Συχνά, προκειμένου να μην απογοητευτούμε ή να μην πληγωθούμε από τους άλλους, υπάρχει ο «κίνδυνος» να γίνουμε «πιεστικοί» και «επίμονοι» στις σχέσεις μας, στην προσπάθειά μας να είμαστε ειλικρινείς και κατανοητοί ζητώντας ακριβώς αυτά που επιθυμούμε να λάβουμε.
Πράγματι, αυτά που επιθυμούμε μας αξίζουν! Και πράγματι, είναι γενικά κάτι καλό, τόσο το να έχουμε όνειρα και επιθυμίες, όσο και το να τα διεκδικούμε με θάρρος…
Υπάρχουν, όμως, τρόποι διεκδίκησης οι οποίοι, όχι μόνο είναι, ας πούμε, καταλληλότεροι, επειδή «έτσι πρέπει» ή επειδή είναι χρήσιμοι ως εκπαιδευτικές διαδικασίες ή ως διαδικασίες «βελτίωσης» του εαυτού, αλλά, κυρίως, επειδή αφήνουν περισσότερα περιθώρια να μας εκπλήξουν ευχάριστα οι άλλοι! Ας δούμε με ποιους τρόπους...
Στη προσπάθεια να ικανοποιήσουν στόχους και επιθυμίες, υπάρχουν άτομα που είναι περισσότερο διατεθειμένα να ακολουθήσουν κάποιες «συμβουλές» ώστε να γίνουν πιο αποτελεσματικά στους τομείς των καθημερινών ή επαγγελματικών σχέσεων ή/ και που έχουν πιο έντονη διάθεση να σκέφτονται τις προκλήσεις των καθημερινών σχέσεων θέτοντας ερωτήματα σχετικά με την ηθική. Το θέμα για εμάς, ως ειδικούς, είναι, να μπορούμε να αντεπεξέλθουμε στις απαιτήσεις όλων των ατόμων για αποτελεσματικότητα, όποια αντίληψη της πραγματικότητας κι αν έχουν και σε όποιο «βάθος» αναζήτησης κι αν επιθυμούν να φτάσουν…
Προσωπικά, συναντώ συχνά και σέβομαι ιδιαίτερα, άτομα που τοποθετούν πολύ υψηλά την αξία της ειλικρίνειας. Η ειλικρίνεια, είναι πολύ σημαντική στην επικοινωνία, ιδιαίτερα όταν συνοδεύεται από τη διάθεση αυτού που εκφράζεται να εξηγήσει στην άλλη πλευρά, όσες φορές χρειαστεί, την οπτική του, έως ότου αναγνωρίσουν κοινές οπτικές και δυνατότητες...
Είναι, ωστόσο, κάτι διαφορετικό η ειλικρίνεια και η σαφήνεια, σε σχέση με την πίεση και την τοποθέτηση της ικανοποίησης σε ένα πολύ στενό πλαίσιο.
Τι επιδιώκουμε, τελικά, όταν ζητάμε κάτι από τους άλλους;
Εάν επιδιώκουμε να πάρουμε ακριβώς αυτό που θέλουμε, για όσο το θέλουμε, με τον τρόπο που το θέλουμε, τότε πιστεύουμε ότι έτσι μειώνεται ο «κίνδυνος» να απογοητευτούμε ή να πληγωθούμε από τους άλλους, όμως ποια περιθώρια τους έχουμε αφήσει να νοιαστούν για εμάς προσθέτοντας κάτι και κάνοντας τα πράγματα με το δικό τους τρόπο;
Στην πραγματικότητα, θέτοντας περιορισμένα πλαίσια σε σχέση με αυτά που επιθυμούμε και τους τρόπους που τα βλέπουμε, μειώνουμε τις πιθανότητες να είμαστε ικανοποιημένοι και δεν αφήνουμε περιθώρια στις σχέσεις μας να αναπτύξουν τις δυναμικές τους.
Γι΄ αυτό το λόγο, αρκεί να απλά να ζητάμε και να περιμένουμε με εμπιστοσύνη ότι αυτό που θα λάβουμε θα είναι κάτι καλό... Να εκφράζουμε τις επιθυμίες μας και να βλέπουμε πιο ανοιχτά τις προσπάθειες των άλλων να ανταποκριθούν δημιουργικά σε αυτές: αυτή η συμπεριφορά, ξεκινά από την εκτίμηση ακόμη και των πιο ταπεινών πραγμάτων που θα μας δώσουν τα παιδιά και συνεχίζεται στον τρόπο που βλέπουμε τις σχέσεις μας ως ενήλικες. Ο «άλλος», που βρίσκεται στη ζωή μας, μπορεί να μην μπορεί όλες τις φορές να μας δίνει «αυτό» ή «εκείνο» που του ζητήσαμε αλλά μπορεί να μας δίνει κάτι σαν «αυτό» ή «εκείνο» που του είχαμε ζητήσει ή που κατάλαβε ότι του είχαμε ζητήσει. Αντί να στεκόμαστε στα συναισθήματα ματαίωσης των επιθυμιών μας, εκφράζοντας δυσπιστία προς τους άλλους και αντί να βιαζόμαστε να κάνουμε αρνητικές κριτικές, ας καλοδεχόμαστε αυτό που μας δίνουν, ας το βλέπουμε πάντα σαν έκπληξη κι ας δείχνουμε ευγνωμοσύνη και τότε σίγουρα αυτό θα πολλαπλασιαστεί...
Χ. Κ.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου