Σαν να μαγειρεύεις...

Έχετε παρατηρήσει ότι, τελευταία, διαχειρίζεστε τα πράγματα όλο και πιο "συντηρητικά";

Δοκιμάστε να ζήσετε όπως ...μαγειρεύουν οι καλοί σεφ! (...Τόσες εκπομπές μαγειρικής παρακολουθούμε!)

Επιλέξτε τα ποιοτικά υλικά που επιθυμείτε, αυτά που δηλώνουν τον εαυτό, την ιστορία σας και μια τολμηρή επιλογή που θέλετε να δοκιμάσετε! Μη διστάζετε σε σχέση με αυτές τις επιλογές, άλλωστε, στη μαγειρική, ένα υλικό που δεν διαθέτετε μπορεί να αντικατασταθεί από κάποιο άλλο σαν αυτό...

Βάλτε χρώμα!

Κρατήστε στο μυαλό σας την εικόνα από ένα τελικό αποτέλεσμα με το οποίο θα είστε ικανοποιημένοι! (Συχνά, αυτή η διαδικασία χρειάζεται να αναφερόμαστε σε κανόνες...)

Παρατάξτε στο τραπέζι όλα όσα χρειάζεστε για να πετύχει η συνταγή!

Συνδυάστε τα υλικά μεταξύ τους με έναν τρόπο που θα είναι ισορροπημένος!

Καλομαγειρέψτε τα: για κάποια πράγματα χρειάζεται να περιμένουμε περισσότερο και για άλλα λιγότερο...

Θα χρειαστεί να λάβετε υπόψη ότι η "γεύση" που θα προκύψει ως τελικό αποτέλεσμα θα πρέπει να: δίνει δυνατότητα αλληλεπίδρασης με τους άλλους, δηλαδή, όταν τη μοιράζονται, να αντιλαμβάνονται κάτι από τις εικόνες που έχετε στο μυαλό σας...

Δεν είναι απαραίτητο να παρουσιάσετε κάτι πολύπλοκο: συχνά, η ουσία κρύβεται στα απλά πράγματα!

Να θυμάστε ότι νιώθουμε πιο πλήρεις όταν έχουμε προετοιμαστεί γι' αυτό που θα δοκιμάσουμε, όταν μας το έχουν περιγράψει με λόγια κι όταν αυτό μπορεί να επαναληφθεί!!! 

Η ποικιλία και η εγκράτεια είναι εξίσου απαραίτητα στοιχεία...

Χ. Κ.

Τι να κρατήσουμε από την εφηβεία μας!

Η εφηβεία, απλοϊκά, περιγράφεται σχεδόν σαν παιδική … «αρρώστια», σαν μια ηλικία στην οποία τα άτομα είναι ανώριμα, δρουν παρορμητικά, δεν έχουν εμπιστοσύνη στον εαυτό τους, έχουν ατελή εικόνα για τον κόσμο κι άλλα όμοια…

Κι ίσως η μια πλευρά του νομίσματος της εφηβείας μας να περιελάμβανε την ανασφάλεια και την αίσθηση ότι κανείς δεν μας καταλάβαινε και δεν μας γνώριζε τόσο καλά αλλά, η άλλη πλευρά του νομίσματος, σίγουρα περιελάμβανε συναισθήματα ενθουσιασμού, πίστης και αισιοδοξίας!

Τι να κρατήσουμε από την εφηβεία μας;

• Τη διάθεση ότι μπορούμε να φορέσουμε τρία διαφορετικά χρώματα κι ότι αυτά μπορούν να είναι ταιριαστά μεταξύ τους!
• Τον ενθουσιασμό μας, όταν γνωρίζουμε καινούργιους ανθρώπους, και την καλή πίστη!
• Τον ενθουσιασμό μας ότι υπάρχουν κι άλλα μέρη που μπορούμε να ανακαλύψουμε και όμορφες γωνιές σε πλατείες όπου μπορούμε να αράξουμε χαλαρά!
• Την πίστη ότι έχουμε κι άλλα προσόντα και δυνατότητες που ακόμη ανακαλύπτουμε!
• Τη δίψα να μαθαίνουμε και τη χαρά για τις νέες εμπειρίες!
• Τον καταιγισμό ιδεών!
• Και την αισιοδοξία (…που περιείχε κι ένα μικρό «τσίμπημα» εγωισμού) ότι τα προσόντα μας αρκούν για να τη βρούμε την άκρη!

Καλό μήνα σε όλους!

Χ. Κ.

Τα μυστικά των λουλουδιών!

Δεν είναι μόνο τα χρώματα και τα αρώματά τους που αλλάζουν την εικόνα του περιβάλλοντος και τη διάθεσή μας.

Μέσα από τα λουλούδια, ερχόμαστε πιο κοντά στα "μυστικά" της ζωής, αφού…

1. …μας επιτρέπουν να φανταζόμαστε εναλλακτικά το χτιστό περιβάλλον, προσθέτοντας φυσικές πινελιές και να υλοποιούμε τα σχέδιά μας, ανακαλύπτοντας ταυτόχρονα την ευθύνη μας απέναντι στη φύση!

2. …τα λουλούδια, όπως και η ψυχή μας, μπορεί να γίνουν πιο δυνατά μετά από μια …κακοκαιρία! Μάλιστα, αν μια κακοκαιρία τα αδυνατίσει, μπορεί μια επόμενη που θα ακολουθήσει να τα δυναμώσει ξανά!

3. …τα λουλούδια, όπως και τα όμορφα πράγματα στη ζωή, ανθίζουν μια μέρα (...μετά από προσεκτική φροντίδα) όλα μαζί!

Ο συνδυασμός λουλουδιών και νερού, πραγματοποιεί ιδανικά περιβάλλοντα-καταφύγια με χαλαρωτικές εικόνες και ήχους, αλλά και η διαδικασία μέσα από την οποία δημιουργούμε τους κήπους μας, λειτουργεί σαν ιδανική εργοθεραπεία, όποια κι αν είναι τα ενδιαφέροντά μας: ανθοκομία, φωτογραφία, υγιεινή μαγειρική, χτιστές κατασκευές...

Και μην ξεχνάτε: όταν κάτι τέτοιο αξίζει να το κάνεις, αξίζει και να το παρακάνεις!!!

Χ. Κ.

Η αναγέννηση είναι χαρακτηριστικό της ζωής κι όχι μια υπόσχεση για να νιώσουμε προσωρινά καλά!

Συχνά, προσπαθώ να πείσω τα άτομα για τους λόγους που "πρέπει" να είναι αισιόδοξα... Λίγες φορές στη ζωή μου θα πω "πρέπει"... Ποια είμαι εγώ για να πω "πρέπει", ακόμη κι αν από την πλευρά του δικού μου αντικειμένου έχω αρκετές ενδείξεις ότι κάτι "λειτουργεί"; Οι πίστεις και οι αξίες των ατόμων, είναι, τελικά, πολύ πιο "πάνω" από αυτά που θα μπορούσαμε να "αλλάξουμε", όσο συστηματικά κι αν εργαζόμασταν με το αίτημα και την προσπάθεια του ατόμου που απευθύνεται σ' εμάς ως ειδικούς...

Δεν μπορούμε να επιβάλλουμε, λοιπόν, σε κανέναν ότι "πρέπει" να είναι αισιόδοξος, ειδικά όταν βάλλεται, καθημερινά, από αρνητικές ειδήσεις και κυνικά σχόλια που μοιάζουν να αναφέρονται σε "αληθινές" πλευρές της ζωής...

Θα παραθέσω, σύντομα, ένα, διαφορετικού περιεχομένου κείμενο:

Όταν ξεκίνησα να γράφω σε αυτό το ιστολόγιο, άρχισα να σκέφτομαι τα παραδείγματα της καθημερινής ζωής ως πιθανά "μαθήματα". Κάποιες φορές, πιο οικείες εικόνες, μεταφέρουν, απευθείας, πιο ουσιώδη μηνύματα... Επειδή η ενασχόληση με τα λουλούδια είναι αυτό που με έχει φέρει, πιο κοντά στα μεγάλα μυστικά της ζωής, είναι ευκαιρία να καταθέσω μια εμπειρία: Όλα τα λουλούδια είναι, βέβαια, όμορφα και αυτό που με συναρπάζει περισσότερο είναι ότι, όπως συμβαίνει αρκετές φορές στη ζωή, μάλλον ανθίζουν όλα μαζί... Έχω όμως κι ένα πιο αγαπημένο λουλούδι... Ίσως, να το αγαπώ περισσότερο, επειδή μου θυμίζει, ταυτόχρονα, τα παιδικά μου χρόνια και συμβολίζει, για μένα, "τοπικότητα"... Ίσως να το αγαπώ επειδή ήταν πάντα αδύναμο κι ήταν από τα λίγα πράγματα που με έχουν κάνει να νιώσω κάπως ενοχικά, μήπως κάτι κάνω εγώ "λάθος"... Το λουλούδι μου, λοιπόν, τη μια μέρα προσπαθούσε να πάρει τα πάνω του, την άλλη ξανά "πίσω" κ.ό.κ., ως που κόλλησε μάλλον κάποιο είδος ψώρας και γέμισε άσπρα "βαμβάκια"...

Πόσες άραγε γνώσεις, κοιμούνται μέσα μας, ώσπου να έρθει ένα "πρόβλημα" και να τις ξυπνήσει;

Κάποτε, μάλλον θα ήμουν μικρής ηλικίας, είχα ακούσει ότι ο ψεκασμός με υγρό πιάτων ενδείκνυται σε τέτοιες περιπτώσεις. Πήρα τη μεγάλη απόφαση χωρίς να συμβουλευτώ κανέναν... Εν τω μεταξύ, το φυτό δεν φαινόταν από την ασπρίλα... (Συχνά είμαι "πρωτόγονη" και "ακραία" με τα λουλούδια μου, δε λέω, αλλά επειδή όλη η υπόλοιπη ζωή μου είναι διάβασμα και μελέτη, τα αντιμετωπίζω ως έναν τομέα πιο "ελεύθερο"...) Το ψέκασα μουδιασμένη και ...ξεράθηκε τελείως! 

Αυτό που λέμε πίστη, έρχεται, μάλλον κάπου εδώ: δεν μπορεί, που θα πάει, θα γίνει έτσι, μετά θα γίνει αλλιώς, θα ξαναζωντανέψει το φυτό! Η αναγέννηση, ξεκίνησε από γύρω γύρω κι όχι από τον κορμό του... Τα πρώτα θετικά μηνύματα... Συνέπεσε και με καλό καιρό για την εποχή, δε λέω... Σήμερα, το είδα στα καλύτερα του! Βρε κοίταξε το εκεί! Φτου, φτου... 

Έτσι δεν είναι η ζωή; Κάνουμε υπομονή για όσο τα "ξερά" κομμάτια, συνυπάρχουν με το νέο που γεννιέται ή μάλλον αναγεννιέται, μέχρι αυτό να ορθοποδήσει, όπως το καμένο δάσος... 

Επειδή κάθε έμψυχο ον έχει μέσα του την αναγέννηση!

Η αισιοδοξία είναι μια στάση ζωής που έχει ως στόχο να "χρυσώσει το χάπι" ή να φέρει αποτελέσματα που είναι προσωρινά; 

Εγώ λέω, ότι όταν αμφιβάλλουμε για την αισιοδοξία, αμφιβάλλουμε για τη ζωή, για την αναγέννηση και για τη σοφία που υπάρχει στον κόσμο... 

Χ.Κ.

Πώς να κάνουμε την κλασική διδασκαλία πιο διαδραστική και ενδιαφέρουσα με μικρές αλλαγές!

Οι ηλικίες 3 έως 8 ετών, φαίνεται ότι έχουν συγκεκριμένες απαιτήσεις ώστε να παρακολουθήσουν τη διδασκαλία. Θα λέγαμε ότι σε αυτές τις ηλικίες, χρειάζεται περισσότερο να κρατήσει ο εκπαιδευτικός ζωηρό το ενδιαφέρον για το αντικείμενο που διδάσκει, συχνά, λειτουργώντας περισσότερο ως εμψυχωτής, κινητοποιώντας τα παιδιά να συμμετέχουν ενεργά στο μάθημα: να επαναλάβουν ορισμένες λέξεις, να απαντήσουν σε ερωτήσεις αναφέροντας τις σχετικές εμπειρίες τους, να παρατηρήσουν, να περιγράψουν… Μια τέτοια εμπλοκή με τη σχολική ύλη, απαιτεί κατάλληλη προετοιμασία του εκπαιδευτικού και συνεχή ανατροφοδότηση/ ενθάρρυνση όλων των ατόμων μέσα στην ομάδα. Αυτό σημαίνει, ότι πρέπει να εμπλέκονται εξίσου όλα τα επίπεδα των μαθητών της τάξης, συνεπώς, ο βαθμός δυσκολίας αντί να αυξάνει προοδευτικά, θα πρέπει να επανέρχεται και να ανεβαίνει εναλλάξ, ώστε να μην χάνουμε το ενδιαφέρον και τα κίνητρα των μαθητών των «πίσω θρανίων». Βέβαια, οι σύγχρονες εκπαιδευτικές μέθοδοι, θέλουν τους μαθητές να εργάζονται ομαδικά, σε μεγαλύτερα τραπέζια όπως επίσης και να εμπλουτίζουν τα μαθήματα τους με «δράσεις» και «εκπαιδευτικές επισκέψεις».

Ωστόσο, για να κάνουμε ένα καλό μάθημα, δεν είναι απαραίτητο να είμαστε σε μια διαρκή αναζήτηση «δράσεων» και «πρωτότυπων εμπειριών». Πρώτα απ’ όλα, οι μαθητές, πρέπει να νιώθουν ασφαλείς με όσα ήδη γνωρίζουν, επειδή η νέα γνώση, έχει την τάση να οικοδομείται στη βάση της προηγούμενης, δηλαδή, σε συνέχεια ή ακόμη και σε σύγκρουση με την παλιά! Αλλά και επιδιώκοντας να κάνουμε το μάθημα πιο ενδιαφέρον, αρκεί το επιπλέον υλικό, η αξιοποίηση των εμπειριών, η διατήρηση της οπτικής επαφής με όλους τους μαθητές και η εμπλοκή όλων των αισθήσεων! Ακολουθούν 10 …«εμπιστευτικές πληροφορίες»!

«Ομαλές μεταβάσεις»

Φθινόπωρο ξανά... 
Τώρα που έχω μάλλον μεγαλώσει, δεν έχω αγαπημένες εποχές… 

Αγαπάω, όμως, κάθε ευκαιρία για μια μικρή «νέα αρχή» και περισσότερο, το να περνάω από τα ίδια χρονικά σημεία αναφοράς, καθώς οι εποχές εναλλάσσονται, με μια κυκλικότητα που μας κρατά σε ισορροπία, δίνοντας μας την ευκαιρία να (επαν)επενδύσουμε ίδια νοήματα, συμπληρωματικά με το να χαιρόμαστε το συνηθισμένο χρόνο που, κατά τα άλλα, συνεχίζει να κυλάει ασταμάτητα... 
Γι' αυτό λέμε καλό μήνα κάθε μήνα και "με το καλό" για κάθε νέα αρχή... 

Με αφορμή τις νέες αρχές, λοιπόν, συμπληρώνω τους στόχους μου, με μικρές λεπτομέρειες που θα ήθελα να προσθέσω... Για παράδειγμα, λέω ότι, από ‘δω και πέρα, προτεραιότητα είναι να …έχω λιγότερο άγχος, …βρίσκω περισσότερο χρόνο για τα άτομα με τα οποία περνάω ευχάριστα, …μην είμαι ακατάδεκτη, …χωρίζω σε μικρότερα κομμάτια τους στόχους μου, …φανταστώ κάτι εντελώς νέο και να βρω τρόπο να το εντάξω στην καθημερινότητα, …ασχοληθώ με το σπίτι μου και να προετοιμάζω περισσότερο το χώρο για τις ωραίες στιγμές, …αξιοποιώ ακόμη και τα πιο μικρά πράγματα που έχουν αξία για μένα… αφιερώνω περισσότερο χρόνο στη σκέψη ή στη δράση κ.ό.κ…

Σε άρθρα αυτού του ιστολογίου, έχουμε αναφέρει, ότι οι αλλαγές μιας, ας πούμε νέας, αρχής, δεν χρειάζεται να είναι «ριζικές» για να είναι «αλλαγές»… Δεν χρειάζεται να περιέχουν την απόρριψη και σίγουρα δεν είναι απαραίτητο να είναι αυστηρές, πιεστικές ή απόλυτες… 

Το κλειδί είναι, οι ομαλές μεταβάσεις, επειδή, ακόμη και η αλλαγή (!), οφείλει να δίνει την αίσθηση της συνέχειας... Οι καλύτερες συνταγές, άλλωστε, είναι εκείνες που φέρουν κάτι από το παρελθόν και κάτι από το μέλλον ταυτόχρονα... Κι αυτή η σοφία, θα έλεγα ότι είναι ένα χάρισμα που επιβεβαιώνουμε καθώς μεγαλώνουμε... 

Κατά τη γνώμη μου, σε κάθε νέα αρχή, θα πρέπει να έχουμε κατά νου, πρώτον ότι, αν εχθρός του καλού είναι το «καλύτερο», τότε το «τέλειο» είναι εχθρός του «καλύτερου»… Αυτή η διαπίστωση, προτείνει ένα όριο/ μέτρο, σε κάθε αναβολή της δράσης για χάρη του σχεδιασμού... 

Δεύτερον, ότι δεν είναι απαραίτητο, να αναζητάμε διαρκώς περισσότερες εμπειρίες… Τις πιο πολλές φορές, μάλιστα, αρκεί το να (επαν)οργανώσουμε τα ίδια πράγματα, εξετάζοντάς τα από διαφορετικές πλευρές και όχι να ξεκινάμε συνεχώς νέα πράγματα, λειτουργώντας από την ίδια οπτική γωνία…

Ο ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ, στο ιστολόγιό μας, δεν είναι μόνο «σχολικός» μήνας, αλλά, θα τον αφιερώσουμε, επίσης, στις νέες αρχές και στις (μικρές!) αλλαγές… 

Καλό μήνα σε όλους! Και καλό φθινόπωρο!

Χ. Κ.

Γιατί να βγούμε να δούμε την αυγουστιάτικη πανσέληνο;

Η Σελήνη, ανέκαθεν ασκούσε έλξη στον άνθρωπο, καθώς οι διάφορες φάσεις της, επηρεάζουν τη ζωή όλων των πλασμάτων της Γης… Στους περισσότερους μύθους που αφορούν τη Σελήνη, πρόκειται, για μια μυστηριώδη λευκή και όμορφη θεότητα, η οποία, συνδέεται με τον Έρωτα, τις ανεκπλήρωτες επιθυμίες και τους ερωτικούς πόθους... Προφανώς, συνδέεται και με μια μαγική δύναμη, η οποία εντείνεται το καλοκαίρι, την κατεξοχήν εποχή που ανεβάζει την ερωτική διάθεση… Ένα ουράνιο σώμα το οποίο, κοιτάζουμε με δέος, όχι μόνο επειδή ασκεί επίδραση στη διάθεσή μας, αλλά επειδή διαθέτει μια διαρκώς αθέατη πλευρά…

Πόσο μυστήριο μπορεί να κρύβει αυτό το φως στο σκοτάδι; Πόσα τάχα μαγικά βότανα συλλέχθηκαν από "νεράιδες" και πόσα φίλτρα φτιάχτηκαν από "μάγισσες" σε πανσέληνους; Πόσοι ερωτευμένοι ευχήθηκαν, όπως η Σελήνη για τον Ενδυμίωνα, να παραμείνει αγέραστο το αντικείμενο του πόθου τους;

Η τελευταία πανσέληνος του καλοκαιριού, θα είναι φέτος στις 18 Αυγούστου…

Λένε, ότι αν κολυμπήσεις στα νερά της θάλασσας, μέσα στην ασημόσκονη του δρόμου του φεγγαριού, θα έχεις καλοτυχία…

Λένε, ότι είναι η σελήνη των ερωτευμένων…

Όμως γιατί να βγούμε για να δούμε την αυγουστιάτικη πανσέληνο;

Επειδή, είναι μια φυσική αφορμή για να αφήσουμε στην άκρη την εικονική πραγματικότητα και να γίνουμε πιο κοινωνικοί…

Επειδή, θα μπούμε στη διαδικασία να ενημερωθούμε για διάφορες εκδηλώσεις που γίνονται αυτή την ξεχωριστή νύχτα…

Επειδή, θα μπούμε στη διαδικασία να επιλέξουμε κάτι ξεχωριστό και να προετοιμαστούμε γι’ αυτό…

Επειδή, υπάρχει ένας λόγος παραπάνω να επιλέξουμε μερικά ξεχωριστά άτομα να έχουμε στην παρέα μας…

Επειδή, σχετίζεται με την ερωτική διάθεση και αξίζει να αφιερώσουμε περισσότερο χρόνο στο να δημιουργήσουμε ένα πιο ρομαντικό κλίμα…

Επειδή, είναι μια γλυκιά προετοιμασία πριν να αποχαιρετίσουμε το καλοκαίρι…

Επειδή, η ζωή μας χρειάζεται και λίγη μαγεία…

Καλά να περάσετε και μην εστιάσετε μόνο στις φωτογραφήσεις!

Χ. Κ.

Αγαπημένες Εικόνες

Μια μέρα "εις το «λαϊκό νηπιαγωγείο»" του 1929

...Το 1929, η συνεργάτιδα «Νταίζη», έγραφε στην εφημερίδα «Ακρόπολις»:

«Αυτές τις μέρες, επισκέφθηκα ένα λαϊκό νηπιαγωγείο… Τα παιδάκια είναι καθισμένα σε μικρές ψάθινες καρέκλες και κοιτάζουν στα μάτια τη δεσποινίδα Μαρία, που θα τους διηγηθεί ωραίες ιστορίες και θα τους κάνει το μάθημα παίζοντας.
Η δασκαλίτσα γράφει με την κιμωλία στο μαυροπίνακα την ιστορία του Αντρέα που φυτεύει λευκές και γαλάζιες ανεμώνες και τις ποτίζει μοναχός του. Οι λέξεις π ο τ ι σ τ ή ρ ι, λ ο υ λ ο ύ δ ι α, ν ε ρ ό, χ ώ μ α, είναι γραμμένες με μεγάλα γράμματα. Η δεσποινίς Μαρία τις διαβάζει δυνατά, χωρίζει κάθε συλλαβή, χαράζει γραμμές…
-Τι έκανε ο Αντρέας;
Τα παιδιά επαναλαμβάνουν
-Φύτεψε ανεμώνες κλπ.
Αυτή είναι η καινούργια μέθοδος…

Στα διαλείμματα όλα μαζί παίζουν μέσα σε ένα μεγάλο περιβόλι και φυτεύουν τις ανεμώνες «που φύτεψε ο Αντρέας»…

Οι περισσότερες ώρες της διδασκαλίας γίνονται στο ύπαιθρο. Οι δασκάλες δείχνουν στους μικρούς δυο παιδιά που παίζουν με την άμμο σε διάφορες πόζες και πρέπει τα παιδιά να ανακαλύψουν τις θέσεις που έχει το γόνατο, το πρόσωπο, τα χέρια. Τα συνηθίζουν από μικρά να νιώθουν την προοπτική, τη θέση που έχει κάθε πράγμα. Και η διδασκαλία αυτή δεν τα κουράζει, αλλά τα ευχαριστεί.
Στα διαλείμματα παίζουν στο περιβόλι δύο ολόκληρες ώρες…

Το σύστημα αυτό είναι θαυμάσιο, γυμνάζει τα παιδιά, αναπτύσσει τη φαντασία τους και τα διδάσκει πολλά πράγματα που δεν θα ξεχάσουν ποτέ επειδή εντυπώνονται στη μνήμη τους. Το παιδί είναι ενθουσιασμένο παίζοντας να σχηματίσει μια φράση, να ζωγραφίσει εκ του φυσικού ένα λουλούδι ή ένα ζώο, να κάνει ένα λογαριασμό εκ του προχείρου (αν αγοράσει τόσα μήλα ή ζαχαρωτά τι θα του στοιχίσουν) κτλ.
Και με αυτόν τον τρόπο σπουδάζει χωρίς να κουράζεται το μυαλό του.
Το λαϊκό αυτό νηπιαγωγείο έχει μια μεγάλη αίθουσα όπου τα παιδιά παίρνουν το πρόγευμά τους. Τα πιο μεγάλα, υπηρετούν στο τραπέζι με ενθουσιασμό…»

Δεν έχω ως στόχο να κάνω κριτικές ή συγκρίσεις. Το άρθρο δεν αναφέρεται άλλωστε σε μεθόδους διαχείρισης εντάσεων ή κρίσεων ή στο εάν υπάρχουν παιδιά που είναι "διαφορετικά" από αυτήν την ομοιομορφία που προσλαμβάνουμε ως αναγνώστες, αφού περιορίζεται στις πλευρές που ενθουσιάζουν την αρθρογράφο…

Έχω ατελείωτη αγάπη στο να ψάχνω «θησαυρούς» σε παλιά βιβλία και εφημερίδες…

Σε αυτό το άρθρο, μου αρέσει η φυσικότητα που τα παιδιά μαθαίνουν, μου δίνει την αίσθηση ότι δεν υπάρχει άγχος, ότι γίνονται πολλές επαναλήψεις των πραγμάτων που τα παιδιά μαθαίνουν, μια αίσθηση οικειότητας των ερεθισμάτων που χρησιμοποιούνται και απλά του ότι δεν υπάρχει η συνεχής αναζήτηση για κάτι πιο «φανταχτερό» ως εκπαιδευτικό ερέθισμα…

Οι ιδέες του να μαθαίνουν τα παιδιά μέσα από τη φυσική αλληλεπίδραση, δεν είναι τελικά τόσο καινούργιες όσο θέλουμε να παρουσιάζουμε τελικά… Αυτό που με ανησυχεί συχνά όμως, είναι, εάν στην εποχή μας, έχουμε πραγματικά τη διάθεση να μάθουμε στα παιδιά αρκετά πράγματα «από την αρχή»: να τους δώσουμε χρόνο για στοχασμό, χρόνο για να νιώσουν ασφαλή με όσα γνωρίζουν πριν τρέξουμε παρακάτω, χρόνο για αυτές τις επαναλήψεις των «αυτονόητων» πραγμάτων που τα αφήνουν για λίγο περισσότερο να είναι παιδιά…

Χ. Κ.

Αγαπημένες Εικόνες

Ο σκαντζοχοιρος

Χθες το βραδυ, γυριζαμε αργά από τη δουλειά στο σπίτι με το αυτοκινητο. Κάποια στιγμή, στην ακρη του δρόμου, εμφανίστηκε ενας σκαντζοχοιρος. Σταματησαμε να διασχισει το δρόμο...

Έχετε παρατηρήσει καλά έναν σκαντζοχοιρο; Αυτό το γλυκό, παράξενο πλασματακι, σαν να είναι από άλλον τόπο, απο άλλο χρόνο, σαστισε κάπως με τα φώτα του αυτοκινήτου που έπεσαν πάνω του, έστρεψε το κεφαλακι του λιγο προς εμάς και συνέχισε τη διαδρομή του κινούμενο με το δικό του ρυθμό...
Για λιγα λεπτα, οσο διήρκεσε αυτή η διακοπή της βραδυνης ρουτινας μας, ενιωσα χαλαρή. Ευτυχώς που υπάρχουν τα πλάσματα εκείνα που ζουν ανεπηρεαστα από τους δικούς μας ρυθμούς...

Ευθύνη μας είναι και η προστασία της φύσης.

Χ.Κ.

Αυτό δεν είναι μυστικό...

Όταν η πραγματικότητα δεν μας αφήνει και πολλά περιθώρια να επεμβουμε σ αυτή και να τη βελτιώσουμε, τότε έχουμε ανάγκη να βρούμε την αισιοδοξια και την ηρεμία μέσα μας...

Έχουν έρθει πολλές στιγμές που έχω πει στον εαυτό μου "Χριστε μου, που θα βρω δύναμη να χαμογελαω κι αύριο;"...
Κι όμως, όταν ξεκινας να σκεφτεσαι το αύριο, κάτι όμορφο θα υπάρχει να στηριχτεις... άνθρωποι και πράγματα που έχουν σημασία στη ζωή μας... μας θυμιζουν κάτι, μας κανουν να νιωθουμε γλυκα `η υπερηφανα, μας δίνουν ιδέες, μας εμπνεουν...

Ένα πολύ σημαντικό κομμάτι του να νιωθουμε καλα, σχετίζεται με τις δράσεις μας... Είναι βέβαια, εξίσου σημαντικό ο,τι περιέχει το περίφημο "μαύρο κουτί" των σκεψεων μας, αλλά η δράση είναι εκείνη που αξιοποιει τις αισθήσεις, τις εμπειρίες...

Γι αυτό...