Πότε μια "δεύτερη ευκαιρία" αξίζει τον κοπο;

Στη ζωή μας, συνήθως, συναντάμε περισσότερες απο μια φορές κάποια άτομα, τυχαια, μετά από χρόνια, σε διαφορετικές συνθήκες `η επειδή το επιδιωξαμε εμείς `η εκείνοι...

Κι άλλες φορές, βεβαια, καλουμαστε να αποφανθουμε άμεσα, και να συμπεριφερθουμε αναλογα, πριν ακόμα τα πράγματα "κατασταλαξουνε" μέσα μας...

"Μια δεύτερη ευκαιρία, θα αξίζει τον κοπο;"

Η απάντηση, έτσι κι αλλιώς, δεν είναι απλή...

Ειναι, πρωτίστως, υπόθεση προσωπικής ευθύνης, γι αυτο, επιβάλλεται να "συμβουλευτουμε" το ενστικτο μας...

Κάποιοι άνθρωποι είναι απολυτοι με τις ευκαιρίες. Τόσο σε ο,τι αφορά τους άλλους, όσο και με τον εαυτο τους.

Μα αν προκειται για κάτι που μπορούμε (`η/ και αντεχουμε) να διαπραγματευτουμε, τότε, έχουμε επτά λόγους παραπάνω να δώσουμε μια δεύτερη ευκαιρία (στους άλλους και στον εαυτό μας)...

1. Είναι ανακουφιστικο και μας δίνει αισιοδοξια.
Ιδιαίτερα σε μια εποχή που οι ρυθμοί είναι γρηγοροι κι οι ευκαιρίες περνούν και ...χάνονται.

2.Το να ειναι καποιος "ανθρωπινος", είναι ιδιότητα, κατά κάποιον τρόπο, "θεϊκή".
Όταν κάποιος κάνει ένα λάθος, αυτο που "στιγματιζεται" ειναι η πράξη κι οχι το άτομο, γι` αυτό το λόγο, οι "τιμωριες" κάποτε τελειώνουν και στη συνέχεια αφηνουμε το περιθώριο στα άτομα να επανορθωσουν εμπρακτα, δίνοντας τους ακομη μια ευκαιρία.

3. Η ομάδα είναι κάτι "παραπάνω" απο το άθροισμα των μελών της.
Γι αυτό, οταν ανηκουμε σε μικρές "κοινότητες", όπου "ολοι είναι χρησιμοι" σαν μέλη οικογένειας,  έχουμε ενα λογο παραπάνω να μην επιτρεπουμε την απορριψη, αλλά να δειχνουμε την κατεύθυνση της επανορθωσης.

4. Ο εαυτος μας αξίζει παντοτε μια δεύτερη ευκαιρία.
Επειδή αγαπαμε τον εαυτό μας, γνωριζουμε καλύτερα απ ολους τις προθέσεις και τις δυνατότητες μας κι επειδή είναι σημαντικό να πετυχαινουμε τους στοχους μας... πάντα διεκδικουμε μια δεύτερη ευκαιρία!

5. Το "ρίσκο" δεν είναι και τόσο μεγάλο τελικά.
Κανείς δεν θέλει να είναι "κακός" και σίγουρα θα προσπαθήσει να ανταποκριθεί με τρόπο ανταξιο της εμπιστοσύνης που θα του δειξουμε. Από κει κι έπειτα, οταν εχουμε αποθεματα μεγαλοψυχιας `η ακομα κι "ανοχής", κάποιες φορές θα χρειαστεί να πούμε "χαλαλι" και "δεν πειράζει"...

6. Το να κραταμε κακια μας "βαραινει", ιδιαιτερα οταν κανουμε μια νεα αρχη.
Επισης, οι "κρυφες" προκαταληψεις είναι αδικες, καθώς μας κάνουν να περιμένουμε την επόμενη ευκαιρία που θα "ξεσπασουμε". Κάθε ευκαιρία που δινουμε, συνοδεύεται απο την αποδοχή του άλλου κι είναι σαν "συμβόλαιο" ότι αφηνουμε πισω τα "παλια"... Κι αφού, με αυτήν την ευκαιρια περιμένουμε απο τον αλλο μια "αλλαγή", θα πρέπει να τον αντιμετωπισουμε σαν να εχει ήδη αλλάξει...

7. Τελος, οπως λένε, "ποτέ μη λες..."

Χ.Κ.