Σκέφτομαι Θετικά αλλά... Ρεαλιστικα!

Η αισιοδοξια παρουσιάζεται ως πασπαρτου, ανοίγοντας τις πόρτες στην προσωπική ευημερία και ταυτιζεται με τις "θετικες", ιδίως τις λειτουργικες, σκεψεις. Μπορεί να παρουσιάζεται ως αναγκη, ως προϋπόθεση ψυχικης αλλα και σωματικης υγειας και κάποιες φορές να φαίνεται ότι επιβάλλεται σχεδον ως υποχρέωση του ατόμου. Αντίθετα (και επιβεβαιωνοντας τα παραπανω), η απολυτη έλλειψη της μπορεί να είναι δείγμα κάποιας ψυχικής διαταραχής, οποτε και χρειάζεται μια συστηματική και πολυεπιπεδη προσεγγιση προκειμένου να αποκατασταθει ο σωστός τρόπος σκεψης.
Ενας επιπλεον σημαντικός τομέας εφαρμογής των θετικών η "σωστων" σκέψεων είναι η βελτίωση των σχέσεων μας με τους άλλους. Στη δεύτερη περίπτωση βέβαια, είναι απαραίτητο, η εφαρμογή των θετικών σκεψεων να διαπνεεται απο την πίστη στην εμφυτη καλοσύνη των ανθρώπων παραμένοντας οπωσδήποτε ρεαλιστικη.
Το θέμα όμως  με τις σκέψεις,  τοσο εκεινες που αφορούν τους άλλους,  όσο κι αυτές  για τον εαυτό,  είναι οτι εμπεριέχουν προβλέψεις. Βασισμένες σε βιαστικα συμπεράσματα,  αρνητικές κατα κανονα, σκέψεις, είναι πολυ πιθανό με την επανάληψη τους να ριζωσουν βαθιά ανάμεσα στις βασικές πεποιθήσεις μας, να αποτελέσουν ιδεολογιες και πρότυπα συμπεριφοράς, επηρεαζοντας με τη σειρα τους και τις στάσεις των αλλων προς εμάς, δημιουργώντας τελικά αυτοεκπληρουμενες "πραγματικοτητες", όπως μας αναλυουν οι θεωρίες της κοινωνικής ψυχολογίας...

Γενικα,τι πρέπει να έχουμε υπόψη για τις θετικές σκεψεις;

• Ότι πανω απο ολα πρεπει να ειμαστε ειλικρινεις με τον εαυτό μας και τους αλλους: δεν είναι απαραίτητο οτι υπαρχουν πάντα και παντου θετικές όψεις.
• Ότι τεινουμε να κάνουμε θετικες αποδόσεις σε ατομα με τα όποια έχουμε κοινές υπαγωγες, συνεπώς πρέπει να ασχοληθουμε ακομη περισσότερο με όσα μας φαίνονται "φυσικά" για τους " αλλους" και να αναδεικνυουμε τις όψεις που είναι διαφορετικές από αυτές που έχουμε συνηθισει (διαδικασία  που προϋποθέτει περισσοτερη εγρηγορση).
• Ότι υπάρχουν τυποι "γνωσιακων" σφαλμάτων που " υποσκαπτουν" τις λειτουργικές σκέψεις ,  δηλαδή σκέψεις των οποίων αρκετές φορές δεν έχουμε καν επίγνωση και οι οποίες επηρεάζουν τις συμπεριφορές μας: π.χ. η ταση μας να παραβλεπουμε τη σημασία των θετικών και να μεγαλοποιουμε τα αρνητικά στοιχεία, η ταση μας να βγαζουμε συμπεράσματα για τις σκέψεις και τα συναισθήματα των άλλων,  η τάση μας να κατηγορουμε τον εαυτό μας η τους άλλους για τις αποτυχίες. Η επεξεργασία και διαχείριση των σκεψεων αυτών είναι αντικείμενο της γνωσιακης-συμπεριφοριστικης ψυχοθεραπειας κι αφορά τις επιπτωσεις τους στην αυτοπεποίθηση, το θυμο, το στρες κ.α.
• Ότι δεν γίνεται να αλλαξουμε τρόπο σκέψης χωρις μεγάλη προσπάθεια.  Εδω μπορούμε να παραβαλουμε τον Αριστοτέλη,  ο οποιος κανει λόγο για τον εθισμο στις "μεσοτητες" δεδομενου οτι οι αρετες αποκτωνται με μοχθο. 

Χριστίνα Καλαβρη