Ας ξεκινήσουμε με μια περιγραφή οικεία στον εκπαιδευτικό, αλλά όχι πάντα αυτονόητη για το γονέα που ανησυχεί τι έχει το παιδί και ποια από τα συμπτώματα που παρατηρεί συνδέονται μεταξύ τους.
Ένα "πολύ ζωηρό" παιδί, έχει ΔΕΠ/Υ;
Γενικά, το παιδί, έχει ένα σύνδρομο που ονομάζεται ΔΕΠ/Υ όταν:
Ένα "πολύ ζωηρό" παιδί, έχει ΔΕΠ/Υ;
Γενικά, το παιδί, έχει ένα σύνδρομο που ονομάζεται ΔΕΠ/Υ όταν:
έχει συχνή και έντονη κινητικότητα που συνδυάζεται με αδεξιότητα και είναι συναισθηματικά ασταθές και απαντά σε μια ερώτηση πριν καν την
ακούσει ολόκληρη (παρορμητικότητα) και
αντιμετωπίζει δυσκολίες με τα μαθήματα του, έχοντας διαφορετικό ρυθμό στη
μάθηση. Μόνο ο ειδικός, ωστόσο, μπορεί να αποφανθεί πότε οι παραπάνω συμπεριφορές οδηγούν στη διάγνωση, αφού μοιάζουν με τα χαρακτηριστικά της παιδικής ηλικίας. Στην ουσία, η ΔΕΠ/Υ περιγράφει έναν διαφορετικό τρόπο του ατόμου να μαθαίνει, που, με
απλά λόγια, θα μπορούσαμε να πούμε ότι δεν ακολουθεί τους συνηθισμένους κανόνες
σχετικά με το τι είναι «κύριο» ή «δευτερεύον» ή όσα θα επέβαλλε η συνηθισμένη τάξη/
οργάνωση σε σχέση με τα έργα και το χρόνο που χρειάζεται να αφιερώσει κάποιος σε αυτά.
Εξαιτίας ορισμένων αντικειμενικών
δυσκολιών, που ακολουθούν το άτομο σε όλη τη ζωή του, προκύπτουν συγκεκριμένες
προτεραιότητες που αφορούν τη σχέση με τους γονείς στα θέματα μελέτης των
μαθημάτων στο σπίτι:
