Απλά ζήτησε και θα λάβεις… (ένα άρθρο για την ικανοποίηση των επιθυμιών!)

Συχνά, προκειμένου να μην απογοητευτούμε ή να μην πληγωθούμε από τους άλλους, υπάρχει ο «κίνδυνος» να γίνουμε «πιεστικοί» και «επίμονοι» στις σχέσεις μας, στην προσπάθειά μας να είμαστε ειλικρινείς και κατανοητοί ζητώντας ακριβώς αυτά που επιθυμούμε να λάβουμε.

Πράγματι, αυτά που επιθυμούμε μας αξίζουν! Και πράγματι, είναι γενικά κάτι καλό, τόσο το να έχουμε όνειρα και επιθυμίες, όσο και το να τα διεκδικούμε με θάρρος…

Υπάρχουν, όμως, τρόποι διεκδίκησης οι οποίοι, όχι μόνο είναι, ας πούμε, καταλληλότεροι, επειδή «έτσι πρέπει» ή επειδή είναι χρήσιμοι ως εκπαιδευτικές διαδικασίες ή ως διαδικασίες «βελτίωσης» του εαυτού, αλλά, κυρίως, επειδή αφήνουν περισσότερα περιθώρια να μας εκπλήξουν ευχάριστα οι άλλοι! Ας δούμε με ποιους τρόπους...

Επίπεδα εύστοχης επικοινωνίας, μέρος πρώτο: χαρακτηριστικά των επιτυχημένων ομιλιών

Η επικοινωνία, παρουσιάζεται, γενικά, ως κάτι "μυθικό", δηλαδή κάτι, που θα μπορούσε να λύσει όλα τα προβλήματα στο μέλλον... Παρόλο που συχνά διαψεύδονται οι προσδοκίες μας από την "καλή επικοινωνία", συνεχίζουμε να πιστεύουμε και ότι μπορούμε να κάνουμε καλύτερη διαχείριση εντυπώσεων μέσα από αυτή και ταυτόχρονα, ότι μπορούμε να γίνουμε (ακόμη πιο) απλοί ή/ και αληθινοί...

Όταν εκφέρουμε λόγο μπροστά σε περισσότερα άτομα, κάπως πιο επίσημα, ας πούμε, συχνά, ασχολούμαστε όχι μόνο με το μήνυμα και το νόημα, αλλά και με τον τρόπο που θα γίνουμε περισσότερο εύστοχοι, "λιτοί" ή "σύνθετοι", ευκρινείς, πειστικοί, ελκυστικοί, αρεστοί ή "συγκρουσιακοί" κτλ, διαστάσεις οι οποίες αφορούν τη σχέση μας με ένα, ανομοιογενές, κατά τα άλλα, ακροατήριο...
Επικοινωνιακός, κατά τη γνώμη μου, είναι αυτός, που προωθεί την έκφραση και την κατανόηση, προσπαθώντας φιλότιμα να φέρει στο λόγο τα εξω-λεκτικά στοιχεία, μαζί και τα συναισθήματα, που θεωρεί κρίσιμα, κι όλα αυτά, το "σωστό" χρόνο και στη "σωστή" δόση... Με λίγα λόγια, πρόκειται για μια "εξίσωση" που, υπό άλλες συνθήκες, (αν δηλαδή υπολογίζαμε μόνο τους παράγοντες "σωστό", "ουσιαστικό" ή "κρίσιμο",) θα μας έφερνε ...πονοκέφαλο και θα μας στερούσε την αξία του αυθορμητισμού και του να είμαστε οι εαυτοί μας, διαστάσεις που σαφώς επηρεάζουν την (καλή) επικοινωνία...

Κάθε ομιλητής, έχει, προφανώς, τη δική του αξία και "περιουσία" γνώσεων, που εκφράζεται σε συνδυασμό με τις στάσεις, τα συναισθήματα και τις πεποιθήσεις του και μια δική του "συνταγή" επικοινωνίας, η οποία επηρεάζεται και από τις περιστάσεις, ανάλογα και με άλλους στόχους που, ενδεικτικά μόνο κάποιους από αυτούς αναφέραμε παραπάνω...

Γενικά, όμως, μια πετυχημένη ομιλία, εξαρτάται:

Το “role-play”/ «παιχνίδι ρόλων» και η χρήση του στην εκπαίδευση

Το «παιχνίδι ρόλων», είναι ένας διαδεδομένος τρόπος, ώστε να διαφοροποιούμε την (κλασική) διδασκαλία. Φαίνεται, ότι όλοι μας, μαθαίνουμε καλύτερα, όταν εμπλεκόμαστε σε κάποιο έργο ενεργά, σε σχέση με το να το ακούμε απλώς και να προσπαθούμε να το απομνημονεύσουμε. Αυτό συμβαίνει, επειδή, όταν εμπλεκόμαστε ενεργά σε κάτι, ανανεώνεται η προσοχή μας και μπορούμε αυτό να το ενσωματώσουμε άμεσα στις προηγούμενες γνώσεις μας, πλαισιώνοντάς το, με δικές μας σκέψεις και χρησιμοποιώντας το δικό μας λεξιλόγιο. Αλλά και ο αυθορμητισμός μας, διοχετεύεται πιο δημιουργικά σε ένα έργο το οποίο περιλαμβάνει ένα κινητικό ή έστω εν μέρει κινητικό, μέρος.

Το «παιχνίδι ρόλων», βοηθά τη μνήμη, αφού η μνήμη μας, συνδέεται με το χώρο και συνδέει τη μάθηση με ευχάριστα συναισθήματα. Μάλιστα, ακόμη κι όσοι χαρακτήρες, μοιάζουν πιο δύσκολοι να «ξεκουμπωθούν», με τις κατάλληλες τεχνικές και ρυθμίσεις του χώρου, μπορούν να μάθουν να πειραματίζονται και να εκφράζονται ελεύθερα. Επιπροσθέτως, δεν χρειάζεται να παρουσιαστεί κάποια «υπερπαραγωγή» για να κάνουμε λόγο για «παιχνίδι ρόλων», αφού τις περισσότερες φορές, οι κινήσεις μας είναι συμβολικές, σύντομες, ακόμη και στατικές! Αυτό που έχει, τελικά, σημασία, είναι η ενεργοποίηση και η εμπλοκή των αισθήσεων και της (δημιουργικής) σκέψης…

Για να δούμε όμως, με ποιους τρόπους γίνεται αυτό, μέσω του “role play”:

Nα λέμε αυτό που σκεφτόμαστε;

Πριν απ’ όλα, όμως, ας ξεκινήσουμε από το ότι, είναι διαφορετικό να λέω την άποψή μου και διαφορετικό να λέω αυτό που σκέφτομαι. Όχι ότι «επιτρέπεται» το ένα και το άλλο «απαγορεύεται»… Απλά, υπάρχουν διαφορετικοί «χώροι» που μπορώ να κάνω το ένα, το άλλο ή και τα δύο. Χωρίς αυτός ο διαχωρισμός να είναι, ωστόσο, «υποχρεωτικός»: κάποιες φορές, είναι μια έκπληξη το να πω αυτό που σκέφτομαι, σε ένα πλαίσιο που θα έπρεπε να εκφραστώ πιο «τυπικά». Κάποιες άλλες φορές, λένε, ότι είναι σοφό να μην πω αυτό που σκέφτομαι.

Γενικά, το να «λέω αυτό που σκέφτομαι», δεν μπορεί, για πολλούς λόγους, να είναι μια διαδικασία η οποία δεν θα υπόκειται σε ενός είδους …«ραφινάρισμα»! Ξεκινώντας από τη «λογοκρισία» μεταξύ συνειδητών και ασυνείδητων σκέψεων, η οποία είναι αυτόματη και δεν αντιλαμβανόμαστε καν ότι πραγματοποιείται, υπάρχουν γενικά, δεύτερες σκέψεις, σχετικά με καθετί που σκεφτόμαστε κι έως ότου αυτό εκφραστεί με λόγια…

«Λέω αυτό που σκέφτομαι», μπορεί να σημαίνει:

Οι εσωτερικές αντιφάσεις ως θετικές προκλήσεις

Η αντιφαση, είναι μια συχνή κατασταση για το άτομο. Είτε αναφερόμαστε σε αντιφάσεις μεταξύ λόγων και έργων, ειτε σε ρόλους με αντιφατικες απαιτήσεις, ειτε σε περιόδους "κρισεων", η ισορροπία, φαίνεται ότι είναι μεν πολύτιμη για τα άτομα και τις κοινωνίες, όχι όμως και κάτι "απόλυτο"... Ας δούμε όμως, καλύτερα, τα παρακάτω παραδείγματα:

Αντιφάσεις μεταξύ στασεων και συμπεριφορων.

Οι "αντιφάσεις" αποτελούν, μια συνηθισμένη, κι όχι απαραίτητα ανησυχητικη, κατάσταση, για τον εσωτερικό μας κόσμο. Οι περισσοτερες απο τις αντιφατικες σκέψεις, δεν γίνονται καν αντιληπτες και συνυπάρχουν μεταξυ τους, χωρίς να δημιουργηθεί "πρόβλημα" ισορροπίας στα άτομα, μέχρι να προκύψει μια συνθήκη που θα τις φέρει "αντιμετωπες" στην πράξη...

Το δίλημμα του να "είμαι" ή να "φαίνομαι σαν να..." και το πώς η "εικόνα" του μαθητή επηρεάζει τη διαδικασία της μάθησης

Σε γενικές γραμμές, είναι καλό κι εποικοδομητικό (και δικαίωμά μας!) να έχουμε επίγνωση του πώς φαινόμαστε στους άλλους και να επιδιώκουμε να ασκήσουμε έλεγχο, προβάλλοντας τα στοιχεία εκείνα του εαυτού μας, στα οποία θέλουμε να δώσουν περισσότερη βαρύτητα οι άλλοι.

Τελικά όμως, έως ποιο σημείο κάθε φορά "παίζω ένα ρόλο", "είμαι" ή "φαίνομαι σαν να..."; 
Πρόκειται, κατά τη γνώμη μου, για ένα "δίλημμα", το οποίο επηρεάζει τον τρόπο με τον οποίο επιλέγουμε να παρουσιάζουμε τον εαυτό μας (στα διάφορα κοινωνικά πλαίσια), αλλά και τον τρόπο που μαθαίνουμε, τον τρόπο που αλληλεπιδρούμε, τον τρόπο που χαιρόμαστε τη ζωή μας γενικά...

Και δεν θα σταθούμε σε γενικές, φιλοσοφικές τοποθετήσεις, αφού, παρακάτω, θα κάνουμε λόγο για την "εικόνα" και το πόσο χρόνο (ή/ και "δυναμικό") αφιερώνουμε σε αυτήν, εις βάρος όμως κάποιων άλλων διαστάσεων...

Μάλιστα, σε αυτό το άρθρο, δεν επιχειρούμε τόσο πολύ να δώσουμε απαντήσεις σχετικά με όσα αφορούν τη (συνειδητή) διαχείριση των εντυπώσεων από τους ενηλίκους, όσο να παραθέσουμε και μερικές παρατηρήσεις σε σχέση με τις απαιτήσεις που έχουμε από τα παιδιά να "φαίνονται σαν να..." και τις επιπτώσεις αυτών των απαιτήσεων στη σχολική ζωή, ως παράδειγμα της διάστασης μεταξύ του "είμαι", "φαίνομαι" και "εναλλάσσω ρόλους". 

Όταν είναι ..."καλύτερα να μασάς"* παρά να εκφράζεσαι... (Μόνο τα "SOS"!)

Η ψυχολογία, ως η επιστήμη που μελετά τα συναισθήματα, μπορεί να "ξεκλειδώσει" δυσλειτουργικούς κύκλους στάσεων-συμπεριφορών, με αναφορά στις διάφορες συναισθηματικές καταστάσεις, την ξεχωριστή σημασία και τη διαβάθμισή τους.

Γενικά, θα λέγαμε ότι, τα συναισθήματα έχουν διαφορετικά επίπεδα ("πώς νιώθω" αλλά και "τι νιώθω γι΄αυτό που νιώθω") και απλοϊκά, θα συμπληρώναμε ότι, ως επί το πλείστον, ανήκουν στο περιεχόμενο του "μαύρου κουτιού" (μαζί βέβαια και με άλλα περιεχόμενα) που βρίσκεται μεταξύ των καθημερινών "ερεθισμάτων" και των "απαντήσεων" σε αυτά...

Α. Τα τέσσερα κλειδιά:
1. Η κατανόηση των συναισθημάτων μας συνδέεται με την καλύτερη ποιότητα ζωής, αφού το πώς νιώθουμε επηρεάζει ένα μεγάλο κομμάτι της συμπεριφοράς μας, σε σχέση με τις εκούσιες, πολύ περισσότερο όμως με τις ακούσιες, αντιδράσεις μας. 2. Επίσης (και ως συνέπεια αυτής της επίδρασης που μόλις αναφέραμε), τα συναισθήματά μας επηρεάζουν τις γνώμες και τις στάσεις μας**, αφού το πώς νιώθουμε για κάτι, συγχέεται σε αρκετές περιπτώσεις με την ικανότητά μας να κρίνουμε αντικειμενικά. 3. Το "πώς θα πάρουμε κάτι" που συμβαίνει, εξαρτάται από τη γενικότερη συναισθηματική μας κατάσταση τη στιγμή που θα συμβεί... Έτσι, μια μέρα που δεν ξεκίνησε καλά, ενδεχομένως να πάρουμε πιο "στραβά" κάτι "ουδέτερο" ή "ίσως αρνητικό" συμβάν. 4. Τέλος, ένα πολύ σημαντικό σημείο είναι ότι, η έκφραση των συναισθημάτων μας, σχετίζεται και με τη διεκδίκηση, όσον αφορά επιθυμίες, ανάγκες και δικαιώματα.

Έχει, ωστόσο, η έκφραση των συναισθημάτων μας, πάντοτε προτεραιότητα;

Τι αντισταθμίζει τη δυνατότητα έκφρασης του θυμού, κάνοντάς μας να νιώθουμε καλύτερα;
Και γιατί "σπουδάζουμε" τα "συναισθήματα";

Όταν τα γυαλιά που φοράς είναι χρωματιστά...

Όταν βρίσκεσαι στη θέση εκείνου που ακούει το πρόβλημα που εκθέτει κάποιος άλλος, παραμένεις σιωπηλός (είναι αυτό που λέμε "ακούω ενεργά") και σε κατακλύζουν διάφορες σκέψεις. Κάποιες από αυτές είναι, κατά κάποιον τρόπο "αυτόματες", δηλαδή είναι απλές κριτικές, που σχετίζονται, όχι απαραίτητα με την επιστήμη και κάποιες άλλες σκέψεις αφορούν, εκείνα τα λόγια που θα πεις για να αποκλιμακώσεις την ένταση, όχι για να "χρυσώσεις το χάπι", ούτε για να πείσεις το άτομο ότι υπάρχει ένας "σωστός" τρόπος να βλέπει κανείς τα πράγματα, αλλά για να αναδείξεις συμπληρωματικούς τρόπους που μπορεί κάποιος να δει την πραγματικότητα. Θέλεις δηλαδή να ανοίξεις μια πόρτα, να δώσεις ένα χέρι να πιαστεί το άλλο άτομο, να του προσφέρεις εναλλακτικές.

Βέβαια, ο τρόπος που βλέπει κανείς τα πράγματα είναι μέρος της διαφορετικότητάς του, της αξίας του. Αυτό που επιδιώκουμε, ως ειδικοί, με τις παρεμβάσεις μας, δεν είναι τα άτομα να έχουν ομοιόμορφες αντιδράσεις στις "κρίσεις". Θα έλεγα καλύτερα ότι, το να είναι τα άτομα λειτουργικά και σε γενικές γραμμές ικανοποιημένα από τις ζωή τους, σχετίζεται σε μεγάλο βαθμό, με την αποκατάσταση της αισιοδοξίας τους. 

Είναι όμως η αισιοδοξία κάτι απτό, κάτι ρεαλιστικό; Ή μήπως στην εποχή μας είναι κάτι αφελές ή ανέφικτο;

Για τον αυθορμητισμό...

Το να είσαι «αφελής» είναι, να υπάρχουν όλοι αυτοί που είναι «έξω φρενών» μαζί σου, επειδή επιμένεις να κάνεις τα πράγματα με το δύσκολο τρόπο, κι εσύ να τους χαμογελάς ευτυχισμένη!

Γιατί αγαπάμε τόσο τις παιδικές ταινίες;

Επειδή, οι ήρωες σ’ αυτές έχουν, τόση χάρη, τόση άγνοια, τόσο φυσική απλότητα, τόση σιγουριά και πίστη, τόση τύχη… Παρόλα αυτά, δεν είναι ούτε κάποια «παιδική …αρρώστια», ούτε και «παλιομοδίτικο» το να είναι κάποιος naïve…

Σημαίνει καταρχάς ότι επιλέγεις να αγνοείς τις αρνητικές προκαταλήψεις των άλλων, το «δεν μπορείς» ή το «δεν θα πετύχει», των πιο «λογικών»…

Naïve είναι, να ξοδεύεις χρόνο για να κάνεις όνειρα και να τολμάς να τα κάνεις πραγματικότητα σε πείσμα όσων θεωρούν τυχαίο ότι πετυχαίνεις τελικά, «να πιάνεις το νόημα», να μην καταλαβαίνουν οι άλλοι πότε μιλάς κυριολεκτικά αλλά να ξέρουν πότε έχεις ειλικρινά ενθουσιαστεί, να φέρνεις «αλλεργία» σε κάποιους αλλά να μην κουράζεσαι να είσαι outsider, να μην σε νοιάζει τι κάνει «ο κόσμος» και να παραμένεις σίγουρος για τον τρόπο που κάνεις κάτι, να μπορείς να συνεννοηθείς με όλους, να δίνεσαι ολοκληρωτικά στα σχέδιά σου, να πιστεύεις ότι μπορείς να συνεργαστείς ακόμη και με αυτούς που οι άλλοι χαρακτηρίζουν «δύσκολες περιπτώσεις», να είσαι με ευγένεια αυθόρμητος, να μιλάς απλά αλλά να λες πολλά, να μην κρατάς κακίες και να είσαι σίγουρος ότι οι άλλοι σε αγαπούν, αλλά με τον τρόπο τους.

Naïve είναι, να είσαι δημιουργικός, επειδή βλέπεις πράγματα εκεί που δεν υπάρχουν, να έχεις μυωπία και να μη φοράς τα γυαλιά σου (αλλά αυτό το κάνω μόνο εγώ, επειδή δεν οδηγώ!), να ζωγραφίζεις παντού λουλούδια, να παίζεις κιθάρα με τη μυγοσκοτώστρα, να γελάς πολλές φορές με το ίδιο ανέκδοτο, να έχεις ένα δικό σου μότο, να χορεύεις στο μπάνιο χωρίς να γλιστράς, να περιγράφεις με σοβαρότητα ότι τα σύννεφα μοιάζουν με αεροπλάνα, ανθρώπους που συνομιλούν, προϊστορικά ζώα…

Αλλά και να μαθαίνεις κάθε μέρα κάτι καινούργιο, να αγαπάς τους άλλους με τα ελαττώματά τους, να εκπλήσσεσαι με ό,τι προσπερνάνε οι άλλοι ως αυτονόητο, να νιώθεις πλήρης με τα πιο απλά πράγματα και κάποιες φορές να το παρακάνεις (αλλά μόνο με τα «ακίνδυνα» πράγματα)…

Με λίγα λόγια, naïve είναι να «είσαι και γ…ώ τα παιδιά» …«όμως γιατί να είσαι τόσο κολλημένος –η –ο, βρε παιδάκι μου;»

Χ. Κ.

Ποιος είπε ότι χρειάζεται να είμαστε τέλειοι;

Αρκετές φορές δισταζουμε να κάνουμε μια καινούργια αρχή, που περιλαμβάνει "άνοιγμα": αιτία είναι εκείνος ο φόβος της κριτικής που συνεπάγεται η "έκθεση", η ανασφαλεια για το "καινούργιο", το άγνωστο...

Αυτό δεν είναι μυστικό...

Όταν η πραγματικότητα δεν μας αφήνει και πολλά περιθώρια να επεμβουμε σ αυτή και να τη βελτιώσουμε, τότε έχουμε ανάγκη να βρούμε την αισιοδοξια και την ηρεμία μέσα μας...

Έχουν έρθει πολλές στιγμές που έχω πει στον εαυτό μου "Χριστε μου, που θα βρω δύναμη να χαμογελαω κι αύριο;"...
Κι όμως, όταν ξεκινας να σκεφτεσαι το αύριο, κάτι όμορφο θα υπάρχει να στηριχτεις... άνθρωποι και πράγματα που έχουν σημασία στη ζωή μας... μας θυμιζουν κάτι, μας κανουν να νιωθουμε γλυκα `η υπερηφανα, μας δίνουν ιδέες, μας εμπνεουν...

Ένα πολύ σημαντικό κομμάτι του να νιωθουμε καλα, σχετίζεται με τις δράσεις μας... Είναι βέβαια, εξίσου σημαντικό ο,τι περιέχει το περίφημο "μαύρο κουτί" των σκεψεων μας, αλλά η δράση είναι εκείνη που αξιοποιει τις αισθήσεις, τις εμπειρίες...

Γι αυτό...

10 λόγοι και ένας για να είσαι ο εαυτος σου...

Κάτι, "μέσα" μας, "αγανακτα" σε σχέση με τα προσωπεια αλλά και με τις επικρισεις που αφορούν άτομα αντί για συμπεριφορές...

Εύκολο, κάποιες φορές, να πεισεις το μυαλό, αλλά ποτέ να ξεγελασεις το σώμα... Τα σώματα εχουν τους δικούς τους, αχρονους, νόμους... Με αυτό, θελω να πω οτι ολοι μας, γενικά, επιδιωκουμε την καλη "οργανωση", αλλα, αν δεν είσαι, αυτο που λεμε, "ο εαυτος σου", τοτε κάτι δεν παει καλά, καπου εκει... στο στομάχι...

Κι ειναι πολύ σημαντικό, ιδιαιτέρως όταν τα κοινωνικά πλαίσια και οι ρόλοι διέρχονται μεταβολές και "κρίσεις", τα άτομα να εχουνε μια σιγουριά για το "πού πάνε" αλλά και τα περιθώρια να είναι "οι εαυτοι τους"...

Πότε μια "δεύτερη ευκαιρία" αξίζει τον κοπο;

Στη ζωή μας, συνήθως, συναντάμε περισσότερες απο μια φορές κάποια άτομα, τυχαια, μετά από χρόνια, σε διαφορετικές συνθήκες `η επειδή το επιδιωξαμε εμείς `η εκείνοι...

Κι άλλες φορές, βεβαια, καλουμαστε να αποφανθουμε άμεσα, και να συμπεριφερθουμε αναλογα, πριν ακόμα τα πράγματα "κατασταλαξουνε" μέσα μας...

"Μια δεύτερη ευκαιρία, θα αξίζει τον κοπο;"

Η απάντηση, έτσι κι αλλιώς, δεν είναι απλή...

Όταν τα λάθη είναι δημιουργικα...

Δημιουργικες μπορούν να γινουν όλες οι καθημερινες μας δραστηριότητες, έξω και μέσα  στη "ρουτινα" μας...
Το καλό με τη δημιουργικοτητα είναι οτι υπάρχει ήδη μέσα μας, οτι καλλιεργείται οσο περισσότερο τη χρησιμοποιοιουμε, ειναι ανεξαντλητη και δεν έχει κανόνες...

Εμείς και ...η δημιουργικοτητα

Η δημιουργικοτητα μας βοηθά να ξεπερναμε τα μικρα και τα μεγαλα εμποδια `η/ και τα σημεία που δεν ειναι και τα πιο ..."δυνατά" μας, ας πούμε!

"Πρόγραμμα" και το Καλοκαίρι;

Οι πιο πολλοι συμφωνούμε οτι "καλοκαίρι" και "πρόγραμμα" δεν πάνε μαζί. Θα το λέγαμε με το χέρι στην καρδιά και θα διναμε ευχαριστως πολλά ελαφρυντικα και στους άλλους να χαλαρωσουν μαζί μας...
Όμως, σε καποιες περιπτώσεις ειναι θεμιτο να είμαστε "κολλημενοι" με το πρόγραμμα...

Σκέφτομαι Θετικά αλλά... Ρεαλιστικα!

Η αισιοδοξια παρουσιάζεται ως πασπαρτου, ανοίγοντας τις πόρτες στην προσωπική ευημερία και ταυτιζεται με τις "θετικες", ιδίως τις λειτουργικες, σκεψεις. Μπορεί να παρουσιάζεται ως αναγκη, ως προϋπόθεση ψυχικης αλλα και σωματικης υγειας και κάποιες φορές να φαίνεται ότι επιβάλλεται σχεδον ως υποχρέωση του ατόμου. Αντίθετα (και επιβεβαιωνοντας τα παραπανω), η απολυτη έλλειψη της μπορεί να είναι δείγμα κάποιας ψυχικής διαταραχής, οποτε και χρειάζεται μια συστηματική και πολυεπιπεδη προσεγγιση προκειμένου να αποκατασταθει ο σωστός τρόπος σκεψης.
Ενας επιπλεον σημαντικός τομέας εφαρμογής των θετικών η "σωστων" σκέψεων είναι η βελτίωση των σχέσεων μας με τους άλλους. Στη δεύτερη περίπτωση βέβαια, είναι απαραίτητο, η εφαρμογή των θετικών σκεψεων να διαπνεεται απο την πίστη στην εμφυτη καλοσύνη των ανθρώπων παραμένοντας οπωσδήποτε ρεαλιστικη.
Το θέμα όμως  με τις σκέψεις,  τοσο εκεινες που αφορούν τους άλλους,  όσο κι αυτές  για τον εαυτό,  είναι οτι εμπεριέχουν προβλέψεις. Βασισμένες σε βιαστικα συμπεράσματα,  αρνητικές κατα κανονα, σκέψεις, είναι πολυ πιθανό με την επανάληψη τους να ριζωσουν βαθιά ανάμεσα στις βασικές πεποιθήσεις μας, να αποτελέσουν ιδεολογιες και πρότυπα συμπεριφοράς, επηρεαζοντας με τη σειρα τους και τις στάσεις των αλλων προς εμάς, δημιουργώντας τελικά αυτοεκπληρουμενες "πραγματικοτητες", όπως μας αναλυουν οι θεωρίες της κοινωνικής ψυχολογίας...

Γενικα,τι πρέπει να έχουμε υπόψη για τις θετικές σκεψεις;