Όταν βρίσκεσαι στη θέση εκείνου που ακούει το πρόβλημα που εκθέτει κάποιος άλλος, παραμένεις σιωπηλός (είναι αυτό που λέμε "ακούω ενεργά") και σε κατακλύζουν διάφορες σκέψεις. Κάποιες από αυτές είναι, κατά κάποιον τρόπο "αυτόματες", δηλαδή είναι απλές κριτικές, που σχετίζονται, όχι απαραίτητα με την επιστήμη και κάποιες άλλες σκέψεις αφορούν, εκείνα τα λόγια που θα πεις για να αποκλιμακώσεις την ένταση, όχι για να "χρυσώσεις το χάπι", ούτε για να πείσεις το άτομο ότι υπάρχει ένας "σωστός" τρόπος να βλέπει κανείς τα πράγματα, αλλά για να αναδείξεις συμπληρωματικούς τρόπους που μπορεί κάποιος να δει την πραγματικότητα. Θέλεις δηλαδή να ανοίξεις μια πόρτα, να δώσεις ένα χέρι να πιαστεί το άλλο άτομο, να του προσφέρεις εναλλακτικές.
Βέβαια, ο τρόπος που βλέπει κανείς τα πράγματα είναι μέρος της διαφορετικότητάς του, της αξίας του. Αυτό που επιδιώκουμε, ως ειδικοί, με τις παρεμβάσεις μας, δεν είναι τα άτομα να έχουν ομοιόμορφες αντιδράσεις στις "κρίσεις". Θα έλεγα καλύτερα ότι, το να είναι τα άτομα λειτουργικά και σε γενικές γραμμές ικανοποιημένα από τις ζωή τους, σχετίζεται σε μεγάλο βαθμό, με την αποκατάσταση της αισιοδοξίας τους.
Είναι όμως η αισιοδοξία κάτι απτό, κάτι ρεαλιστικό; Ή μήπως στην εποχή μας είναι κάτι αφελές ή ανέφικτο;
Μερικές φορές, αναρωτιέμαι, πώς θα πείσω ένα άτομο, το οποίο εκείνη τη στιγμή τα βλέπει όλα μαύρα, ότι αυτό που έχει ανάγκη για να αποκατασταθεί το πρόβλημα, είναι αρχικά, μόνο μια θετική πρόβλεψη! Τα λόγια του άλλου με παρασύρουν, οι σκέψεις και η αλληλουχία των αρνητικών γεγονότων, είναι αρκετές φορές πολύ έντονα. Σκέφτομαι: "Μα πώς μπορώ να μιλήσω για αισιοδοξία, για τα όμορφα πράγματα που θα έρθουν;" Κι όμως, μέσα μου, κάτι επιμένει ότι θα έρθουν... Αρκεί ο άλλος να πιάσει το χέρι μου, να με εμπιστευτεί και να δώσει μια "πιο καλή" ευκαιρία στον εαυτό του.
Εκ πρώτης όψεως, οι αρνητικές διατυπώσεις και κάποιες φορές ακόμη και ο κυνισμός, μοιάζουν "ρεαλιστικά", κάτι σαν τη "γυμνή αλήθεια". Κάποιος που επιμένει στα παράπονα και στην καταστροφολογία, έχει ενδεχομένως εν μέρει "δίκιο", αλλά γιατί θα έπρεπε να μπούμε στη διαδικασία να μετρήσουμε τα αρνητικά σε σχέση με τα θετικά; Κι αυτό, ώστε να αποδείξουμε κάτι που δεν είναι ούτε χρήσιμο ούτε θετικό; Θέλω να πω ότι, η αισιοδοξία δεν είναι κάτι που θα έπρεπε, λογικά, να το περιμένουμε απ' έξω, όντως το εξωτερικό περιβάλλον, μερικές φορές δεν εμφανίζει άμεσα θετικούς οιωνούς, αντίθετα, η αρνητική αλληλουχία μοιάζει να κλιμακώνεται: όμως οι αισιόδοξες σκέψεις, πηγάζουν τελικά από μέσα μας!
Κάθε είδους "αποκατάσταση", χρειάζεται να της δώσουμε μια καλή ευκαιρία: Όχι μια ευκαιρία βιαστική, όχι μια ευκαιρία που δεν πιστεύουμε κατά βάθος ότι θα πετύχει, όχι μια ευκαιρία χωρίς προετοιμασία, χωρίς σχέδιο...
Και ποιος είπε ότι η "αλήθεια" είναι "γυμνή"; Η φύση μας είναι να φοράμε χρωματιστά γυαλιά, αλλά όταν αυτό το χρώμα είναι μονίμως γκρι, τότε κάτι πρέπει να κάνουμε γι΄αυτό...
Πρέπει να αποκαταστήσουμε την εμπιστοσύνη του ατόμου στον εαυτό του και στους άλλους, να του δείξουμε ότι δεν θα πάψουν να υπάρχουν μικρά και μεγάλα "προβλήματα", αλλά όλα αυτά τελικά δυναμώνουν τον εαυτό μας και τις σχέσεις μας. Αισιοδοξία είναι να συνεχίζεις να έχεις θετικές προσδοκίες, γενικές, προσωπικές, από τους άλλους...
Ένα άτομο που έχει καταρχάς αυτοπεποίθηση, δεν καταβάλλεται τόσο εύκολα από τα αρνητικά γεγονότα τις ζωής του. Αυτή η "προδιάθεση" για αυτοπεποίθηση, λένε ότι σχετίζεται με τα πρώτα χρόνια της ζωής του ατόμου στα οποία, όταν τα πράγματα πάνε σχετικά καλά, αναπτύσσονται οι "άμυνες" του ατόμου στις "απογοητεύσεις". Βέβαια, στη ζωή υπάρχουν καθημερινές μικρές και μεγάλες απογοητεύσεις. Αναφέρομαι όμως, ως αισιοδοξία, στη βαθύτερη πίστη του ατόμου, ότι η ζωή του επιφυλάσσει πολλά ακόμα προσωπικά ευχάριστα γεγονότα. Κι αυτή η πίστη, όταν κινητοποιεί το άτομο να είναι δημιουργικό, δεκτικό σε νέες εμπειρίες, κοινωνικό και θετικό, έχει περισσότερες πιθανότητες να επιβεβαιωθεί... Με την προϋπόθεση ότι έχουμε επίγνωση και προσέχουμε κάτι ακόμη: τους "παραμορφωτικούς καθρέπτες" μέσα μας κι εκεί έγκειται ο "ρεαλισμός"... Ως "παραμορφωτικούς καθρέπτες", αναφέρομαι στην τάση μας να συγχέουμε τα "μεγέθη" των πραγμάτων, όταν για παράδειγμα αρκεί κάτι πάρα πολύ μικρό ώστε να αλλάξει την άποψή μας για το σύνολο. Εκεί συνίσταται το σφάλμα. Πόσο σημαντικά είναι τελικά όλα αυτά που μας στερούν τις καθημερινές χαρές και σε ποια επίπεδα μας επηρεάζουν;
Αν η αισιοδοξία, σχετίζεται με το να "είσαι ήρωας", τότε σίγουρα δεν πρόκειται πέρα για πέρα για αφελή στάση ζωής... Το να είσαι αισιόδοξος, χρειάζεται εμπιστοσύνη και σίγουρα είναι ένα από τα βασικά χαρακτηριστικά που συγκροτούν και θωρακίζουν τον ψυχικό μας κόσμο. Μάλιστα, όταν οι συνθήκες "εκεί έξω" είναι αντίξοες, τότε έχουμε περισσότερη ανάγκη την αισιοδοξία, αλλιώς δεν θα είχε νόημα ως άμυνα!
Χ. Κ.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου