Δυναμικές της σχέσης οικογένειας και σχολείου

Την Τρίτη 12 Απριλίου, συμμετέχοντας σε μια πολύ ενδιαφέρουσα και ποιοτική ημερίδα που διοργανώθηκε από τους σχολικούς συμβούλους Ευαγγελία Μπλατσούκα, Δέσποινα Μπαλάση και Πέτρο Ορφανό και απευθυνόταν σε εκπαιδευτικούς δημοτικής και προσχολικής αγωγής, με θέμα τις δυναμικές της σχέσης οικογένειας του σχολείου, εκτός από την ευκαιρία να γνωρίσω εξαιρετικούς Ευβοιώτες επιστήμονες, είχα την ευκαιρία να καταθέσω την εμπειρία μου στην πράξη,από διοργανώσεις ενημέρωσης των γονέων σε θέματα διαχείρισης κρίσεων και συγκρούσεων...
Η ημερίδα, στο κύριο μέρος της, συνδύαζε τη θεωρητική τεκμηρίωση με την πράξη και εξίσου ενδιαφέρον ήταν το "στρογγυλό τραπέζι" που αποτελούταν από εξωτερικούς συνεργάτες και διευθυντές σχολείων, οι οποίοι παρουσιάσαμε τις δράσεις μας στη διάρκεια του σχολικού έτους 2015-2016, υπό το πρίσμα της σχέσης μεταξύ σχολείου και οικογένειας. Στο άρθρο αυτό, αναφέρομαι σε δυναμικές της σχέσης οικογένειας και σχολείου, οι οποίες αναδείχτηκαν από τη δική μου εμπειρία...


Πρώτα πρώτα όμως, κάνοντας λόγο για δυναμικές των σχέσεων, θα πρέπει να αναφερθούμε στη "χημεία" μεταξύ των συνεργατών και τον τρόπο με τον οποίο αναδεικνύει διαφορετικές κάθε φορά όψεις του αντικειμένου με το οποίο καταπιάνεται. Άλλωστε, κάθε επιστημονικό αντικείμενο, ο καθένας το κάνει δικό του με το δικό του τρόπο. Με την εξαιρετική διευθύντρια του 5ου Δημοτικού Σχολείου Χαλκίδας, είχα την τύχη να έχω κοινή αγάπη για την επιστήμη της εγκληματολογίας, επομένως ήδη "μιλούσαμε την ίδια γλώσσα"...
Για μένα, ο ρόλος της εγκληματολογίας είναι να διερευνά συνεχώς καλύτερες εναλλακτικές που να διατηρούν ενταγμένα στον κοινωνικό ιστό τα άτομα που έχουν προκαλέσει "βλάβες" εντός των διαπροσωπικών σχέσεων. Επομένως, η εισήγησή μου, είχε ως θέμα τις αρχές των μοντέλων "ειρηνικής επίλυσης διαφορών" και το ρόλο των φορέων κοινωνικοποίησης στην έγκαιρη αντίληψη και επίλυση των συγκρούσεων μεταξύ των μελών των κοινοτήτων.
Ανάμεσα στα συμπεράσματα μου, από τη συζήτηση που πραγματοποιήθηκε στη συνέχεια εκείνης της ομιλίας, ήταν ότι: α) ο καθένας εμπνέει σεβασμό των "ορίων" και διαχειρίζεται τις "κρίσεις" με το δικό του στυλ (π.χ. υπάρχουν εκπαιδευτικοί που θεωρούν ότι τα όρια μπαίνουν ακόμη και με ένα βλέμμα και άλλοι που θεωρούν απαραίτητα τα "συμβόλαια" με τις τάξεις τους), ωστόσο η πιο συστηματική εφαρμογή των αρχών της ειρηνικής επίλυσης συγκρούσεων ταιριάζει έτσι κι αλλιώς στη σχολική καθημερινότητα αφού οι στόχοι οικογένειας και σχολείου είναι κοινοί, σύμφωνα με τη λογική "όλοι είναι χρήσιμοι", β) η πιο "φιλελεύθερη" διαχείριση των προβληματικών σχέσεων των μαθητών θα βρει τους στόχους της και δεν θα θεωρηθεί αδυναμία ή αμηχανία των ενηλίκων όταν τα όρια έχουν μπει σε μικρότερες ηλικίες και γ) χρειάζονται περισσότερες συναντήσεις μεταξύ γονέων και εκπαιδευτικών, επειδή οι δεξιότητες στις οποίες αναφερόμαστε χρειάζονται καλλιέργεια.
Οι δυναμικές της σχέσεις οικογένειας και σχολείου, που συνάντησα από τη δική μου σκοπιά, έχουν να κάνουν με:

• Τη σχέση δια βίου μάθησης, της οποίας στόχος είναι να κατανοήσουμε την παιδικότητα και να συμπαρασταθούμε στα προβλήματα των παιδιών με ενσυναίσθηση αλλά με την πρέπουσα απόσταση και το τακτ, που θα τους επιτρέψουν αφενός να αυτονομηθούν και αφετέρου να μην μένουν στην "επιφάνεια" ή σε "ταμπέλες",
• τη δημιουργία ενός ζωντανού κοινωνικού ιστού, ο οποίος πέρα από τους στόχους του ως κοινωνικοποιητικός φορέας, να εγχαράξει πρότυπα και αξίες, θα μπορεί να θέσει προτεραιότητες, να αναλαμβάνει ευθύνες και πρωτοβουλίες και να αφουγκράζεται τους "κινδύνους",
• τη λήψη μη-απορριπτικών μέτρων σε θέματα παράβασης των κανόνων και την προώθηση της επανόρθωσης των συνεπειών των συγκρούσεων,
• την ενίσχυση της αλληλεγγύης μεταξύ των παιδιών και η προστασία της παιδικότητας και του "παιδικού κόσμου".

Χριστίνα Καλαβρή,

ψυχολόγος-εγκληματολόγος