Χρειαζόμαστε τις γνώμες των άλλων;

Φαίνεται ότι περνάμε αρκετό από το χρόνο μας σε τυπικές και άτυπες εκπαιδευτικές διαδικασίες, που ως στόχο έχουν, να μας καταστήσουν περισσότερο αυτόνομους, δηλαδή τόσο αποτελεσματικούς όσο και υπεύθυνους στη ρύθμιση των προσωπικών μας θεμάτων αλλά και στο να λαμβάνουμε σωστές και δίκαιες αποφάσεις σε θέματα που αφορούν την κοινωνική ζωή. Υποτίθεται ότι, όσο περισσότερο έχουμε τον "έλεγχο", τόσο λιγότερο μας αφορά η γνώμη των άλλων... Υποτίθεται επίσης, ότι μια αυτοπεποίθηση με "στέρεες βάσεις", δεν επηρεάζεται από τις γνώμες των άλλων... Εξακολουθούμε, ωστόσο, να υπολογίζουμε τη γνώμη των άλλων, ιδιαίτερα όταν εκείνοι είναι σημαντικοί, για διαφόρους λόγους, για εμάς...

 

Όμως, υπό ποιες προϋποθέσεις, οι γνώμες των άλλων πράγματι μας αφορούν και μπορούν να είναι χρήσιμες και υπό ποιες προϋποθέσεις είναι καλύτερα να μην τις λαμβάνουμε υπόψη;

Ας ξεκινήσουμε, από το γεγονός, ότι είμαστε όντα με σαφή τάση για κοινωνικότητα. 

Αυτό σημαίνει, ότι επιδιώκουμε την ανταλλαγή απόψεων κι ότι επιδιώκουμε να πείθουμε τους άλλους. Σημαίνει επίσης, ότι, δρώντας μέσα σε τέτοιες διαδικασίες "αμοιβαίας προσαρμογής", που επιβάλλει η επικοινωνία, επηρεαζόμαστε κι εμείς από τα άλλα άτομα γύρω μας, τα πιο "κοντινά" αλλά και τα πιο "μακρινά"...

Συχνά, οι ειδικοί, μας παροτρύνουν, γενικά, να δρούμε χωρίς να υπολογίζουμε τόσο πολύ τις γνώμες των άλλων: αυτό σημαίνει, ότι οι απαντήσεις που αναζητούμε, υπάρχουν μέσα μας και ότι αυτές οι απαντήσεις, που θα βρούμε μόνοι μας, θα είναι περισσότερο κατάλληλες και "στα δικά μας μέτρα"... Παρόλα αυτά, φαίνεται ότι, εξισορροπούμε αρκετά τις "θερμές" σκέψεις μας, όταν λάβουμε υπόψη πιο "ψύχραιμες" γνώμες και ότι, οι άλλοι, είναι ικανοί να αναδείξουν οπτικές που μπορεί να μην είχαμε λάβει υπόψη...

Η αλήθεια, βρίσκεται κάπου στη "μέση": βεβαίως χρειαζόμαστε τις γνώμες των άλλων, υπό ορισμένες, όμως, προϋποθέσεις. Αυτές οι προϋποθέσεις, περιλαμβάνονται στην έννοια της ουδετερότητας. Παραμένω ουδέτερος, δεν σημαίνει ότι μένω "άπραγος" ή αμέτοχος ούτε ότι είμαι απλά αμερόληπτος. Η ουδετερότητα, μπορεί, κάλλιστα, να θεωρηθεί μια ενεργή στάση, η οποία αναδεικνύει χρήσιμες οπτικές σε μια κατάσταση! 

Για να είναι κάποιος ένας (ενεργά) ουδέτερος καλός σύμβουλος, δεν είναι απαραίτητο να μην έχει σκοπούς και συμφέροντα ή να μην εμπλέκεται συναισθηματικά με την κατάσταση για την οποία ζητείται η γνώμη του. Και είναι μάλλον θέμα εκπαίδευσης και αρχών, το να επιδιώκει κάποιος να είναι (συνειδητά) ουδέτερος, δηλαδή, να μην είναι προκατειλημμένος και απόλυτος, αλλά, κάθε φορά, να είναι διατεθειμένος να ακούσει ενεργά κι από την αρχή, χωρίς να φέρνει στο διάλογο χαρακτηρισμούς και αρνητικό λεξιλόγιο, ξεχασμένα και λυμένα θέματα του παρελθόντος ή αόριστες αμφιβολίες. 

Θα έλεγα, ότι, χρειαζόμαστε τη γνώμη των άλλων, όταν οι άλλοι...

...μιλάνε ήρεμα!

...αναγνωρίζουν και σέβονται τη συναισθηματική μας κατάσταση!

...μας δίνουν χρόνο!

...μας ακούνε με προσοχή, ώστε να καταλάβουν καλά τι εννοούμε και τι χρειαζόμαστε!

...μας κάνουν περισσότερες από μια προτάσεις αποκατάστασης!

...προσπαθούν να τηρούν στην πράξη αυτά που υποστηρίζουν!

Δεν χρειαζόμαστε, όμως, τη γνώμη των άλλων όταν...

...θεωρούν δεδομένο ότι πρέπει να τους ακούσουμε!

...θεωρούν προκαταβολικά ότι η γνώμη τους είναι πιο "βαριά" από των άλλων!

...δεν διατίθενται να δώσουν αξία στο σκεπτικό, στην προσωπικότητα ή στις επιλογές μας!

...δεν διατίθενται να αναλύσουν όλες τις απόψεις και να βρουν τα μέρη στα οποία συμφωνούμε!

...δεν διατίθενται να καθίσουν στο τραπέζι και να συζητήσουν!

...δεν έχουν χρόνο για μας!

...λένε συνέχεια "αλλά"!

...δεν μπορούν να επαναλάβουν με άλλα λόγια αυτό που τους είπαμε (άρα δεν το έχουν καταλάβει!)

...δεν είναι διατεθειμένοι να κάνουν ούτε μια (μικρή) υποχώρηση σε κάτι που δεν είναι για εκείνους "κρίσιμο" αλλά είναι για εμάς!

Χ. Κ.