Πράγματι, οι ψυχές έχουν τους δικούς τους χρόνους...
Διαχειρίζονται τον πόνο και τα κενά τους με τους δικούς τους "κανόνες"... "Φιλτράρουν" τα γεγονότα στη βάση πίστεων και περασμένων γεγονότων, μετρώντας τα με συναισθήματα και αξιολογώντας τα με πιο ουσιαστικές αξίες, ανεξάρτητα από αυτό που στις επικοινωνιακές διαδικασίες συνηθίζουμε να ονομάζουμε "διαχείριση", που συχνά στοχεύει μόνο επιφανειακά στις "εντυπώσεις"...
Δεν μπορείς να γνωρίζεις πόσο θα διαρκέσει η ηρεμία πριν την καταιγίδα...
...Και το κάθε χρώμα που βλέπουμε, έχει το αντίθετο μετείκασμα όταν κλείνουμε τα μάτια...
Μάλλον δεν έχει και τόση σημασία, τελικά, η "εικόνα"...
Την επόμενη φορά, λοιπόν, που θα διαχειριστούμε μια ψυχολογική κατάσταση που περιλαμβάνει αρνητικά συναισθήματα (εννοώ από αυτά που είναι αποτελέσματα "παραμορφωμένων" και "υπερβολικών" σκέψεων κι όχι εκείνα που έχουν σοβαρές αιτίες), όταν θα έρθει η ώρα να αξιολογήσουμε πόσο αποτελεσματική ήταν αυτή μας η διαχείριση, τότε ας προσπαθήσουμε να σκεφτούμε με πιο αληθινά κριτήρια...
Πόσο χρόνο χάσαμε, εξαιτίας αυτού που αξιολογήσαμε ως "κάτι κακό που μας βρήκε", από το να χαρούμε τις απλές καθημερινές χαρές με τα αγαπημένα μας πρόσωπα;
Πόσο χρόνο χάσαμε από το να συνεχίσουμε να δουλεύουμε με ενθουσιασμό για τους προσωπικούς μας στόχους;
Και πόσες ευκαιρίες δώσαμε σε αυτούς που θέλουμε να μας αγαπάνε, να μας απαλύνουν τον πόνο;
Αν θέλεις να σε αγαπάνε, τότε πρέπει να μάθεις πώς να σε αγαπάνε: να καταδέχεσαι, επειδή είσαι πρόθυμος να δώσεις κι εσύ, να παρουσιάζεις τη γνώμη σου, με υπομονή, ως μια από τις πολλές διαθέσιμες οπτικές, να μιλάς ειλικρινά επειδή θέλεις να σε αποδέχονται γι' αυτό που είσαι, να δείχνεις αυτό που νιώθεις και να επιμένεις, με σεβασμό, για να κατανοήσουν τη δική σου πλευρά, αλλιώς πώς περιμένεις ή απαιτείς να σε γνωρίσουν οι άλλοι;
Χ. Κ.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου