Μαλλον θα ανθισουν όλα μαζί! Ένα παράδειγμα του πως τα εξωτερικά γεγονότα επηρεάζουν τις σκεψεις για τον εαυτό

Τον τελευταίο καιρό,  έχοντας αρκετό ελεύθερο χρόνο και μεγαλύτερο μπαλκόνι, ξεκινησα ενθερμα και με ενθουσιασμό να ασχολούμαι με τα φυτά,  ψάχνοντας ο,τι φυτο μου έκανε εντύπωση σε κήπους που έβλεπα. Ειχα θεσει εναν νορμαλ περιορισμο στον εαυτο μου, οσον αφορα το να δειξω αυτοσυγκρατηση ωστε να μην βρεθω ξαφνικά ούτε με πολλές ευθύνες, ούτε με υπερβολικό κόστος. Έτσι, αρχισα να παιρνω ενα νέο φυτο την εβδομάδα,  να το παρατηρω, να ασχολουμαι μαζι του...
Η απογοήτευση μου ήταν μεγάλη,  όταν, με τη σειρά,  άρχισαν να ξεραινονται οι ακρουλες απο τα φύλλα τους ( και στα φυτά εξωτερικού χώρου και σε εκείνα εσωτερικού) . Ρωτησα πιο παλιές απο μενα νοικοκυρες και μου ειπαν οτι εφταιγε το πολυ νερό,  ένας φίλος μου γεωπονος μου ειπε οτι θελουν βιταμίνες και λίπασμα, επισης αλλαξα χώμα και τους εριξα ακόμη και ...καφέ! Τελικα, καποια κατέληξαν τελειως κουφια, ενω σε καποια άλλα εχω καταφέρει να δώσω παράταση κλαδευοντας τα κακην κακώς... Παρόλα αυτά,  επιβεβαιωνοντας οτι είμαι επιμονη, εχω συνεχίσει να αποκτω καινούργια φυτα  και γλαστρες στον ιδιο ρυθμό!
Σήμερα το πρωί εμεινα εκπληκτη βλέποντας ταυτόχρονα ολα μου τα λουλούδια ανθισμενα και τους σπόρους που ειχα φυτεψει να εχουν ξεπροβαλει!
Που θελω να καταληξω;

Θελω να πω οτι ετσι είναι η ζωή! Κάποιες φορές φαίνεται σαν να μην ευδοκιμουν οι κοποι μας ακόμη και σαν να μην αρκεί η αγαπη κι η αφοσίωση μας, αλλά είναι που όλα τα πράγματα θέλουν κατι παραπάνω: θελουν το χρόνο τους!
Τι σημασία έχει τι είχε φταιξει; Μπορεί να ήταν αιτία η υπερβολική μου ενασχόληση μαζι τους και τοσον καιρό δεν έλεγαν να παρουν τα πανω τους, μπορεί να βοηθησε απλά ο υγρος καιρός των τελευταιων ημερών...
Όμως το δικο μου λάθος ειναι ότι είχα αρχίσει να αμφισβητω τον εαυτό μου και τις ικανότητες μου, λέγοντας στους γνωστούς μου που, μαθαινοντας για το νεο μου χομπυ, έσπευσαν να μου χαρισουν λουλούδια, οτι ειμαι "ξεροχερα"! Και μάλιστα,  πρόλαβε και ριζωσε τόσο βαθεια αυτη η πεποίθηση μέσα μου, που της "φορτωσα" κι ολα τα " δεινά " της ύπαρξής μου, όλες τις αναβολες της τελευταίας χρονιάς,  όλες τις ανασφαλειες...
Το παράδειγμα είναι απλοικο και καπως υπερβολικα διατυπωμενο βέβαια,  ωστόσο μεταφέρει το μήνυμα που πηρα κι εγω: αν σε τοσο προφανή θέματα,  χανουμε τόσο εύκολα την εμπιστοσύνη στον εαυτό μας και στις πράξεις μας, φανταστειτε πόσο πολυπλοκη ειναι αυτη η διαδικασία στις συναισθηματικα φορτισμενες σκεψεις. Αρκει μονο να κατηγορησουμε τον εαυτο μας σε κατι που τελικά ηταν συμπτωση και πιθανόν, δηλαδη, να μην εξαρτάται και καθόλου από μας, για να στηριχθει μια θεωρία για τον εαυτό ( η αντίστοιχα για τους άλλους) ...
Καλύτερα λοιπόν να παίρνουμε υποψη περισσότερα δεδομένα αλλά και να μην χανουμε την πίστη οτι συνήθως, ένα πρωι σαν ολα τα άλλα, ανθιζουν όλα μαζι!
Χ.Κ.