Περίπου όταν φτάνει κανείς εκεί γύρω στα τριάντα, βιώνει για πρώτη φορα, πώς είναι αυτό που οι άλλοι λένε "σοφία". Δεν αναφέρομαι σε "σωστές", αντί για "λανθασμένες" συμπεριφορές, στάσεις, γνώμες, ουτε και στο κατά πόσο έχει κάποιος τη δυνατότητα να είναι αντικειμενικός, συνεπης και μετρημενος, άλλωστε αυτα δεν είναι, τελικα, θέμα ηλικίας. Με τη λέξη "σοφία", θέλω να περιγραψω, τη συσσωρευμενη και συστηματική γνώση του πώς τα πράγματα θα γίνονται με τον καλύτερο, για όλες τις πλευρές, τρόπο.
Η δική μου εμπειρία, δουλεύοντας κατ΄ επιλογή, εδω και μια δεκαετία, σκληρα, όσον αφορά το κομμάτι της απόκτησης γνώσεων, μόνη, μου αποκάλυψε οτι, η εφαρμογη των ιδεων στην πραξη, περνα απαραιτητως απο το δρόμο της συνεργασίας.
Κι εννοώ, το δρόμο της εμπιστοσύνης. Όσο πετυχημένο κι αν είναι κάτι που θα κάνει κάποιος μόνος του, όσο ευστοχο κι αν είναι αυτό που θα πει, εάν δεν πραγματοποιηθεί επικοινωνία κι αν αυτό δεν εξεταστει απο διαφορετικές πλευρές, κάτι που, όσο δίκαιο κι αν είναι, δεν μπορεί να το φέρει ένα άτομο εις πέρας, τότε το προιον, αυτης της προσπαθειας, δεν θα έχει τα καλύτερα δυνατα αποτελέσματα. Ο διάλογος, όταν γίνεται με ισότητα, έχει καταλυτική δράση στον εντοπισμο και στην επίλυση των προβλημάτων.
Κι αν η αρχή των συνεργατικων προσπαθειών, συχνά μπορεί να συναντά αμηχανια, ελλείψεις, κριτικές και δημιουργικες συγκρούσεις, αυτό δεν είναι κάτι εντελώς "τρομακτικο". Θα συστηνα, μάλιστα σε όλους, να συνεχίζουν την προσπάθεια επειδή, λιγακι πιο μετα, το τοπίο ξεκαθαριζει... Θυμάμαι τον εαυτό μου, εδω και καιρό, να προσπαθω να συγκροτησω τις γνώσεις και τις ιδέες διαφορετικών πλευρών, παίρνοντας το ρολο εμψυχωτριας:
Ο ηθοποιός Χιου Γκραντ, στην ταινία "Μια βραδιά στο Νοτινγκ Χιλ", προσπαθώντας να προσεγγισει την αγαπημένη του, η οποία ειναι ντιβα του Χόλιγουντ, μπαινοντας σε μια συνέντευξη της και παριστανοντας το δημοσιογράφο του περιοδικού "Αλογα και Λαγωνικα", κάνει μια σειρά από αφελεις ερωτήσεις στη σταρ, σχετικά με το εαν υπήρχαν άλογα η λαγωνικα στην ταινία της...
Αναφέρω εδώ, το συγκεκριμένο χιουμοριστικο, σκηνικό, επειδή νιωθω σαν να βρισκομαι στη θέση του Χιου Γκραντ, διεξαγοντας, δηλαδη, μια παράξενη συνέντευξη, κάθε φορά που προσπαθώ να αναπτυξω οικειοτητα, να βοηθήσω σε κάποιον συντονισμό και να "χτισω" μια νέα συνεργασία. Σε αυτά τα συναισθήματα αμηχανιας, ωστόσο, με κατευθύνει η βαθύτερη πίστη μου ότι θα ανακαλυψουμε τελικα, κοινά σημεια, στόχους, ενδιαφέροντα. Επισης, πιστεύω, ότι οι δεξιότητες συνεργασίας είναι προσόντα που μαθαίνονται... Και οι βαθυτερες πίστεις, πάντοτε βρίσκουν τον τρόπο να επιβεβαιωνονται...
Η ομαδική δουλειά λοιπόν, είναι η καλύτερη δουλειά, επειδή μπορείς να κυνηγησεις υψηλοτερους στόχους, βρίσκεις απαντήσεις σε θέματα ταυτότητας, υπάρχει ισορροπία απόψεων η οποία προκύπτει από ζυμωσεις και μπορείς να επιλύσεις προβλήματα χωρίς να απορρίψεις τα πρόσωπα.
Χ. Κ.
Η δική μου εμπειρία, δουλεύοντας κατ΄ επιλογή, εδω και μια δεκαετία, σκληρα, όσον αφορά το κομμάτι της απόκτησης γνώσεων, μόνη, μου αποκάλυψε οτι, η εφαρμογη των ιδεων στην πραξη, περνα απαραιτητως απο το δρόμο της συνεργασίας.
Κι εννοώ, το δρόμο της εμπιστοσύνης. Όσο πετυχημένο κι αν είναι κάτι που θα κάνει κάποιος μόνος του, όσο ευστοχο κι αν είναι αυτό που θα πει, εάν δεν πραγματοποιηθεί επικοινωνία κι αν αυτό δεν εξεταστει απο διαφορετικές πλευρές, κάτι που, όσο δίκαιο κι αν είναι, δεν μπορεί να το φέρει ένα άτομο εις πέρας, τότε το προιον, αυτης της προσπαθειας, δεν θα έχει τα καλύτερα δυνατα αποτελέσματα. Ο διάλογος, όταν γίνεται με ισότητα, έχει καταλυτική δράση στον εντοπισμο και στην επίλυση των προβλημάτων.
Κι αν η αρχή των συνεργατικων προσπαθειών, συχνά μπορεί να συναντά αμηχανια, ελλείψεις, κριτικές και δημιουργικες συγκρούσεις, αυτό δεν είναι κάτι εντελώς "τρομακτικο". Θα συστηνα, μάλιστα σε όλους, να συνεχίζουν την προσπάθεια επειδή, λιγακι πιο μετα, το τοπίο ξεκαθαριζει... Θυμάμαι τον εαυτό μου, εδω και καιρό, να προσπαθω να συγκροτησω τις γνώσεις και τις ιδέες διαφορετικών πλευρών, παίρνοντας το ρολο εμψυχωτριας:
Ο ηθοποιός Χιου Γκραντ, στην ταινία "Μια βραδιά στο Νοτινγκ Χιλ", προσπαθώντας να προσεγγισει την αγαπημένη του, η οποία ειναι ντιβα του Χόλιγουντ, μπαινοντας σε μια συνέντευξη της και παριστανοντας το δημοσιογράφο του περιοδικού "Αλογα και Λαγωνικα", κάνει μια σειρά από αφελεις ερωτήσεις στη σταρ, σχετικά με το εαν υπήρχαν άλογα η λαγωνικα στην ταινία της...
Αναφέρω εδώ, το συγκεκριμένο χιουμοριστικο, σκηνικό, επειδή νιωθω σαν να βρισκομαι στη θέση του Χιου Γκραντ, διεξαγοντας, δηλαδη, μια παράξενη συνέντευξη, κάθε φορά που προσπαθώ να αναπτυξω οικειοτητα, να βοηθήσω σε κάποιον συντονισμό και να "χτισω" μια νέα συνεργασία. Σε αυτά τα συναισθήματα αμηχανιας, ωστόσο, με κατευθύνει η βαθύτερη πίστη μου ότι θα ανακαλυψουμε τελικα, κοινά σημεια, στόχους, ενδιαφέροντα. Επισης, πιστεύω, ότι οι δεξιότητες συνεργασίας είναι προσόντα που μαθαίνονται... Και οι βαθυτερες πίστεις, πάντοτε βρίσκουν τον τρόπο να επιβεβαιωνονται...
Η ομαδική δουλειά λοιπόν, είναι η καλύτερη δουλειά, επειδή μπορείς να κυνηγησεις υψηλοτερους στόχους, βρίσκεις απαντήσεις σε θέματα ταυτότητας, υπάρχει ισορροπία απόψεων η οποία προκύπτει από ζυμωσεις και μπορείς να επιλύσεις προβλήματα χωρίς να απορρίψεις τα πρόσωπα.
Χ. Κ.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου