Οι σύγχρονες οικογένειες, έχουν
διαφορετική μορφή και παραδόσεις από τις εκτεταμένες οικογένειες του
παρελθόντος. Ωστόσο, ο ρόλος των παππούδων, εξακολουθεί να λειτουργεί
συμπληρωματικά στη διαπαιδαγώγηση και στα πρότυπα που χρειάζονται τα παιδιά για
να μεγαλώσουν ισορροπημένα. Σημαντικό
σημείο αυτής της μοναδικής σχέσης είναι, η κάθε πλευρά να γνωρίζει το
διαφορετικό ρόλο της.
Οι γονείς, είναι εκείνοι που
παίρνουν την απόφαση για την απόκτηση των παιδιών τους και το πρόγραμμα της
οικογένειάς τους. Μέσα σε αυτό το πρόγραμμα, οι παππούδες επιθυμούν και
συστήνεται να έχουν χρόνο με τα εγγόνια τους. Στη διάρκεια αυτού του χρόνου, καλό είναι να υπάρχουν δραστηριότητες
που τα παιδιά θα κάνουν μαζί με τους παππούδες τους. Στην περίπτωση που οι
παππούδες βρίσκονται μακριά, οι σχέσεις προστατεύονται, κατά κάποιον τρόπο, από
πιθανές συγκρούσεις της καθημερινότητας, αλλά οφείλουμε να καλλιεργούμε τη
σχέση με τηλεφωνήματα, ακόμη και επικοινωνία χρησιμοποιώντας τα μέσα κοινωνικής
δικτύωσης, όπου θα μοιραζόμαστε ανακοινώσεις σε σχέση με τις δραστηριότητες των
παιδιών.
Από την άλλη πλευρά, όταν
βρισκόμαστε πολύ κοντά με τους παππούδες, είναι λάθος να θεωρούμε δεδομένο ότι
οι παππούδες έχουν την υποχρέωση να προσέχουν τα παιδιά σύμφωνα με το πρόγραμμα
των γονέων, αφού και οι παππούδες έχουν τις δικές τους ανάγκες για ξεκούραση
και αναψυχή. Σημαντικό σε αυτή τη σχέση
είναι, να υπάρχει κατανόηση και από τις δυο πλευρές και να εκφράζεται ευγνωμοσύνη.
Τα θέματα της οριοθέτησης των
παιδιών, ανήκουν στις ευθύνες των γονέων. Οι παππούδες, οφείλουν να σέβονται τη
ρουτίνα των παιδιών, κυρίως σε σχέση με το φαγητό και τον ύπνο κι όταν γίνονται
εξαιρέσεις στους κανόνες των γονέων, θα πρέπει αυτό να είναι σπάνιο, μην
γίνεται κρυφά από τους γονείς και να το αναφέρουν ενώπιον των γονέων και των
παιδιών: για παράδειγμα, εάν δώσουν στο παιδί δυο σοκολάτες αντί για μία, θα
πρέπει να διευκρινίσουν ότι αυτό είναι η «εξαίρεση» στον κανόνα των γονέων.
Επίσης, οι παππούδες, έχουν το
πλεονέκτημα να προσφέρουν μια τρυφερή αγκαλιά όταν οι γονείς είναι κουρασμένοι
από τη δουλειά τους και ένα «ελαφρυντικό», σε μια παιδική «αταξία». Όλα αυτά, θα πρέπει να γίνονται διακριτικά,
χωρίς να εκφράζεται αμφισβήτηση και συγκρούσεις μεταξύ παππούδων και γονέων
μπροστά στα εγγόνια και με δεδομένο ότι οι παππούδες επιφυλάσσουν αντίστοιχα «ελαφρυντικά»
και για τους γονείς.
Κάθε σχέση, χρειάζεται
συστηματική δουλειά. Σημασία έχει, να υπάρχει κλίμα συνεργασίας στην οικογένεια
και να εξασφαλίζουμε ασφάλεια και σταθερότητα στα παιδιά, ειδικά όταν είναι σε
μικρές ηλικίες. Μην ξεχνάμε, ότι η
ταυτότητα καθενός μας πρέπει να βασίζεται σε «γερές ρίζες» και να έχει θετικό
πρόσημο. Επίσης, κάθε άτομο, έχει ανάγκη να γνωρίζει για το παρελθόν και την
καταγωγή του και να μπορεί να βρει αξία σε αυτό. Εξίσου ουσιώδες είναι, να
διατηρούμε με φροντίδα τα μέρη και τους λόγους που συναντιόμαστε, να μην
βλέπουμε σαν κάτι «βαρετό» τις οικογενειακές συναντήσεις αλλά να τους δίνουμε
ξεχωριστό νόημα κάθε φορά και να ενθαρρύνουμε τη συμμετοχή όλων σε αυτές.
Κανείς δεν είναι «τέλειος» και
συνεχώς παρουσιάζονται νέες ευκαιρίες βελτίωσης και επιμόρφωσης στους ρόλους
μας, αλλά μπορούμε, με λίγη καλή διάθεση και αρκετή δουλειά, να πούμε ότι, σε
γενικές γραμμές, θα λειτουργήσουμε ως ένας αρκετά καλός γονιός, παππούς,
γιαγιά…
Αυτό το άρθρο, βασίζεται σε ιδέες
που παρουσιάστηκαν σε προγραμματισμένες ομιλίες των υπηρεσιών που προσφέρει η
ΔΗΚΑΔΙΜΕ στα ΚΑΠΗ Ψαχνών, Καστέλας, Μακρυκάπας και Πολιτικών το διάστημα
23-27/1.
Χριστίνα Καλαβρή, ψυχολόγος-εγκληματολόγος,
σε συνεργασία με τη Νίκη Καραγκούνη, κοινωνική ανθρωπολόγο.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου