κι αλκοόλ, μπορούν να συμβάλλουν στο "αναμάσημα" των αρνητικών σκεψεων και την πρόσκληση `η επιδείνωση των αγχωδων εκδηλώσεων.
Σε κάθε περίπτωση, η επίσκεψη στον ειδικό είναι απαραίτητη, ωστόσο, μπορούμε να αυτοβοηθηθουμε παίρνοντας τον έλεγχο των δυσαρεστων σκεψεων: οι αρνητικές σκέψεις "φοβούνται" την πρόκληση. Δοκιμαζουμε λοιπόν, να προκαλέσουμε την "αλήθεια" τους. "Πόσες πιθανότητες υπάρχουν να συμβεί κάτι άσχημο; Κι αν συμβεί αυτό, ποιες θα είναι οι συνέπειες; Και ποιο είναι το χειρότερο που μπορεί να συμβεί;"
Συνήθως, οι αρνητικές σκέψεις χαρακτηρίζονται από ποσοστό υπερβολής, είναι σαν παραμορφωτικοι καθρεπτες. Αυτή τη διαστρεβλωση καλουμαστε να εντοπισουμε, αναλυοντας βήμα-βήμα και ελεγχοντας τη "λογική" των αρνητικών σκεψεων, γι` αυτό βοηθάει πολύ να έχουμε έναν ειδικό ως σύμβουλο.
Μην ξεχνάμε ότι ένα μεγάλο μέρος του τρόπου σκέψης μας είναι "μαθημένες" σκέψεις. Και αρκετές φορές, το να μάθουμε κάτι, απαιτεί το να ξεμαθουμε κάτι άλλο. Τα άτομα μαθαίνουν να αντιδρούν με συγκεκριμένα "σχήματα" σκεψεων-συναισθημάτων-συμπεριφορων, απο μικρή ηλικία. Συνεπώς, σε περίπτωση που μια δυσλειτουργία καταδεικνύει τα όρια των μαθημενων μας αντιδράσεων, θα πρέπει να επανεξετασουμε κι ότι μας φαίνεται "φυσικό".
Όπως και να `χει, αυτό σημαίνει ότι δεν μπορούμε να κατηγορουμε τα άτομα, ούτε πρέπει να νιωθουμε ενοχες όταν προκύπτει ένα πρόβλημα. Πρέπει να διερευνουμε όλες τις δυνατότητες επίλυσης, να δινουμε πραγματικά νέες ευκαιρίες και να επιδιωκουμε την ένταξη.
Σκέψεις σχετικές με μια "νέα αρχή": Όταν επιθυμούμε ένα νέο ξεκίνημα, δεν μπορεί αυτό να βασίζεται σε αρνητικά συναισθήματα. Οι παθητικες στάσεις οδηγούν σε μνησικακιες και βασανιζουν τις σκέψεις, ενώ η εμπιστοσύνη, οι ξεκαθαροι διάλογοι, η αποδοχή και οι δυνατότητες επανορθωσης αποτελούν στερεες βάσεις για μια "νέα αρχή".
Οι σκέψεις που βοηθούν τη χαλαρωση: Ξεκινησαμε αυτό το άρθρο, δηλώνοντας πως ο λόγος είναι θεραπευτικος. Ο λόγος απαλυνει τον πόνο, όταν μιλάμε για το γεγονός που μας τον προκάλεσε, αφού με το λόγο ανοιγονται νέες οπτικές. Ο λόγος μικραινει και τους φοβους, ξαλαφρωνει τα αγχη, τις ενοχες.
Οι σκέψεις που βοηθούν τη χαλαρωση, μπορει να σχετίζονται με:
- το σώμα: αν ξαπλωσουμε κι εστιασουμε σε αισθήσεις, παιξουμε με το "σφιξιμο" και τη "χαλαρωση" διαφορετικών μυικων ομάδων, θα νιωσουμε χαλαρωση.
- αγαπημένα μέρη: πραγματικά `η φανταστικά καταφύγια. Πώς είναι; Επικεντρωνομαστε στις λεπτομέρειες, χρώματα, αισθήσεις, αρώματα, φως...
- σχεδιασμό: ένα ταξίδι, μια βόλτα, πού θα παω, με ποιόν, τι θα φοραω...
- ανάλυση: τελικά τι ήταν αυτό που δεν πήγε καλά; ποια είναι τα θετικά που θα κρατησω;
- αγαπημένα πρόσωπα...
Κατά τη γνώμη μου, ισορροπία είναι όταν είσαι καλά σε έναν τομέα, να μην "πληρώνεις" το "κόστος" στους άλλους.
Η "φύση" μας είναι πολύπλοκη, άλλωστε. Οσο αναγκαία είναι η ατομική ευχαρίστηση, άλλο τοσο αναγκαία είναι η συνύπαρξη, η συντροφικοτητα, οι κανόνες και τα ορια που διέπουν τη ζωή μας.
Το κλειδί βρίσκεται στην σωστή χρήση της αναβολής, σε αντιδιαστολή με το συμβιβασμό `η την απόρριψη. Οσο περισσότερο χρόνο δώσουμε στην επεξεργασία των σκεψεων πριν δρασουμε, τόσο πιο πιθανό είναι να απαντήσουμε κατάλληλα, δηλαδή λαμβάνοντας υπόψη περισσότερες παραμέτρους.
Γενικά όμως, το να "βγαινουμε" από το "εδώ και τώρα", να αναζητουμε διαφορετικές οπτικές και διαστάσεις, κρίνω οτι είναι απαραίτητο. Το λιγότερο που μπορεί να προσφέρει άλλωστε, είναι να μας απασχολήσει με κάτι, όταν έχουμε "θερμες" σκέψεις...
Συνεπώς και οι σκεψεις που αφορουν επιθυμίες και προσδοκίες πρέπει να βρίσκονται υπό διαρκή επεξεργασία, ώστε να μην καταπιεζουμε κι εξαντλουμε τον εαυτό μας και τους ανθρώπους του περιβάλλοντος μας, όπως και να μην ξεπερνάμε τα όρια...
Χριστίνα Καλαβρή,
ψυχολόγος-εγκληματολόγος
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου