Τετάρτη 28 Δεκεμβρίου 2016

Το κίνητρο της επιτυχίας, ο ρόλος της συνεργασίας και η αξιολόγηση*: δέκα προτάσεις για την κινητοποίηση και τη βελτίωση των ακαδημαϊκών επιδόσεων

  1. Μέσα μας, όλοι έχουμε μια έμφυτη τάση να γινόμαστε καλύτεροι!
  1. Μάλιστα, το να πειραματιζόμαστε και να προσπαθούμε να βελτιώσουμε τις δεξιότητές μας, είναι μια διαδικασία που μας δίνει αίσθημα ανωτερότητας/ υπεροχής και μπορούμε να πούμε ότι αποτελεί μια ανάγκη εξίσου σημαντική με τις άλλες ανάγκες που θεωρούμε ως βασικές!
  1. Αυτή η τάση μας να γινόμαστε καλύτεροι, ενισχύεται μέσα από την κοινωνικοποίηση, δηλαδή, μέσα από την αλληλεπίδρασή μας με άλλα άτομα μέσα στα τυπικά (ή τα πιο «άτυπα») εκπαιδευτικά πλαίσια! Σε κάποιες επιστημονικές προσεγγίσεις, όλες οι κοινωνικές αλληλεπιδράσεις  που πραγματοποιούμε καθημερινά θεωρούνται ένα «σχολείο»!
  1. Το «εγωιστικό», αρχικά, κίνητρο της ανωτερότητας/ υπεροχής, που περιγράψαμε παραπάνω, μέσα από την κοινωνικοποίηση, μετατρέπεται στην τάση για φιλία και συνεργασία, κυρίως επειδή έχουμε την ανάγκη να είμαστε δίκαιοι και την προδιάθεση να ενσυναισθανόμαστε και να βοηθάμε αυτούς που βρίσκονται σε δύσκολη θέση…
  1. Η συνεργασία, είναι απαραίτητη στις σύγχρονες παιδαγωγικές προσεγγίσεις επειδή προωθεί την τάση των παιδιών προς τη φιλία και τη δικαιοσύνη κι επειδή μέσα από τη συνεργασία, βοηθιούνται οι μαθητές σε όλα τα επίπεδα που συνυπάρχουν στην τάξη!
  1. Σε αυτές τις προσεγγίσεις, η αξιολόγηση, είναι σημαντική για την αυτοπεποίθηση των ατόμων και συμβάλλει στην υπευθυνότητα και στην εσωτερίκευση των κινήτρων τους!
  1. Η κινητοποίηση και η εσωτερίκευση των κινήτρων επιτυγχάνεται επίσης, παρουσιάζοντας στα παιδιά ενδιαφέροντα έργα, ούτε πολύ μεγάλης δυσκολίας ούτε όμως πολύ εύκολα, που να αυξάνουν τις δυνατότητες για αυθόρμητη, φυσική αλληλεπίδραση χωρίς άγχος!
  1. Οι γονείς και οι εκπαιδευτικοί, αναπτύσσοντας σχέσεις υποβοήθησης με τους μαθητές, δηλαδή σχέσεις που βασίζονται στο διάλογο, την ενθάρρυνση για την ανάληψη πρωτοβουλιών και ευθυνών και τη σταδιακή αυτονόμηση των παιδιών, μπορούν να μειώσουν το φόβο των μαθητών για την αποτυχία και να συνεχίσουν να αυξάνουν τα θετικά κίνητρά τους ακόμη και στις περιπτώσεις που οι επιδόσεις των μαθητών δεν είναι οι επιθυμητές!
  1. Το μεγάλο «κοινό στοίχημα» εκπαιδευτικών και γονέων είναι οι μαθητές να μην μειώνουν τις προσπάθειές τους για την επιτυχία!

  1. Ωστόσο, μέσα από τη συνεργασία με τους εκπαιδευτικούς και τους ειδικούς, οι γονείς μπορούν να ανακαλύψουν περισσότερους τρόπους για τη μείωση του άγχους των μαθητών και για την εγκατάσταση θετικών σκέψεων που θα βοηθήσουν περισσότερο κάθε παιδί ξεχωριστά να επιτύχει τους στόχους του! 

Χριστίνα Καλαβρή,
ψυχολόγος-εγκληματολόγος

* Από παρουσίαση που πραγματοποιήθηκε στα Ψαχνά στις 23/12, σε συνεργασία με το Κέντρο Ξένων Γλωσσών Καπετάνιου και με τη συμμετοχή της κυρίας Νίκης Καραγκούνη, κοινωνικής ανθρωπολόγου.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου