Υλικά ή εμπειρίες;

Πρώτα-πρώτα, η ψυχολογία, είναι η επιστήμη από την οποία συχνά περιμένουμε να μας δείξει δρόμους για να είμαστε περισσότερο ικανοποιημένοι από την καθημερινότητά μας, να ικανοποιούμε τις επιθυμίες μας, να αξιοποιούμε καλύτερα τα προσόντα μας ή να βρούμε την ευτυχία...

Ας σταθούμε όμως, στο κομμάτι του να είμαστε ικανοποιημένοι από την καθημερινότητά μας, μιας και φαίνεται ότι αυτό αναφέρεται κυρίως στην ουσία του θέματός μας: τότε θα βάζαμε αναπόφευκτα κάποιες προτεραιότητες στις επιθυμίες μας ...αλλά πώς; Θα εξετάζαμε καλά και από την αρχή όλα όσα ήδη θεωρούμε δεδομένα ή θα συνεχίζαμε να προσανατολιζόμαστε σύμφωνα με όσα έχουμε μάθει καλά κι έχουν διαμορφώσει το χαρακτήρα μας;

Και ακόμη κι αν ο δρόμος της ευτυχίας, περνούσε αποκλειστικά από την ικανοποίηση των επιθυμιών μας, τότε, αυτές οι επιθυμίες, θα είχαν κατά κύριο λόγο υλική υπόσταση ή θα ήταν εμπειρίες; 


Κι αυτές οι επιθυμίες θα ήταν, δηλαδή, αποκλειστικά, σαν κάποια "προϊόντα" που αγοράζουμε;

Επειδή υπάρχουν πολλές οπτικές γωνίες από τις οποίες μπορεί να δει κανείς έναν τίτλο άρθρου, το δίλημμα ανάμεσα στα "υλικά" και στις "εμπειρίες", προφανώς και θα ήταν ψευτοδίλημμα, τουλάχιστον για εμάς τους "κοινούς θνητούς", εάν περιοριζόμασταν στις ...πολυτέλειες που κοστίζουν ακριβά! Επειδή τότε τα "υλικά" θα σήμαιναν πολύ συγκεκριμένα πράγματα και οι "εμπειρίες" ίσως θα εννοούνταν ως ακριβά ταξίδια και υπηρεσίες, ίσως και ακραία σπορ... Εάν πράγματι αντιληφθεί κάποιος με αυτόν τον τρόπο την ερώτηση που θέσαμε στον τίτλο, πράγματι υποδεικνύει και εμπεδώνει ένα συγκεκριμένο μοντέλο ζωής, περιορίζοντας όμως έτσι τις ευκαιρίες του να είναι ικανοποιημένος από την καθημερινότητά του στο βαθμό που τα οικονομικά του μεγέθη θα του επέτρεπαν την ικανοποίηση των πόθων του...

Ωστόσο, επιμένοντας στο "δίλημμα" που θέσαμε, θα μπορούσα να διακρίνω τους παρακάτω τρόπους να αντιλαμβάνεται κάποιος τις "εμπειρίες":
α) ως "έντονες συγκινήσεις", τονίζοντας περισσότερο τη "μόδα" ή τις τάσεις και τις συνήθειες ορισμένων κοινωνικών ομάδων, περίπου όπως περιγράψαμε παραπάνω,
β) ως δοκιμή διαφορετικών τρόπων συμπεριφοράς γενικά, δηλαδή το να βγει κάποιος από τα στάνταρντς του, από τα "συνηθισμένα", προκειμένου να δώσει περισσότερες ευκαιρίες στον εαυτό του να γνωρίσει καλύτερα τις επιθυμίες του,
γ) ως αισθήσεις και συναισθήματα, με την έννοια ενός εσωτερικού κόσμου, ο οποίος δοκιμάζει τα διαφορετικά συναισθήματα, συνδυάζει μνήμες, σκέψεις, πρόσωπα, τόπους, αρώματα, ήχους, αισθήσεις και αντλεί ευχαρίστηση από αυτές τις προσωπικές στιγμές...

Βεβαίως, τα υλικά αγαθά και οι εμπειρίες, συνδυάζονται πάντοτε σε μεγάλο βαθμό μεταξύ τους...

Εκεί όπου θα ήθελα να καταλήξω, είναι ότι η ποιότητα των υλικών αγαθών και των εμπειριών που επιλέγει κάποιος, εξαρτώνται τελικά από την προσωπικότητά του, την πορεία του, τα βιώματά του, τους στόχους του, τους αγαπημένους του ανθρώπους, τον τρόπο ζωής του, τον τρόπο που αντιλαμβάνεται το σώμα και την ψυχή του... Κι είναι φυσικό, κάποιες από τις απολαύσεις μας που είναι πιο "επιφανειακές", να συνδυάζονται με κάποιες άλλες που είναι πιο "ουσιαστικές", αφού ο τρόπος που μαθαίνουμε να επιθυμούμε, αναγκαστικά διαμεσολαβείται από την πραγματικότητα στην οποία ζούμε, τον τόπο, το χρόνο, τα πρότυπα που προβάλλονται...

Το να υποθέταμε όμως, ότι κάποιες συγκινήσεις είναι "ανώτερες" από κάποιες άλλες, θα ήταν τίποτα παραπάνω από μία από τις πολλές προσωπικές απόψεις... Αυτό με το οποίο διαφωνώ ωστόσο, είναι ο τρόπος με τον οποίο ο καθένας μπορεί να γίνει "κατευθυντικός" στην προσπάθειά του να γίνει "μη-κατευθυντικός": είναι διαφορετικό το να προτείνουμε στα άτομα να αναζητήσουν περισσότερες εμπειρίες, να ζουν περισσότερο ενεργά, να ανταλλάσσουν απόψεις με τον περίγυρό τους και διαφορετικό το να παρουσιάζουμε ως "εμπειρίες" μόνο εκείνες τις δραστηριότητες που προτείνει ένα συγκεκριμένο μοντέλο ζωής και αυτό είναι αποκλειστικά "καταναλωτικό"...

Προσωπικά, πιστεύω ότι αυτά που χρειαζόμαστε περισσότερο στη ζωή μας, είναι πιο απλά απ' όσο περιμένουμε όταν ρωτάμε έναν "ειδικό"!

Χ. Κ.