Γίνεται...;

Γίνεται…

…να υπάρχουν ζωές μόνο με «σωστές» επιλογές;

…να μην πονάνε οι αποχωρισμοί;

…τα παιδιά να είναι μόνο ευτυχισμένα και να μην ραγίσει ούτε ένα γυαλάκι στον κόσμο τους;

…να μην κοιτάζουμε ποτέ πίσω;

…να είναι «τέλειοι» όλοι αυτοί με τους οποίους θα έρθουμε σε επαφή στη ζωή μας;

…να μείνουν τα πάντα σε …«εργοστασιακή» κατάσταση;

Μπορούμε όμως, να ελπίζουμε στις λιγότερες δυνατές απώλειες σε κάθε κατάσταση, στο ότι αρκεί έστω ατομικά να αλλάξουμε κάτι, στο ότι για κάποιους είμαστε οι «σούπερ-ήρωες», που κρέμονται από τα χείλη μας και νιώθουν ασφάλεια μόνο στην αγκαλιά μας, στο ότι θα υπάρχει ένα χέρι, όσο βάθος κι αν έχει το τούνελ, στο ότι βαδίζουμε σε δρόμους που έχουν βαδίσει κι άλλοι πριν από εμάς και κυρίως στο ότι, σε αυτό το μυστηριώδη μπλε πλανήτη, κάθε μέρα, θα υπάρχουν λουλούδια που ανθίζουν…

Μια αρνητική κατάσταση, μπορεί να συμβαίνει ή να επαναλαμβάνεται, επειδή ζητά απαντήσεις, ζητά να αποκαλύψει ένα πραγματικό νόημα και να μας δώσει την ευκαιρία να τη δούμε όντας πιο εξελιγμένοι, σε ένα διαφορετικό ρόλο, να τη βάλουμε στις πραγματικές της διαστάσεις, να την εξηγήσουμε, να τη λησμονήσουμε, να σβήσουμε το φόβο, να επανορθώσουμε, να συγχωρήσουμε ή να κρατήσουμε τελικά απόσταση…

Δεν χρειάζονται τα γενικά ρητά τόσο όσο η δράση. Τα σημάδια μας, ίσως και να είναι η δύναμη μας… Μα αν ήταν έτσι, τότε θα επιθυμούσαμε να κρατήσουμε και τα εγκαύματα από …το «μάτι» της κουζίνας…

Τα σημάδια, είναι για να επουλώνονται σιγά-σιγά, κι αυτό που μένει, είναι τα διδάγματα για να αποφεύγουμε ό,τι είναι σαν αυτό που μας προκάλεσε τον πόνο.

Τι ζητάμε όλοι στη ζωή μας; Να αποφύγουμε το «κακό». Να μην τύχει σε ’μας…

Γίνεται;

Αν ήταν έτσι, θεωρητικά θα έπρεπε να μπορούσαμε να το εξαφανίσουμε όλο και μονομιάς…

Αυτό που «γίνεται», είναι μόνο να προσέχουμε, να φροντίζουμε ο ένας τον άλλο, να είμαστε ενωμένοι, να προσπαθούμε να βλέπουμε πάντα κάτι θετικό, να είμαστε οι εαυτοί μας… Κάθε μέρα κάτι αλλάζει, όμως, αν ξέρουμε καλά τους εαυτούς μας κι αν σταματήσουμε για λίγο τον κύκλο των αρνητικών σκέψεων, μόνο για να πάρουμε μια ανάσα, θα δούμε ότι το μεγαλύτερο μέρος του «φόβου» μας, βασίζεται τελικά σε «μύθους»… Τα πάντα αφήνουν «σημάδια». Μα οι ωραίες στιγμές, είναι αυτές που μένουν και είναι οι απλές, καθημερινές και ξένοιαστες… κάτι σαν ανάπαυλα στη «μάχη»…

Ας πάμε από την αρχή λοιπόν… Γίνεται…

…μαζί να μην κάνουμε αλλά χώρια να μην μπορούμε;

…να μην υπάρχουν μυστικά και γκρίζα σύννεφα μεταξύ μας;

…να λέμε ό,τι νιώθουμε και να νιώθουμε ό,τι λέμε;

…να παραμένουμε λογικοί και ψύχραιμοι αλλά να δίνουμε περισσότερες αγκαλιές;

…να μπορούμε μαζί να ξεπεράσουμε σχεδόν τα πάντα;

Χ. Κ.