Δημιουργική ζωή και υγεία του εγκεφάλου

Ο εγκέφαλος είναι το ζωτικό όργανο, που συντονίζει κι ενοποιεί τις εμπειρίες μας. Η ιδιαιτερότητα του εγκεφάλου, σε σχέση με τα άλλα όργανα του σώματος μας, είναι, κατά τη γνώμη μου, ότι χρειάζεται τροφή, ανατροφοδότηση και προσοχή σε όλα τα επίπεδα και ταυτόχρονα τα μηνύματά του αξιολογούνται πιο δύσκολα επειδή περιλαμβάνουν και σκέψεις και μηνύματα και συμπεριφορές.

Σε γενικές γραμμές, προκειμένου να σεβόμαστε τις ανάγκες του εγκεφάλου και να προλαμβάνουμε τις ασθένειες του, θα πρέπει να εστιάσουμε στους τομείς: ψυχική υγεία, άσκηση/ κίνηση (και καλή διατροφή χωρίς καταχρήσεις), ποιότητα αισθητηριακών εμπειριών, κοινωνική ζωή, νέες δραστηριότητες και δημιουργικότητα*. Στο σημείο αυτό, καλό να είναι να διευκρινιστεί ότι η φυσική άσκηση, μέσω απλών καθημερινών δραστηριοτήτων, μπορεί να οργανωθεί για όλες τις ηλικίες και με τη συνεργασία φυσιοθεραπευτή και εργοθεραπευτή κι ότι είναι πιο ευχάριστη όταν γίνεται σε ομάδες. Σε σχέση με την ψυχική υγεία, η αντιμετώπιση των συμπτωμάτων της κατάθλιψης κρίνεται βασική για την πρόληψη της νόσου Αλτσχάιμερ αλλά και η κοινωνική ζωή σχετίζεται με την καλή ψυχική υγεία και την υγεία του εγκεφάλου. Η καλή υγεία και λειτουργικότητα των αισθητηρίων οργάνων (κυρίως της όρασης και της ακοής) είναι επίσης σημαντική για την ποιότητα ζωής, επειδή ο εγκέφαλος είναι ένα όργανο που ζει από την πληροφόρηση (με αυτόν τον τρόπο ενδυναμώνονται οι νευρώνες του και δημιουργούνται οι νέοι)! 

Στη διαδικασία διατήρησης ενός υγιούς εγκεφάλου, είναι σημαντικό το άτομο να απασχολείται και να συμμετέχει σε νέες δραστηριότητες, κυρίως σε ομαδικές δράσεις. Αυτό, όμως, που είναι το πιο εντυπωσιακό, είναι, οι θετικές αντιδράσεις του εγκεφάλου στις δημιουργικές δραστηριότητες και ιδιαίτερα στη μουσική! Μάλιστα, η ενασχόληση με το παίξιμο μουσικής σε σχέση με την απλή ακρόαση, φαίνεται ότι εμπλέκει περισσότερο όλες τις περιοχές του εγκεφάλου και μάλιστα συνδυαστικά μεταξύ τους, πολλαπλασιάζοντας τα οφέλη, αφού εμπλέκει τη μνήμη, το συναίσθημα, τις αισθητηριακές εμπειρίες, την αισθητική**...

Χριστίνα Καλαβρή,

Ψυχολόγος με ειδίκευση Εγκληματολογίας.

________

*Την Τετάρτη 20 Σεπτεμβρίου, είχα την τιμή να παραβρεθώ στην εκδήλωση της Ελληνικής Εταιρείας Νόσου Alzheimer και Συγγενών Διαταραχών Χαλκίδας, συνοδεύοντας άτομα των ΚΑΠΗ Δήμου Διρφύων-Μεσσαπίων. Οι ομιλητές (Αγγελίδου, Πολίτης, Ζήσης, Λαθούρα) ήταν κορυφαίοι στους επιστημονικούς τομείς τους και οι συμβουλές που έδωσαν στο ακροατήριο ήταν τόσο ουσιαστικές όσο και εφικτές στην καθημερινότητα. Οι τομείς στους οποίους επικεντρώθηκαν, αφορούσαν την υγεία του εγκεφάλου, την ποιότητα ζωής μέσω της καθημερινής άσκησης του σώματος και τη μουσικοθεραπεία μέσω και της εκμάθησης μουσικών οργάνων. 

Η Πρόεδρος και οι εθελοντές της Ελληνικής Εταιρείας Νόσου Alzheimer και Συγγενών Διαταραχών Χαλκίδας προσφέρουν ποιοτική ενημέρωση και υψηλού επιπέδου υπηρεσίες που μπορούν να βοηθήσουν στην πρόληψη και στη φροντίδα των ενδιαφερομένων. Επίσης, ενημερωθήκαμε ότι, διοργανώνονται σημαντικές δράσεις για την ψυχαγωγία και την ποιότητα ζωής στην τρίτη ηλικία σε συνεργασία με ομάδες της πόλης. Η Παγκόσμια Ημέρα Αλτσχάιμερ γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 21 Σεπτεμβρίου.

** Περισσότερα στο: "How playing an instrument benefits your brain", Anita Collins, διαθέσιμο στο you.tube.

Η «ψευδαίσθηση» ως κίνητρο για δράση και η δημιουργική ζωή…

Εισαγωγικά

Μερικές φράσεις, όταν ερχόμαστε για πρώτη φορά σε επαφή μαζί τους, μοιάζουν σαν να έχουν ενώσει σε ένα, όλα τα τραγούδια που σιγομουρμουρίζαμε χωρίς να τα έχουμε ποτέ ακούσει… Από μια πρόσθεση μπορεί να προκύψει αφαίρεση, αλλά μερικές φορές κι από την αφαίρεση μπορεί να προκύψει πρόσθεση…

Διαβάζοντας με πολλή προσοχή το «Δυσσέας, Οδοιπορικό μνήμης» του Αργύρη Ελληνικού, για τις ανάγκες της εκδήλωσης «Βραδιά Λογοτεχνίας» στα Πολιτικά, ανακάλυψα θησαυρούς που αξίζει να μοιραστεί κάποιος με τους αναγνώστες ενός ιστολογίου ψυχολογίας. Ωστόσο, δεν θα κάνω περιγραφές και κριτικές… Τα λόγια, όσο εύστοχα κι αν είναι, έχουν τον κίνδυνο να είναι πολλά ή λίγα, ενώ αυτό που αξίζει είναι, η ανακάλυψη του γιατρού, ζωγράφου και συγγραφέα από τον αναγνώστη (και τονίζω αυτήν την ανακάλυψη ιδιαίτερα για το νεανικό κοινό που πιθανόν αναζητά ενδιαφέροντα ερεθίσματα και ιδιαίτερες συγκινήσεις σε νέα έργα με κλασική αξία)… Το άρθρο αυτό, στην πραγματικότητα, είναι κάτι πολύ παραπάνω από μια προσπάθεια αποκατάστασης, επειδή, στον περιορισμένο χρόνο της εκδήλωσης, δεν είχαμε την ευκαιρία να μοιραστούμε με το κοινό ολόκληρη την ιστορία με «το βιολί»... Κι επειδή αγαπάμε το ωραίο με απλότητα, ευχαριστώ πολύ το συγγραφέα, που δέχτηκε με ευχαρίστηση να συζητήσουμε για τα παιδαγωγικά μηνύματα αυτού του μοναδικού έργου κι ελπίζω ότι θα δοθεί σύντομα η ευκαιρία να παρουσιάσουμε στο κοινό κι άλλα ενδιαφέροντα θέματα...

«Ο παράδεισος, το να είναι κανείς ευτυχισμένος,

έχει να κάνει με τη δημιουργική ζωή,

την  αντίληψη του δυσάρεστου

και τη μετουσίωσή του σε ευχάριστο».

(Αφιέρωση του συγγραφέα Αργύρη Ελληνικού, υπογράμμιση Χ.Κ.)

Ένα χαρακτηριστικό της δημιουργικής ζωής, είναι, το να μετουσιώνουμε τις άσχημες καταστάσεις σε ελπίδα και χαρά της ζωής... Από αυτή τη διαδικασία, φαίνεται ότι μπορεί να προκύψει μια αίσθηση συνέχειας, νοήματος και ανόδου…

Από την πλευρά της επιστήμης της ψυχολογίας, θα μπορούσαμε να πούμε ότι δεν είναι όλες οι «ψευδαισθήσεις» της ίδιας «τάξεως»… Θέλω με αυτό να πω ότι, για τα «παρεξηγημένα» συναισθήματα και φαινόμενα της ανθρώπινης ψυχής, εξακολουθούν να υπάρχουν οι μέσες διαβαθμίσεις στις οποίες εκείνα μπορούν να λειτουργήσουν ευεργετικά για τον ψυχισμό, ως άμυνες ή/ και, ακόμη καλύτερα, ως κίνητρα για δράση*. Ο ορισμός της ψευδαίσθησης, σε ένα λεξικό, θα περιοριζόταν, πιθανότατα, στην περιγραφή μιας ψεύτικης αίσθησης, μιας κατάστασης που αποδεδειγμένα δεν υπάρχει. 

Στο άρθρο αυτό, κάνουμε λόγο, όχι για διαδικασίες ωραιοποίησης αλλά για το πώς από αυθεντικές εμπειρίες (εάν διαβάσει κάποιος το Δυσσέα μπορεί να διαπιστώσει ότι μπορεί να πρόκειται ακόμη και για γυμνές αλήθειες) μπορεί να προκύπτει η ελπίδα, μέσα από την αισιοδοξία, και για τις συνθήκες υπό τις οποίες η ελπίδα αυτή μπορεί να επαληθευτεί…

Στο Δυσσέα, ο Ελληνικός,

"Νέα αρχή"

Αν ο Αύγουστος έχει κάτι που σε πολλά άτομα δίνει μια μελαγχολική αίσθηση, που έχει να κάνει και με το τέλος της ανέμελης περιόδου του καλοκαιριού, τότε ίσως είναι μια ευκαιρία να αναφερθούμε σε «νέες αρχές»…

1. Ποιες προϋποθέσεις έχει μια «νέα αρχή»;

2. Πόσες «νέες» αρχές δικαιούται κάποιος;

3. Πόσα πράγματα μπορεί να κρατήσει από το «παρελθόν»;

4. Μπορούμε να αλλάξουμε, τελικά, το μέλλον μας αλλάζοντας το παρόν;

Υπάρχουν στιγμές της ζωής μας, που νιώθουμε πιο έντονα την ανάγκη να «αποτινάξουμε» πράγματα από πάνω μας, να κάνουμε ριζικές αλλαγές… Τέτοιες στιγμές, μπορεί να πιστεύουμε ότι, κρατώντας τη μέγιστη απόσταση από κάποια γεγονότα και πρόσωπα, έτσι θα αλλάξουν τα συναισθήματά μας, θα γιατρευτούν παλιές πληγές, ίσως αλλάξει και το μέλλον…

Τι να κρατήσουμε από την εφηβεία μας!

Η εφηβεία, απλοϊκά, περιγράφεται σχεδόν σαν παιδική … «αρρώστια», σαν μια ηλικία στην οποία τα άτομα είναι ανώριμα, δρουν παρορμητικά, δεν έχουν εμπιστοσύνη στον εαυτό τους, έχουν ατελή εικόνα για τον κόσμο κι άλλα όμοια…

Κι ίσως η μια πλευρά του νομίσματος της εφηβείας μας να περιελάμβανε την ανασφάλεια και την αίσθηση ότι κανείς δεν μας καταλάβαινε και δεν μας γνώριζε τόσο καλά αλλά, η άλλη πλευρά του νομίσματος, σίγουρα περιελάμβανε συναισθήματα ενθουσιασμού, πίστης και αισιοδοξίας!

Τι να κρατήσουμε από την εφηβεία μας;

• Τη διάθεση ότι μπορούμε να φορέσουμε τρία διαφορετικά χρώματα κι ότι αυτά μπορούν να είναι ταιριαστά μεταξύ τους!
• Τον ενθουσιασμό μας, όταν γνωρίζουμε καινούργιους ανθρώπους, και την καλή πίστη!
• Τον ενθουσιασμό μας ότι υπάρχουν κι άλλα μέρη που μπορούμε να ανακαλύψουμε και όμορφες γωνιές σε πλατείες όπου μπορούμε να αράξουμε χαλαρά!
• Την πίστη ότι έχουμε κι άλλα προσόντα και δυνατότητες που ακόμη ανακαλύπτουμε!
• Τη δίψα να μαθαίνουμε και τη χαρά για τις νέες εμπειρίες!
• Τον καταιγισμό ιδεών!
• Και την αισιοδοξία (…που περιείχε κι ένα μικρό «τσίμπημα» εγωισμού) ότι τα προσόντα μας αρκούν για να τη βρούμε την άκρη!

Καλό μήνα σε όλους!

Χ. Κ.

Γιατί το σωστό είναι αυτό που μας κάνει ικανοποιημένους κι αντίστροφα…

Υπάρχουν «κανόνες» που φέρνουν πίεση και δυσφορία. 

Υπάρχουν κανόνες και «πιέσεις» που μας κάνουν πιο σίγουρους και ικανοποιημένους. 

Υπάρχουν «χαρές» που καλό είναι να τις αποφεύγουμε. 

Υπάρχουν και «στερήσεις» που αξίζει να γευτούμε το τρύπημα από το αγκάθι τους, επειδή, με μια υποχώρηση σε κάτι που δεν είναι και τόσο σημαντικό, μπορούμε να εξασφαλίσουμε κάτι πιο σημαντικό… 

Υπάρχουν απόψεις που προκαλούν απόρριψη, αμφιβολία κι ανασφάλεια… 

Υπάρχουν και απόψεις που δεν φοβούνται να αναγνωρίσουν αξία και στις άλλες... 

Η συζήτηση για το ψεύτικο και το αληθινό, για το «λάθος» και το «σωστό», φαίνεται σαν αδιέξοδο… Και τι να πούμε εμείς, από τη στιγμή που μας τα είπε όλα ο Αριστοτέλης;

Στη σύγχρονη (τόσο πολύπλοκη) κοινωνική πραγματικότητα, μπορεί, τελικά, το «σωστό» να συμπίπτει με ό,τι μας κάνει πλήρεις κι ευτυχισμένους;

Και βέβαια μπορεί. 

Καλό Καλοκαίρι!

Ήδη ζεστό-ζεστό, το καλοκαιράκι έφτασε πριν καλά-καλά το καταλάβουμε…
Αναγκαστικά, οι ρυθμοί που εργαζόμαστε δεν είναι ίδιοι όπως ήταν πριν από λίγο καιρό…
Θα χρειαστεί να διαπραγματευτούμε καλύτερα, με τα νέα δεδομένα, αυτά που μπορούν να γίνουν σήμερα κι αυτά που μπορούν να γίνουν κι αύριο…
Και πιο πολύ απ’ όλα, θα χρειαστούν περισσότερα –δροσιστικά- διαλείμματα και «οάσεις» μέσα στη μέρα…
Ντυθείτε άνετα, φροντίστε βιταμίνες και ιχνοστοιχεία και πάμε για καλό καλοκαιράκι!
Μας αξίζει και λίγη χαλάρωση…

Καλό μήνα- Καλό Καλοκαίρι σε όλους!

Πράξεις VS σκέψεις, μέρος δεύτερο: “το σπήλαιο των αρνητικών σκέψεων”

Θα ήθελα, πρώτα απ’ όλα, να διευκρινίσω ότι, στο άρθρο αυτό, αναφερόμαστε σε καθημερινές αρνητικές σκέψεις που κάνουμε όλοι μας λίγο-πολύ... Επίσης, η υγιής ψυχολογική κατάσταση είναι συνυφασμένη με την ικανότητα της αρκετά αποτελεσματικής διαχείρισης του καθημερινού άγχους, όχι με το να μην έχουμε άγχος! 

Παρόλα αυτά, για τις επαναλαμβανόμενες αρνητικές σκέψεις, που διατηρούνται για μεγάλα χρονικά διαστήματα, εμποδίζουν το άτομο στις καθημερινές υποχρεώσεις ή στις σχέσεις του ή/ και συνοδεύονται από άγχος που το άτομο δεν μπορεί να το διαχειριστεί, δεν αρκούν τα βήματα αυτοβοήθειας που προτείνουμε σε αυτά τα άρθρα, αλλά χρειάζεται ειδική επαγγελματική συμβουλευτική.

Τι συμβαίνει, όμως, με τις αρνητικές σκέψεις;

Ίσως μοιάζουν εξίσου “αληθινές” με όλες τις άλλες σκέψεις που κάνουμε… Συχνά, οι αρνητικές σκέψεις, είναι σαν να κάνουν μονολόγους ή διαλόγους… Μοιάζουν λογικές, συνετές, πιθανές… Αλλά αποτελούν, ταυτόχρονα, “βάρος” για τα άτομα... Οι αρνητικές σκέψεις και οι φόβοι, παρουσιάζονται σαν τη Λερναία Ύδρα... Ξεπερνάς έναν φόβο και μετά ο κίνδυνος μοιάζει διάχυτος, σαν να ξεφυτρώνουν πολλά “κεφάλια” του ανεξέλεγκτα…

Στην πραγματικότητα, ο εγκέφαλος, επηρεάζεται από τη χημεία των αρνητικών σκέψεων και ως συνέπεια αυτής της κατάστασης, ιδίως όταν αυτή συνεχίζεται ή/ και συνδέεται με ποικίλα στρεσογόνα περιστατικά της ζωής, είναι πιθανό να προσλαμβάνουμε με αρνητικό τρόπο τα ουδέτερα ερεθίσματα, κατάσταση η οποία έχει επιπτώσεις και στις συμπεριφορές μας… Οι αρνητικές σκέψεις, φαίνεται ότι στοχεύουν να υποτιμήσουν τις μικρές χαρές και μαζί με αυτές και τις θετικές προσδοκίες… Και μας αφήνουν να πιστεύουμε ότι οι χαλαρωτικές στιγμές είναι ανούσιες, ότι αυτό που μας συμβαίνει είναι “φυσικό” ή ότι δεν μας αξίζει κάτι άλλο…

Αρκούν μερικά μικρά αλλά καθημερινά βήματα για να βγούμε από το “σπήλαιο των αρνητικών σκέψεων”. Γι’ αυτό, τις αρνητικές σκέψεις, καλύτερο είναι να τις παλεύουμε με πράξεις: Να σιγομουρμουρίσουμε το αγαπημένο μας τραγούδι, να περπατήσουμε ένα τετράγωνο πιο μακριά απ’ όσο συνήθως, να αναζητήσουμε τους ήχους της φύσης, να επιμείνουμε σε ό,τι έχουμε σχεδιάσει να κάνουμε, να προετοιμαστούμε με ευχαρίστηση γι’ αυτά που περιλαμβάνει η επόμενη μέρα μας και να αφήσουμε τους άλλους να μας κάνουν εκπλήξεις μέσα στο πρόγραμμά μας ή εκτός αυτού…

Θα μπορούσε να συνεχίζεται η ζωή στο “σπήλαιο των αρνητικών σκέψεων”… Ή να προχωρούσαμε ακόμη πιο βαθιά στο σπήλαιο, αντί να θυμώνουμε με όσους προσπαθούν να μας δείξουν το φως, επειδή μας βγάζουν από τη βόλεψή μας κι έτσι κάνουν τα μάτια μας να πονάνε… Στο σπήλαιο, ίσως θα ζούσαμε προστατευμένοι από τα θηρία ή/ και από τα καιρικά φαινόμενα… Μα τότε, τα σώματά μας θα σκέβρωναν από την έλλειψη του Ήλιου και τα μάτια μας δεν θα μάθαιναν ποτέ να βλέπουν τα χρώματα…

Αλλά η δυσφορία που νιώθουμε για τις αρνητικές σκέψεις αποδεικνύει ότι είμαστε, τελικά, φτιαγμένοι, για να αντιλαμβανόμαστε και να χαιρόμαστε το φως…

Χ. Κ.

Μπορείτε επίσης να δείτε πάλι το... Πράξεις VS σκέψεις, μέρος πρώτο: "ασπίδες στο άγχος"

Η ζωή είναι... ένα εργαστήριο...

Το να νιώθουμε καλά, εξαρτάται από τους παράγοντες που μας επιτρέπουν να κάνουμε αυτά που "πρέπει" και αυτά που επιθυμούμε αλλά και από τους παράγοντες που μας παρεμποδίζουν από το να κάνουμε όλα αυτά που μας επιτρέπουν να είμαστε οι εαυτοί μας. Γενικά, όμως, η ζωή, είναι πράξεις! Είναι σαν ένα εργαστήριο, όπου μαθαίνεις τα πάντα με την πρακτική και είσαι αυτό που θέλεις να είσαι, επειδή το επιβεβαιώνεις, με τις ανάλογες πράξεις, καθημερινά.

Η συνέχεια στο...

http://seepipedopepoithisewn.blogspot.gr/2016/10/vs.html