Συχνά, προσπαθώ να πείσω τα άτομα για τους λόγους που "πρέπει" να είναι αισιόδοξα... Λίγες φορές στη ζωή μου θα πω "πρέπει"... Ποια είμαι εγώ για να πω "πρέπει", ακόμη κι αν από την πλευρά του δικού μου αντικειμένου έχω αρκετές ενδείξεις ότι κάτι "λειτουργεί"; Οι πίστεις και οι αξίες των ατόμων, είναι, τελικά, πολύ πιο "πάνω" από αυτά που θα μπορούσαμε να "αλλάξουμε", όσο συστηματικά κι αν εργαζόμασταν με το αίτημα και την προσπάθεια του ατόμου που απευθύνεται σ' εμάς ως ειδικούς...
Δεν μπορούμε να επιβάλλουμε, λοιπόν, σε κανέναν ότι "πρέπει" να είναι αισιόδοξος, ειδικά όταν βάλλεται, καθημερινά, από αρνητικές ειδήσεις και κυνικά σχόλια που μοιάζουν να αναφέρονται σε "αληθινές" πλευρές της ζωής...
Θα παραθέσω, σύντομα, ένα, διαφορετικού περιεχομένου κείμενο:
Όταν ξεκίνησα να γράφω σε αυτό το ιστολόγιο, άρχισα να σκέφτομαι τα παραδείγματα της καθημερινής ζωής ως πιθανά "μαθήματα". Κάποιες φορές, πιο οικείες εικόνες, μεταφέρουν, απευθείας, πιο ουσιώδη μηνύματα... Επειδή η ενασχόληση με τα λουλούδια είναι αυτό που με έχει φέρει, πιο κοντά στα μεγάλα μυστικά της ζωής, είναι ευκαιρία να καταθέσω μια εμπειρία: Όλα τα λουλούδια είναι, βέβαια, όμορφα και αυτό που με συναρπάζει περισσότερο είναι ότι, όπως συμβαίνει αρκετές φορές στη ζωή, μάλλον ανθίζουν όλα μαζί... Έχω όμως κι ένα πιο αγαπημένο λουλούδι... Ίσως, να το αγαπώ περισσότερο, επειδή μου θυμίζει, ταυτόχρονα, τα παιδικά μου χρόνια και συμβολίζει, για μένα, "τοπικότητα"... Ίσως να το αγαπώ επειδή ήταν πάντα αδύναμο κι ήταν από τα λίγα πράγματα που με έχουν κάνει να νιώσω κάπως ενοχικά, μήπως κάτι κάνω εγώ "λάθος"... Το λουλούδι μου, λοιπόν, τη μια μέρα προσπαθούσε να πάρει τα πάνω του, την άλλη ξανά "πίσω" κ.ό.κ., ως που κόλλησε μάλλον κάποιο είδος ψώρας και γέμισε άσπρα "βαμβάκια"...
Πόσες άραγε γνώσεις, κοιμούνται μέσα μας, ώσπου να έρθει ένα "πρόβλημα" και να τις ξυπνήσει;
Κάποτε, μάλλον θα ήμουν μικρής ηλικίας, είχα ακούσει ότι ο ψεκασμός με υγρό πιάτων ενδείκνυται σε τέτοιες περιπτώσεις. Πήρα τη μεγάλη απόφαση χωρίς να συμβουλευτώ κανέναν... Εν τω μεταξύ, το φυτό δεν φαινόταν από την ασπρίλα... (Συχνά είμαι "πρωτόγονη" και "ακραία" με τα λουλούδια μου, δε λέω, αλλά επειδή όλη η υπόλοιπη ζωή μου είναι διάβασμα και μελέτη, τα αντιμετωπίζω ως έναν τομέα πιο "ελεύθερο"...) Το ψέκασα μουδιασμένη και ...ξεράθηκε τελείως!
Αυτό που λέμε πίστη, έρχεται, μάλλον κάπου εδώ: δεν μπορεί, που θα πάει, θα γίνει έτσι, μετά θα γίνει αλλιώς, θα ξαναζωντανέψει το φυτό! Η αναγέννηση, ξεκίνησε από γύρω γύρω κι όχι από τον κορμό του... Τα πρώτα θετικά μηνύματα... Συνέπεσε και με καλό καιρό για την εποχή, δε λέω... Σήμερα, το είδα στα καλύτερα του! Βρε κοίταξε το εκεί! Φτου, φτου...
Έτσι δεν είναι η ζωή; Κάνουμε υπομονή για όσο τα "ξερά" κομμάτια, συνυπάρχουν με το νέο που γεννιέται ή μάλλον αναγεννιέται, μέχρι αυτό να ορθοποδήσει, όπως το καμένο δάσος...
Επειδή κάθε έμψυχο ον έχει μέσα του την αναγέννηση!
Η αισιοδοξία είναι μια στάση ζωής που έχει ως στόχο να "χρυσώσει το χάπι" ή να φέρει αποτελέσματα που είναι προσωρινά;
Εγώ λέω, ότι όταν αμφιβάλλουμε για την αισιοδοξία, αμφιβάλλουμε για τη ζωή, για την αναγέννηση και για τη σοφία που υπάρχει στον κόσμο...
Χ.Κ.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου