...Το 1929, η συνεργάτιδα «Νταίζη», έγραφε στην εφημερίδα «Ακρόπολις»:
«Αυτές τις μέρες, επισκέφθηκα ένα λαϊκό νηπιαγωγείο… Τα παιδάκια είναι καθισμένα σε μικρές ψάθινες καρέκλες και κοιτάζουν στα μάτια τη δεσποινίδα Μαρία, που θα τους διηγηθεί ωραίες ιστορίες και θα τους κάνει το μάθημα παίζοντας.
Η δασκαλίτσα γράφει με την κιμωλία στο μαυροπίνακα την ιστορία του Αντρέα που φυτεύει λευκές και γαλάζιες ανεμώνες και τις ποτίζει μοναχός του. Οι λέξεις π ο τ ι σ τ ή ρ ι, λ ο υ λ ο ύ δ ι α, ν ε ρ ό, χ ώ μ α, είναι γραμμένες με μεγάλα γράμματα. Η δεσποινίς Μαρία τις διαβάζει δυνατά, χωρίζει κάθε συλλαβή, χαράζει γραμμές…
-Τι έκανε ο Αντρέας;
Τα παιδιά επαναλαμβάνουν
-Φύτεψε ανεμώνες κλπ.
Αυτή είναι η καινούργια μέθοδος…
Στα διαλείμματα όλα μαζί παίζουν μέσα σε ένα μεγάλο περιβόλι και φυτεύουν τις ανεμώνες «που φύτεψε ο Αντρέας»…
Οι περισσότερες ώρες της διδασκαλίας γίνονται στο ύπαιθρο. Οι δασκάλες δείχνουν στους μικρούς δυο παιδιά που παίζουν με την άμμο σε διάφορες πόζες και πρέπει τα παιδιά να ανακαλύψουν τις θέσεις που έχει το γόνατο, το πρόσωπο, τα χέρια. Τα συνηθίζουν από μικρά να νιώθουν την προοπτική, τη θέση που έχει κάθε πράγμα. Και η διδασκαλία αυτή δεν τα κουράζει, αλλά τα ευχαριστεί.
Στα διαλείμματα παίζουν στο περιβόλι δύο ολόκληρες ώρες…
Το σύστημα αυτό είναι θαυμάσιο, γυμνάζει τα παιδιά, αναπτύσσει τη φαντασία τους και τα διδάσκει πολλά πράγματα που δεν θα ξεχάσουν ποτέ επειδή εντυπώνονται στη μνήμη τους. Το παιδί είναι ενθουσιασμένο παίζοντας να σχηματίσει μια φράση, να ζωγραφίσει εκ του φυσικού ένα λουλούδι ή ένα ζώο, να κάνει ένα λογαριασμό εκ του προχείρου (αν αγοράσει τόσα μήλα ή ζαχαρωτά τι θα του στοιχίσουν) κτλ.
Και με αυτόν τον τρόπο σπουδάζει χωρίς να κουράζεται το μυαλό του.
Το λαϊκό αυτό νηπιαγωγείο έχει μια μεγάλη αίθουσα όπου τα παιδιά παίρνουν το πρόγευμά τους. Τα πιο μεγάλα, υπηρετούν στο τραπέζι με ενθουσιασμό…»
Δεν έχω ως στόχο να κάνω κριτικές ή συγκρίσεις. Το άρθρο δεν αναφέρεται άλλωστε σε μεθόδους διαχείρισης εντάσεων ή κρίσεων ή στο εάν υπάρχουν παιδιά που είναι "διαφορετικά" από αυτήν την ομοιομορφία που προσλαμβάνουμε ως αναγνώστες, αφού περιορίζεται στις πλευρές που ενθουσιάζουν την αρθρογράφο…
Έχω ατελείωτη αγάπη στο να ψάχνω «θησαυρούς» σε παλιά βιβλία και εφημερίδες…
Σε αυτό το άρθρο, μου αρέσει η φυσικότητα που τα παιδιά μαθαίνουν, μου δίνει την αίσθηση ότι δεν υπάρχει άγχος, ότι γίνονται πολλές επαναλήψεις των πραγμάτων που τα παιδιά μαθαίνουν, μια αίσθηση οικειότητας των ερεθισμάτων που χρησιμοποιούνται και απλά του ότι δεν υπάρχει η συνεχής αναζήτηση για κάτι πιο «φανταχτερό» ως εκπαιδευτικό ερέθισμα…
Οι ιδέες του να μαθαίνουν τα παιδιά μέσα από τη φυσική αλληλεπίδραση, δεν είναι τελικά τόσο καινούργιες όσο θέλουμε να παρουσιάζουμε τελικά… Αυτό που με ανησυχεί συχνά όμως, είναι, εάν στην εποχή μας, έχουμε πραγματικά τη διάθεση να μάθουμε στα παιδιά αρκετά πράγματα «από την αρχή»: να τους δώσουμε χρόνο για στοχασμό, χρόνο για να νιώσουν ασφαλή με όσα γνωρίζουν πριν τρέξουμε παρακάτω, χρόνο για αυτές τις επαναλήψεις των «αυτονόητων» πραγμάτων που τα αφήνουν για λίγο περισσότερο να είναι παιδιά…
«Αυτές τις μέρες, επισκέφθηκα ένα λαϊκό νηπιαγωγείο… Τα παιδάκια είναι καθισμένα σε μικρές ψάθινες καρέκλες και κοιτάζουν στα μάτια τη δεσποινίδα Μαρία, που θα τους διηγηθεί ωραίες ιστορίες και θα τους κάνει το μάθημα παίζοντας.
Η δασκαλίτσα γράφει με την κιμωλία στο μαυροπίνακα την ιστορία του Αντρέα που φυτεύει λευκές και γαλάζιες ανεμώνες και τις ποτίζει μοναχός του. Οι λέξεις π ο τ ι σ τ ή ρ ι, λ ο υ λ ο ύ δ ι α, ν ε ρ ό, χ ώ μ α, είναι γραμμένες με μεγάλα γράμματα. Η δεσποινίς Μαρία τις διαβάζει δυνατά, χωρίζει κάθε συλλαβή, χαράζει γραμμές…
-Τι έκανε ο Αντρέας;
Τα παιδιά επαναλαμβάνουν
-Φύτεψε ανεμώνες κλπ.
Αυτή είναι η καινούργια μέθοδος…
Στα διαλείμματα όλα μαζί παίζουν μέσα σε ένα μεγάλο περιβόλι και φυτεύουν τις ανεμώνες «που φύτεψε ο Αντρέας»…
Οι περισσότερες ώρες της διδασκαλίας γίνονται στο ύπαιθρο. Οι δασκάλες δείχνουν στους μικρούς δυο παιδιά που παίζουν με την άμμο σε διάφορες πόζες και πρέπει τα παιδιά να ανακαλύψουν τις θέσεις που έχει το γόνατο, το πρόσωπο, τα χέρια. Τα συνηθίζουν από μικρά να νιώθουν την προοπτική, τη θέση που έχει κάθε πράγμα. Και η διδασκαλία αυτή δεν τα κουράζει, αλλά τα ευχαριστεί.
Στα διαλείμματα παίζουν στο περιβόλι δύο ολόκληρες ώρες…
Το σύστημα αυτό είναι θαυμάσιο, γυμνάζει τα παιδιά, αναπτύσσει τη φαντασία τους και τα διδάσκει πολλά πράγματα που δεν θα ξεχάσουν ποτέ επειδή εντυπώνονται στη μνήμη τους. Το παιδί είναι ενθουσιασμένο παίζοντας να σχηματίσει μια φράση, να ζωγραφίσει εκ του φυσικού ένα λουλούδι ή ένα ζώο, να κάνει ένα λογαριασμό εκ του προχείρου (αν αγοράσει τόσα μήλα ή ζαχαρωτά τι θα του στοιχίσουν) κτλ.
Και με αυτόν τον τρόπο σπουδάζει χωρίς να κουράζεται το μυαλό του.
Το λαϊκό αυτό νηπιαγωγείο έχει μια μεγάλη αίθουσα όπου τα παιδιά παίρνουν το πρόγευμά τους. Τα πιο μεγάλα, υπηρετούν στο τραπέζι με ενθουσιασμό…»
Δεν έχω ως στόχο να κάνω κριτικές ή συγκρίσεις. Το άρθρο δεν αναφέρεται άλλωστε σε μεθόδους διαχείρισης εντάσεων ή κρίσεων ή στο εάν υπάρχουν παιδιά που είναι "διαφορετικά" από αυτήν την ομοιομορφία που προσλαμβάνουμε ως αναγνώστες, αφού περιορίζεται στις πλευρές που ενθουσιάζουν την αρθρογράφο…
Έχω ατελείωτη αγάπη στο να ψάχνω «θησαυρούς» σε παλιά βιβλία και εφημερίδες…
Σε αυτό το άρθρο, μου αρέσει η φυσικότητα που τα παιδιά μαθαίνουν, μου δίνει την αίσθηση ότι δεν υπάρχει άγχος, ότι γίνονται πολλές επαναλήψεις των πραγμάτων που τα παιδιά μαθαίνουν, μια αίσθηση οικειότητας των ερεθισμάτων που χρησιμοποιούνται και απλά του ότι δεν υπάρχει η συνεχής αναζήτηση για κάτι πιο «φανταχτερό» ως εκπαιδευτικό ερέθισμα…
Οι ιδέες του να μαθαίνουν τα παιδιά μέσα από τη φυσική αλληλεπίδραση, δεν είναι τελικά τόσο καινούργιες όσο θέλουμε να παρουσιάζουμε τελικά… Αυτό που με ανησυχεί συχνά όμως, είναι, εάν στην εποχή μας, έχουμε πραγματικά τη διάθεση να μάθουμε στα παιδιά αρκετά πράγματα «από την αρχή»: να τους δώσουμε χρόνο για στοχασμό, χρόνο για να νιώσουν ασφαλή με όσα γνωρίζουν πριν τρέξουμε παρακάτω, χρόνο για αυτές τις επαναλήψεις των «αυτονόητων» πραγμάτων που τα αφήνουν για λίγο περισσότερο να είναι παιδιά…
Χ. Κ.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου