Τα "δεδομένα"...

Γίνεται να είμαστε "ευγνώμονες" και "αισιόδοξοι" με όσα συμβαίνουν γύρω μας;
Πράγματι, καθημερινά χάνουμε κάτι, καθημερινά αμφιβάλλουμε, καθημερινά συμβαίνουν δυσάρεστα πράγματα και υπάρχουν δράστες που μένουν ατιμώρητοι. Καθημερινά όμως, στον αγώνα της ζωής, συμβαίνουν και όμορφα πράγματα, παρουσιάζονται "δεύτερες ευκαιρίες", ακόμη και σε όσους μπορεί να είχαν πάψει να τις περιμένουν ή σε κάποιους που πιστεύαμε ότι μπορεί και να μην τις "άξιζαν"... Δεν είναι όμως, αυτό, ελπίδα, για όλους; Δύσκολο να πεις αν υπάρχει κάποιο κρυμμένο νόημα, κάποιο βαθύτερο σχέδιο... Θα ξεπερνούσε τις εμπειρίες μας, τη διάρκεια της ζωής μας μια τέτοια απάντηση.

Αυτές τις μέρες, ετοίμαζα ένα άρθρο για την "ευγνωμοσύνη". Μου φάνηκε κάπως "χαζοχαρούμενο" να το αναρτήσω. Ίσως και να μην είχα να προσθέσω κάτι τελικά, αφού υπάρχουν κι άλλοι, αξιόλογοι άνθρωποι, που έχουν γράψει για την "ευγνωμοσύνη". Άλλωστε είναι ακόμη μια από εκείνες τις φορές που το "δέος" απέναντι σε ό,τι δεν μπορούμε να ελέγξουμε, ξεπερνά αυτά που μπορούν να λεχθούν και να είναι αρκετά, ικανοποιητικά, καθησυχαστικά.

Αυτό που θα παραθέσω μόνο, είναι οι σκέψεις σχετικά με αυτά που θεωρούμε "δεδομένα": αφενός, τα "δεδομένα" ευχάριστα πράγματα που συμβαίνουν ή που έχουμε, αυτά τα οποία χρειάζεται να αναγνωρίσουμε τώρα, χθες, αύριο... Κι όση προσπάθεια κι αν κάνουμε για να τα αξίζουμε, πάλι δεν ξέρουμε πότε και για πόσο θα έρθουν. Ή το "δεδομένο" ότι θα "δικαιωθεί" τελικά, αυτός που είναι "καλός" ή "αθώος". Η προσπάθεια δεν σταματά, όταν κάτι είναι "δεδομένο"... Αφετέρου, οι αρνητικές προβλέψεις, ως κάτι επίσης "δεδομένο": Κάπως πρέπει να σταματά ο φαύλος κύκλος της βίας, δεν μπορεί να είναι "δεδομένο" ότι θα κλιμακώνεται, ότι όλα θα γίνουν, αργά ή γρήγορα, "χάος"...

Χ. Κ.