Αυτές τις μέρες, αναρωτιέμαι τι να σκέφτονται οι ελληνικές οικογένειες σε σχέση με την παιδεία. Η αλήθεια είναι ότι δεν παρακολουθώ τηλεόραση. Ενημερώνομαι από τις εφημερίδες και το ραδιόφωνο: αβεβαιότητα για τη λειτουργία, τα κόστη και τη χωρητικότητα των παιδικών σταθμών, για το πότε θα ανοίξουν τα δημοτικά, ποιες θα είναι οι "διαρροές"της ιδιωτικής παιδείας και πώς θα τις "υποδεχτεί" η δημόσια... Ο τομέας της παιδείας, μας αφορά και μας επηρεάζει όλους.
Διαφορετικές ανάγκες και νοοτροπίες θα συναντηθούν και φέτος κάτω από τις "ομπρέλες" των σχολικών κοινοτήτων, με κοινό στόχο να αποκομίσουν εφόδια, να συνεργαστούν στην εκμάθηση καινούργιων πραγμάτων, με προσωπικό που (ακριβώς επειδή έχει μεγάλες ευθύνες) είναι, ενδεχομένως, αγχωμένο, εξουθενωμένο, και πιθανόν όχι και τόσο ικανοποιημένο από τις συνθήκες εργασίας.
Κι όμως, δεν είμαστε μια χώρα σε διαδικασία αποδόμησης, όπως θα ήταν πιθανόν, στην κρίσιμη περίοδο την οποία διερχόμαστε. Αφενός, το ότι αντιλαμβανόμαστε τα "προβλήματα", σημαίνει ότι υπάρχει ένας "ζωντανός" κοινωνικός ιστός, που κρούει τον κώδωνα του κινδύνου. Κι από τη στιγμή που εκφράζεται δυσαρέσκεια κι αγανάκτηση, αυτό σημαίνει ότι κανείς δεν χαίρεται και δεν επιθυμεί να επωφεληθεί από τη δύσκολη κατάσταση της χώρας του. Αφετέρου, το αντικείμενο μου και κυρίως η επαφή μου με τους συμπολίτες μου (κι όχι μόνο), με έχει κάνει να εντοπίζω εύκολα τις "γερές" κολόνες των κοινοτήτων: οι γυναίκες ως μητέρες κι όχι μόνο, οι εθελοντές, οι λειτουργοί που δραστηριοποιούνται πέραν από τα τυπικά τους καθήκοντα, εμψυχώνουν, σχεδιάζουν, στηρίζουν, επιμορφώνονται και βρίσκουν τις πηγές στήριξης, ο ιδιωτικός τομέας που επίσης προσπαθεί, χωρίς εξωτερική βοήθεια, να συντηρηθεί...
Η βάση της κοινωνίας γνωρίζει καλά τη "συνταγή" της συνεργασίας, της εμψύχωσης και διαθέτει εσωτερικά κίνητρα, γι' αυτό συνεχίζει να παράγει "κόμβους" ώστε να στηρίξει τις δομές της. Η παιδεία είναι άκρως απαραίτητη για τους πολίτες που θα κρίνουν, θα στηρίξουν, θα αλλάξουν το αύριο, γι' αυτό έχει προτεραιότητα. Επομένως, το βάρος πέφτει στους κοινωνικούς ρόλους. Αφορά το σεβασμό, την εμπιστοσύνη, την ενθάρρυνση, τις αξίες. Αλλά πρώτα πρώτα πρέπει να κατανοήσουμε ο ένας τις ανάγκες του άλλου.
Χ.Κ.
Διαφορετικές ανάγκες και νοοτροπίες θα συναντηθούν και φέτος κάτω από τις "ομπρέλες" των σχολικών κοινοτήτων, με κοινό στόχο να αποκομίσουν εφόδια, να συνεργαστούν στην εκμάθηση καινούργιων πραγμάτων, με προσωπικό που (ακριβώς επειδή έχει μεγάλες ευθύνες) είναι, ενδεχομένως, αγχωμένο, εξουθενωμένο, και πιθανόν όχι και τόσο ικανοποιημένο από τις συνθήκες εργασίας.
Κι όμως, δεν είμαστε μια χώρα σε διαδικασία αποδόμησης, όπως θα ήταν πιθανόν, στην κρίσιμη περίοδο την οποία διερχόμαστε. Αφενός, το ότι αντιλαμβανόμαστε τα "προβλήματα", σημαίνει ότι υπάρχει ένας "ζωντανός" κοινωνικός ιστός, που κρούει τον κώδωνα του κινδύνου. Κι από τη στιγμή που εκφράζεται δυσαρέσκεια κι αγανάκτηση, αυτό σημαίνει ότι κανείς δεν χαίρεται και δεν επιθυμεί να επωφεληθεί από τη δύσκολη κατάσταση της χώρας του. Αφετέρου, το αντικείμενο μου και κυρίως η επαφή μου με τους συμπολίτες μου (κι όχι μόνο), με έχει κάνει να εντοπίζω εύκολα τις "γερές" κολόνες των κοινοτήτων: οι γυναίκες ως μητέρες κι όχι μόνο, οι εθελοντές, οι λειτουργοί που δραστηριοποιούνται πέραν από τα τυπικά τους καθήκοντα, εμψυχώνουν, σχεδιάζουν, στηρίζουν, επιμορφώνονται και βρίσκουν τις πηγές στήριξης, ο ιδιωτικός τομέας που επίσης προσπαθεί, χωρίς εξωτερική βοήθεια, να συντηρηθεί...
Η βάση της κοινωνίας γνωρίζει καλά τη "συνταγή" της συνεργασίας, της εμψύχωσης και διαθέτει εσωτερικά κίνητρα, γι' αυτό συνεχίζει να παράγει "κόμβους" ώστε να στηρίξει τις δομές της. Η παιδεία είναι άκρως απαραίτητη για τους πολίτες που θα κρίνουν, θα στηρίξουν, θα αλλάξουν το αύριο, γι' αυτό έχει προτεραιότητα. Επομένως, το βάρος πέφτει στους κοινωνικούς ρόλους. Αφορά το σεβασμό, την εμπιστοσύνη, την ενθάρρυνση, τις αξίες. Αλλά πρώτα πρώτα πρέπει να κατανοήσουμε ο ένας τις ανάγκες του άλλου.
Χ.Κ.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου