Αυτοπεποίθηση σε στέρεες βάσεις!

Αν η πραγματική αυτοπεποίθηση, αναφέρεται τελικά σε μια "τελειότητα" του να συμφιλιωθεί κανείς με τον εαυτό του και, αυτή η "τελειότητα", έγκειται τελικά στο να είναι και απλός, προσηνής, και γενναιόδωρος με τους άλλους, όπως λένε οι πιο σοφοί από εμάς, τότε είναι μια ακόμη πιο ενδιαφέρουσα, βασική αρετή κι όχι μια "ρηχή" εντύπωση για τον εαυτό, καθώς συμβαδίζει με τη γνώση, την αξιοπρέπεια και την αυτοκυριαρχία. 

Πολλά θα ακούσει κανείς για την "αυτοπεποίθηση" και τη σημασία του να νιώθεις καλά με τον εαυτό σου, να μπορείς να διαχειριστείς τα δυνατά (και τα λιγότερο δυνατά) στοιχεία σου και να έχεις μια καλή θέση στον περίγυρό σου... Είναι αρκετό όμως, να επαναλαμβάνουμε καθημερινά στον εαυτό μας το πόσο "ξεχωριστοί" είμαστε (εμείς και οι δικοί μας άνθρωποι...) ώστε να "χτίσουμε" αυτό που λέμε "αυτοπεποίθηση"; Και υπό ποιες συνθήκες η αυτοπεποίθηση γίνεται ακόμη και ..."επικίνδυνη";

Μιας και πολύ συχνά κάνουμε λόγο για τις πεποιθήσεις, ως βαθιές πίστεις που επηρεάζουν τις σκέψεις, τις στάσεις, τις συμπεριφορές, σε αυτό το άρθρο συγκεντρώνουμε μερικές παρατηρήσεις για την αυτοπεποίθηση, ως την εμπιστοσύνη στον εαυτό, τη βαθύτερη πίστη ότι μπορούμε να καταφέρουμε ό,τι θέλουμε. Πρώτα απ' όλα όμως, οφείλουμε να τονίσουμε ότι, αν και όλες οι συμβουλές είναι καλές, η αυτοπεποίθηση χτίζεται μόνο με πράξεις.

Ορισμοί και χαρακτηριστικά της αυτοπεποίθησης:
Σοφές φράσεις για την αυτοπεποίθηση αναφέρονται επίσης:

• στο να γνωρίζουμε τον εαυτό μας, 
• να είμαστε ο εαυτός μας χωρίς να φοβόμαστε την κριτική των άλλων, 
• να μην αφήνουμε κανέναν να μας μειώνει (εδώ δεν εννοούμε τις ...βίαιες διεκδικήσεις του δίκιου μας!), 
• να εκφράζουμε τα συναισθήματά μας, 
• στη γενναιότητα, το θάρρος και την αυτοκυριαρχία, 
• στο ότι, αυτός που νιώθει καλά με τον εαυτό του, είναι καλός, ευγενικός και γενναιόδωρος με τους άλλους,
• ότι ξέρει τα όριά του, παραδέχεται τα λάθη του και μπορεί να πει "δεν  ξέρω"
• (επομένως, ενδέχεται, η άλλη όψη του νομίσματος της να σχετίζεται και με την οριοθέτηση),
• ότι αυτός που έχει αυτοπεποίθηση εμπνέει εμπιστοσύνη, 
• ότι έχει συνειδητοποιήσει ότι η ζωή είναι αγώνας κι αυτό του δίνει θάρρος αντί να τον απογοητεύει, 
• ότι η αυτοπεποίθηση χρειάζεται όραμα, σχέδιο, έμπνευση και καμιά φορά λίγη "τρέλα",
• ότι είναι μεταδοτική, 
• ότι κάποιες φορές είναι σιωπηλή,
• ότι είναι δύναμη.

Αυτοπεποίθηση με πράξεις:
Για την ακρίβεια, δεν συνάντησα καμιά σοφή φράση που να λέει για το αν η αυτοπεποίθηση τελικά διδάσκεται ή το με ποιον τρόπο τη μαθαίνουμε...
Προφανώς,η αυτοπεποίθηση βασίζεται σε πράξεις και επιβεβαιώνεται καθημερινά, έχοντας συνείδηση του πόσο δύσκολο είναι, να εντοπίζουμε συνεχώς τα στοιχεία εκείνα που μας καθιστούν υπεύθυνους, αυτόνομους και καλούς, αντί να επαναλαμβάνουμε αόριστες φιλοφρονήσεις στον εαυτό μας και στα δικά μας άτομα και να συμπεριφερόμαστε απλά και φυσικά για κάθε μας "κατάκτηση", χωρίς να επιδιώκουμε "τυμπανοκρουσίες" για όλα αυτά...

Αν η πραγματική αυτοπεποίθηση, αναφέρεται τελικά σε μια "τελειότητα" του να συμφιλιωθεί κανείς με τον εαυτό του και, αυτή η "τελειότητα", έγκειται τελικά στο να είναι και απλός, προσηνής, και γενναιόδωρος με τους άλλους, όπως λένε οι πιο σοφοί από εμάς, τότε είναι μια ακόμη πιο ενδιαφέρουσα, βασική αρετή κι όχι μια "ρηχή" εντύπωση για τον εαυτό, καθώς συμβαδίζει με τη γνώση, την αξιοπρέπεια και την αυτοκυριαρχία. 

Απλοί τρόποι, για να νιώθουμε αυτοπεποίθηση και να την επιφυλάσσουμε για τους δικούς μας ανθρώπους, είναι:

• να αναφερόμαστε σε παραδείγματα του πόσο ξεχωριστό είναι κάτι που έχει ή κάνει κάποιος,
• να κάνουμε λόγο για τα θετικά πράγματα,
• να μην προχωράμε σε αρνητικούς χαρακτηρισμούς αλλά να προσπαθούμε να δούμε κάτι συνολικά καλό και με αξία στον εαυτό και στους άλλους,
• να ξεχωρίζουμε ως σημαντικές συγκεκριμένες στιγμές, επιφυλάσσοντας μικρές "εκπλήξεις" στον εαυτό μας και στους γύρω μας,
• να μιλάμε για τα σχέδια μας σήμερα, αφού αύριο είναι μια άλλη μέρα,
• να μοιραζόμαστε σκέψεις, πράγματα, συναισθήματα,
• να δοκιμάζουμε, να πειραματιζόμαστε, να δείχνουμε εγγύτητα και εμπιστοσύνη,
• να τολμάμε ό,τι πιστεύουμε ότι αξίζει,
• να μην σταματάμε να μαθαίνουμε,
• να παραδεχόμαστε, να αναγνωρίζουμε τις ευθύνες μας και να προσπαθούμε να αλλάζουμε ό,τι αποδεικνύεται "λάθος",
• να συγχωρούμε,
• να σκεφτόμαστε περισσότερο για τις πράξεις μας
• και να προτιμούμε γενικά το καλωσόρισμα από την απόρριψη.

Αν η αυτοπεποίθηση ήταν "εμπορική πράξη"...
Και να θυμάστε πάντα ότι τα πράγματα είναι απλά: Το να "πουλήσεις" ένα "προϊόν" βασίζεται σε αποδείξεις... Δεν αρκεί να επαναλαμβάνεις γενικές φράσεις ως προσόντα. Και επειδή έχω παρακολουθήσει σεμινάρια πωλήσεων, δεν βγάζω ποτέ από το μυαλό μου ότι "πρέπει να συνεχίζεις να "πουλάς" κάτι, ακόμη και αφού το έχεις "πουλήσει"", αυτό, για μένα, σημαίνει ότι, πρέπει να έχεις βρει τον τρόπο να πιστέψεις στα προσόντα (πολλά ή λίγα) που επιλέγεις να αναδείξεις (αφού κατά κάποιον τρόπο ταυτίζεσαι με το "προϊόν"), αλλά και να σέβεσαι αυτόν που βλέπει τα προσόντα αυτά με τον τρόπο που εσύ του προτείνεις. Θα συμπλήρωνα ότι, για να είναι "επιτυχημένη", βασικό είναι να είναι όλες οι πλευρές (σε γενικές γραμμές) ικανοποιημένες (δηλαδή να νιώθουν ανωτερότητα) από αυτήν την "πώληση".

Αν ο εαυτός μας και οι πίστεις μας έχουν πολλά επίπεδα, τότε "ιδανικό" θα ήταν το σημείο εκείνο στο οποίο η αυτοκριτική μας είναι δημιουργική: να αποδεχόμαστε δηλαδή, στον ίδιο βαθμό, τα δυνατά και τα λιγότερο δυνατά σημεία μας, να παραμένουμε ειλικρινείς όταν προωθούμε τα προσόντα μας και να διατηρούμε την αισιοδοξία μας...

Ίσως, κατά τη γνώμη μου, η αυτοπεποίθηση να ξεκινά και να τελειώνει στην παρακάτω ευφυή φράση:
"Η πιο σπουδαία εμπορική πράξη στη ζωή είναι να πουλήσεις τον εαυτό σου στον εαυτό σου"
Maxwell Maltz, 1899-1975, Αμερικανός συγγραφέας αυτοβοήθειας (πηγή της φράσης: "Γνωμικολογικόν" στο λήμμα "αυτοπεποίθηση")

Χριστίνα Καλαβρή,
ψυχολόγος-εγκληματολόγος